XZK for You Media

Sommige wandelingen loop je voor jezelf. Andere loop je voor iemand die je lief is. Op 20 september loop ik 40 kilometer. Niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten, maar voor twee mannen die mij veel hebben geleerd. Mijn vader en mijn schoonvader. Allebei leven zij met dementie. "Kom op, nog een stukje." Het zijn woorden die mijn vader vroeger tegen mij zei. Bij het leren fietsen. Tijdens een wandeling. Of gewoon als iets niet meteen lukte. Jaren later loop ik opnieuw. Dit keer niet omdat mijn vader naast me loopt, maar omdat dementie steeds meer van hem afneemt. En hij is niet de enige. Ook mijn schoonvader leeft met dementie. Twee mannen die mij ieder op hun eigen manier hebben gevormd. Twee vaders die er altijd waren voor hun gezin. En nu zijn wij er voor hen. Op 20 september 2026 loop ik daarom 40 kilometer tijdens de HerinneringenLoop van Alzheimer Nederland. Niet omdat 40 kilometer bijzonder is. Maar omdat iedere kilometer een herinnering vertegenwoo...

Ik wil zo graag dingen blijven delen met mijn vader, ondanks de Alzheimer die langzaam grip op hem krijgt. Het zijn die momenten die onze band versterken, de herinneringen die niet verloren mogen gaan. Daarom besloot ik hem mee te nemen naar het theater. Een avond met Gerard Alderliefste, gevuld met prachtige Franse chansons. Vanaf het moment dat de eerste noten de zaal vulden, gebeurde er iets bijzonders. De ogen van mijn vader begonnen te glimmen. “Ik ken Gerard nog van vroeger,” zei hij ineens. Zijn stem klonk opgewekt, bijna trots. “Hij is later arts geworden.” Dat wist ik niet, maar het deed er ook niet toe. Het belangrijkste was dat mijn vader hem herkende, dat hij ergens in de wirwar van herinneringen een helder punt had gevonden. Toen Gerard het iconische  Laat Me/Vivre  van Ramses Shaffy inzette, zag ik mijn vader letterlijk opleven. Zijn vingers tikten zachtjes mee op de armleuning, zijn mond vormde bijna onbewust de woorden. Even later klonk  Non, non, rien...