Nederland behoort tot de top tien rijkste landen ter wereld en scoort hoog in levenskwaliteit. Nederlanders waarderen hun leven met een 7,8, wat hen de vijfde plek in Europa oplevert. Toch kampen ruim een miljoen mensen met depressie en slikken hiervoor medicatie. Daarnaast heeft 1 op de 6 werknemers burn-out klachten. Hoe kan dit? We leven in een vrij land, maar kunnen we hier wel mee omgaan?
 |
| Help, de blaadjes vallen weer van de bomen |
Jarenlang heb ik last gehad van donkere wolken in mijn hoofd, maar op een dag was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde dat de zon weer zou gaan schijnen, en wat vaker dan tot nu toe het geval was.
Ik vind het lastig om erover te praten. Ik wil niet dat mensen in mijn omgeving een ander beeld van mij krijgen. Ik heb namelijk altijd gedaan alsof er niets aan de hand was. Niemand kon er ook iets aan doen, alleen ikzelf. Ik wilde ook mijn partner niet met mijn donkere gevoelens opschepen. Ik heb lang mijn best gedaan om het bij haar weg te houden, maar nooit om het op te lossen.
Ik heb een hekel aan het woord depressie. Liever gebruik ik het woord somberheid. Dat klinkt vriendelijker. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit hoe ik het noem, iedereen ervaart het toch verschillend. Wat ik erover schrijf, is op basis van mijn eigen ervaring. Ik kan niet voelen hoe het is bij jou als lezer. Ik kan alleen vertellen hoe ik het heb opgelost. Misschien heb je er iets aan?
Ik zal je meenemen op de reis van mijn verleden. De paden die ik heb bewandeld, de bergen die ik heb beklommen, de dalen die ik heb gezien. Ik ben geboren uit liefde in Hilversum. We waren in mijn beleving een happy gezin. Mijn vader had een baan en mijn moeder zorgde in de jaren zestig en zeventig voor het huishouden. Als ik er zo naar kijk, waren we voor toen een traditioneel gezin.
De eerste acht jaar van mijn leven waren onbezorgd. Ik ging naar school. We gingen met de trein naar Zandvoort en met opa en oma op vakantie naar Duitsland. Ik logeerde ook graag bij opa en oma. Opa maakte op zondag een kopje thee en smeerde een beschuitje met suiker voor oma en mij. Ik was dol op ze. De zon scheen altijd, wat voor mij een teken is dat het toen goed zat.
Dan komen er plotseling donkere wolken in beeld. Het begint
te waaien en zelfs te stormen. Het regent heel hard en met een klap slaat de
bliksem in ons gezin. Totaal overdonderd verlaat mijn vader het huis voor een
"groen blaadje," zoals mijn moeder dat toen noemde. Die klap heeft
mij echt hartenpijn bezorgd. Er zijn nog wel eens dagen dat ik het niet
begrijp.
Een sombere tijd brak aan, want ook mijn lievelingsopa overleed in dezelfde periode. Ik was dubbel verdrietig. Papa weg, opa dood. Hoe moest het nu verder? De periode die aanbrak was misschien wel het begin van mijn donkere wolken in mijn hoofd. Ze kwamen en ze gingen. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan, en als ik iets voelde, dan dronk ik veel alcohol om de boel te verdoven. Want praten met iemand over die tijd was not done.
Vooral in de wintermaanden had ik het lastig. Ik voelde me down en had nergens zin in. Hoe kon ik daar nu uitkomen? In het begin ging ik in de wintermaanden op zonvakantie. Dat werkte goed, want dan ging ik van het donker naar het licht. Helaas is vakantie maar een tijdelijke verdoving. Ik vloog weer terug en nog voordat ik geland was, hoorde ik de regen alweer tegen de kleine raampjes van het vliegtuig aantikken. Ik ben nog een aantal keren naar de zonnebank geweest. Niet om bruin te worden, maar vooral om licht binnen te krijgen.
Ik heb mijn hele leven gesport, en misschien is dat wel mijn redding geweest. Door te bewegen was de depressie minder heftig. Dan kon ik mij even op iets anders focussen. En dat is misschien ook wel de oplossing voor veel mensen. Doordat ik te veel aandacht aan mijn depressie gaf, werd het steeds groter in mijn hoofd. Zo groot dat er geen ruimte meer was voor leuke dingen. Ik ging letterlijk zwart voor mijn ogen zien. Het glas was niet meer halfleeg, maar volledig leeg. De bodem was in zicht. Bijschenken had geen zin meer.
Ik moest mijn overtuiging dat ik depressief ben of zou worden op een of andere manier kunnen stoppen. Ik zei namelijk wel honderd keer tegen mezelf: als de blaadjes in de herfst vallen, dan word ik weer depressief. En je raadt het al, ik werd depressief. Ik riep het over mezelf af. Ik ging geloven dat een depressie een onderdeel van mijn leven was geworden.
Waarom zei ik toch elke keer tegen mezelf: ik ben depressief, terwijl dat blijkbaar niet zo was? Ik deed namelijk depressief. En als je depressief doet, kun je ook besluiten om iets anders te doen. Toch? Ik kan ook tegen mijzelf zeggen dat ik vrolijk wil zijn, en mezelf daarvan overtuigen. En dat ben ik gaan doen. Ik ben ook echt leukere dingen gaan doen waar ik blij van word. Van mensen waar ik geen energie van krijg, heb ik afscheid genomen. En het resultaat? Elke dag vrolijk, al komt het met bakken water uit de lucht.
Een depressie is voor mij achteraf een keuze geweest.
Waarom? Ik wilde graag een slachtoffer van de omstandigheden zijn. Een ander de
schuld geven. Maar uiteindelijk ben ik erachter dat het echt alleen tussen mijn
eigen oren zit. De omstandigheden kun je vaak niet veranderen, maar hoe je met
de omstandigheden omgaat, wel.
Ik weet dat het verlangen om het anders te doen met de dag steeds groter werd. En dat is voor mij doorslaggevend geweest. Ik heb een switch kunnen maken naar een mooier leven en daar ben ik elke dag dankbaar voor.
Heb ik dan nooit meer een mindere dag? Natuurlijk wel. Het
is dan bij me, en het mag er zijn. Ik laat het plaatsnemen op de berijdersstoel
van mijn auto, maar ik zit zelf achter het stuur. Ik bepaal waar we heengaan.
De overtuiging om elk jaar een depressieve periode te krijgen is daarmee
gelukkig voorbij. En als ik het kan, dan kan jij het ook. Overtuig jezelf.
Gerelateerde berichten
22-11-2020: Help de blaadjes vallen weer
24-10-2021: Hoe kwam ik van mijn depressie af
Reacties