XZK for You Media

Posts

Recente posts

Kreijne opent BYD-dealer in Harderwijk: nieuwe stap in elektrisch rijden

Harderwijk – Autobedrijf Kreijne heeft een nieuwe BYD-vestiging geopend in Harderwijk. Met de komst van het automerk BYD breidt Kreijne zijn aanwezigheid in de automotivebranche verder uit. De opening werd gevierd met een bijeenkomst op de nieuwe locatie. XZK for You Media was erbij en maakte een video-impressie van deze bijzondere avond. Nieuwe BYD-vestiging in Harderwijk Nieuwe BYD-vestiging in Harderwijk De nieuwe vestiging biedt automobilisten in Harderwijk en omgeving de mogelijkheid om kennis te maken met BYD. Het merk staat bekend om zijn focus op elektrische en geëlektrificeerde auto's en speelt daarmee in op de veranderende mobiliteitsmarkt. Voor Kreijne betekent de opening een nieuwe stap in de verdere ontwikkeling van het autobedrijf. De automotive branche is volop in beweging en elektrisch rijden krijgt daarin een steeds belangrijkere plaats. Een kijkje bij de opening Tijdens de opening ...

Olympos: het bergdorp waar Karpathos zijn tradities laat zien

In het uiterste noorden van Karpathos ligt Olympos, een traditioneel bergdorp dat tegen de helling van de bergen is gebouwd. Smalle straatjes, kleurrijke huizen, kleine winkeltjes en de geur van Griekse koffie en baklava. Olympos is een plek waar je vooral rustig moet rondlopen en goed om je heen moet kijken. Vrouw op de uitkijk Wij besloten vanuit Karpathos-stad de auto te pakken en naar het noorden te rijden. De weg naar Olympos Vanaf Karpathos-stad is het ongeveer een uur rijden naar Olympos. De route voert je steeds verder de bergen in en slingert zich door het ruige landschap van het eiland. De wegen waren tijdens onze rit over het algemeen goed. Wel kwamen we onderweg zo nu en dan een steen op de weg tegen. Een kwestie van goed opletten en er netjes omheen rijden. Je wilt tenslotte niet halverwege je vakantie met een lekke band langs de kant van de weg staan. Eenmaal aangekomen bij Olympos konden we onze auto vrij gemakkelijk parkeren. En dan begint eigenlijk meteen het bijzonder...

Karpathos: Oh, wat is de zee blauw

Ik zit hier op Karpathos, een van de Griekse eilanden die we inmiddels meerdere keren hebben opgezocht voor onze vakanties. Griekenland blijft ons trekken. Misschien omdat de zee, de wind en het strand me doen denken aan Bonaire en Curaçao. Natuurlijk zijn er verschillen, maar dat gevoel van vrijheid herken ik. Strand bij Karpathos Stad Alleen is Karpathos geen feest-eiland. Gelukkig maar. Als ik geluid wil, zet ik wel muziek op mijn hoofd. Ik kom hier juist voor de rust. Karpathos voelt anders dan veel andere vakantiebestemmingen. Het eiland is ruig, de bergen zijn indrukwekkend en je vindt er prachtige stranden en kleine baaien. Er is toerisme, natuurlijk, maar het voelt niet alsof alles hier om toeristen draait. En dat vind ik fijn. We hebben inmiddels verschillende stranden bezocht. Kleine, knusse baaitjes. Hartstikke mooi hoor. Maar ik kom er steeds meer achter dat ik helemaal niet zo van knus ben. Ik hou van ruimte. Geef mij maar een lang strand. Een grote baai. ...

Waarom ik niet huilde bij de crematie van mijn oom

Mijn oom is overleden. Na een lang ziektebed kwam er een einde aan zijn leven. Ik kende hem vooral uit mijn jeugd. Daarna raakte de familieband op de een of andere manier uit elkaar. Het leven ging verder en iedereen ging zijn eigen weg. Toch stond ik er. Niet zozeer omdat ik mijn oom door de jaren heen heel dichtbij had meegemaakt, maar omdat ik er wilde zijn voor mijn familie. Om mijn moeder, mijn zus en anderen te steunen op een moment waarop afscheid nemen nooit gemakkelijk is. En toch gebeurde er iets met mij waar ik de afgelopen dagen over ben blijven nadenken. Ik huilde niet. Ik had ook niet het gevoel dat ik moest huilen. Ik stond daar, ik luisterde, ik keek naar de mensen om mij heen en probeerde vooral sterk te zijn. De sterke broer. De sterke zoon. Ik kan dit wel aan, dacht ik. Maar kan een mens eigenlijk alles aan wat het leven op zijn pad brengt? Dat is een vraag die steeds vaker door mijn hoofd gaat. Want de afgelopen jaren heb ik van dichtbij gezien dat mense...

“Hij zegt ja, maar weet hij nog waarom?” | VIDEO documentaire over dementie

Mijn schoonvader woont in een verzorgingshuis en heeft vergevorderde dementie. Ik heb al eerder een documentaire over hem gemaakt. Dit is het vervolg. Hij (hier 80 jaar) zou het nooit vergeten...Een ballonvaart samen mijn zijn dochter We zitten samen op de bank en bladeren door een fotoboek. We komen bij foto's van een ballonvaart die hij maakte voor zijn 80e verjaardag. Hij vond het geweldig. Een herinnering die hij, zo dachten we toen, nooit zou vergeten. Nu weet hij het niet meer. Ook de gesprekken veranderen. Een vraag waarop het antwoord eigenlijk al in de vraag zit, krijgt vaak een overtuigend “ja”. Stel ik een open vraag, dan volgt meestal: “Oh… dat weet ik niet.” En juist daarin zit voor mij het bijzondere van deze film. Niet alleen het verdwijnen van herinneringen, maar de zoektocht naar contact. Wat begrijpt hij nog? Wat voelt hij nog? En hoeveel van de man die hij altijd is geweest, zien we nog terug? Ik heb deze documentaire met veel aandacht en liefde gemaa...

Een nieuw ontmoetingsbankje van Greetje Slotema-Feenstra waar je elkaar niet kunt verstaan in Blaricum

Blaricum heeft een prachtig bankje waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Een mooie plek, bovenop de dijk, met uitzicht op de kruising. Bankje boven op de dijk bij de doorgang van de wijk De Bijvanck naar de Randweg-Oost Alleen heeft niemand blijkbaar rekening gehouden met één klein detail. Het verkeer. 🚗💨😂 Het uitzicht vanaf het bankje naar de lawaaierige kruising Wij probeerden elkaar te verstaan, maar uiteindelijk waren we vooral druk met naar elkaar roepen. Een ontmoetingsbankje dat vooral voor héél veel hilariteit zorgt. Het bankje eert Greetje Slotema-Feenstra en symboliseert de verbinding tussen De Bijvanck en het oude dorp Blaricum Zet het geluid aan, bekijk het filmpje en oordeel zelf. 😄

Sparen voor later, maar wanneer is later eigenlijk?

Hoe lang blijf je sparen voordat je jezelf toestaat het te besteden? Ik ben van net na de babyboomgeneratie, maar ik heb wel iets meegekregen van de generatie ervoor: eerst sparen, dan kopen. Mijn vader leerde mij dat je niet zomaar iets kocht omdat je het leuk vond. Nee, daar moest eerst voor gespaard worden. Een nieuwe fiets? Sparen. Een auto? Sparen. Een vakantie? Als het even kon… ook sparen. Mijn vader is geboren in oorlogstijd. Zijn ouders beschikten niet over een ruime financiële buffer waaruit eenvoudig kon worden geput wanneer het leven daarom vroeg. Wat binnenkwam, werd grotendeels besteed aan het noodzakelijke om te overleven. Dat is een realiteit die mijn generatie nauwelijks nog kent. Wij leven in overvloed. Als iets niet in de winkel ligt, bestellen we het online. En als het meezit, staat het de volgende dag voor de deur. Het is inmiddels bijna vanzelfsprekend geworden dat vrijwel alles direct beschikbaar is. En als het geld er niet is? Dan kunnen we lenen. Misschie...

Toch is dementie niet alleen een verhaal van verlies. Het is ook een verhaal van liefde ❤️

Sommige wandelingen loop je voor jezelf. Andere loop je voor iemand die je lief is. Op 20 september loop ik 40 kilometer. Niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten, maar voor twee mannen die mij veel hebben geleerd. Mijn vader en mijn schoonvader. Allebei leven zij met dementie. "Kom op, nog een stukje." Het zijn woorden die mijn vader vroeger tegen mij zei. Bij het leren fietsen. Tijdens een wandeling. Of gewoon als iets niet meteen lukte. Jaren later loop ik opnieuw. Dit keer niet omdat mijn vader naast me loopt, maar omdat dementie steeds meer van hem afneemt. En hij is niet de enige. Ook mijn schoonvader leeft met dementie. Twee mannen die mij ieder op hun eigen manier hebben gevormd. Twee vaders die er altijd waren voor hun gezin. En nu zijn wij er voor hen. Op 20 september 2026 loop ik daarom 40 kilometer tijdens de HerinneringenLoop van Alzheimer Nederland. Niet omdat 40 kilometer bijzonder is. Maar omdat iedere kilometer een herinnering vertegenwoo...

Niet mijn baard doet pijn, maar de woorden erover

Soms laat ik een baard staan. Niet omdat het mode is. Niet om iemand te imponeren. Gewoon omdat ík hem mooi vind. Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand die bij mij past. Ik voel me er prettig bij. Toch zijn er altijd mensen die er iets van vinden. "Je lijkt ouder." "Het prikt." "Scheer het er maar af." Vaak wordt het zomaar gezegd. Zonder dat ik om een mening heb gevraagd. Misschien is het voor de ander maar een opmerking. Iets wat er even uit floept. Maar woorden kunnen blijven hangen. Niet omdat ik onzeker ben over mijn baard, maar omdat het me verdriet doet dat mensen die ik liefheb blijkbaar moeite hebben om mij te accepteren zoals ik ben. Het gaat allang niet meer over gezichtsbeharing. Het gaat over gezien worden. Over jezelf mogen zijn, zonder dat iemand meteen wil vertellen hoe jij eruit zou moeten zien. We denken soms dat eerlijk zijn betekent dat je alles maar moet zeggen. Maar eerlijkheid zonder empathie kan pijn doen. Niet alles wat je denkt...

Even terug naar mijn tienerjaren: CHIC & Nile Rodgers op Paleis Soestdijk

Sommige concerten zijn meer dan alleen een avondje uit. Ze brengen je terug naar een tijd waarin muziek de soundtrack van je leven was. Zo voelde het toen ik donderdagavond naar CHIC & Nile Rodgers ging tijdens Royal Park Live op Paleis Soestdijk . Als tiener draaide ik de platen van CHIC eindeloos. Nummers als Le Freak , Good Times en Everybody Dance maakten meteen iets los. Zodra de eerste klanken over het terrein klonken, was het alsof de tijd even had stilgestaan. Jong en oud genoten zichtbaar van de muziek en veel bezoekers konden simpelweg niet stil blijven zitten. Wat veel mensen niet weten, is dat Nile Rodgers niet alleen de drijvende kracht achter CHIC is. Als gitarist en producer werkte hij ook samen met wereldsterren als David Bowie , Madonna , Diana Ross en Sister Sledge. Zijn invloed op de pop- en discomuziek is enorm en dat was tijdens dit concert duidelijk te horen. De sfeer op Paleis Soestdijk was geweldig. De historische omgeving, de zomerse avond en de tijdloze...

Rust in je hoofd vind ik op een eiland

Terschelling - Sommige mensen trekken graag naar een bruisende stad. Anderen zoeken het avontuur op in de bergen. Geef mij maar een eiland. Ik ben ermee opgegroeid. Als klein jongetje gingen we al naar Terschelling. Ik weet nog hoe bijzonder ik de overtocht met de boot vond. Het voelde alsof je een andere wereld binnenvoer. Een wereld waar alles net iets langzamer ging. Misschien is daar mijn liefde voor eilanden wel ontstaan. Later bezocht ik alle Nederlandse Waddeneilanden . Sommige één keer, andere meerdere keren. En iedere keer gebeurt er hetzelfde. Zodra de boot loskomt van de wal, laat ik ook een stukje van de drukte achter. De agenda. De haast. De files. Het gevoel dat alles moet. Het blijft aan de overkant. Dit jaar bezocht ik opnieuw Terschelling. Ik was ook op Vlieland en Schiermonnikoog. Drie prachtige eilanden, ieder met een eigen karakter. Toch hebben ze iets gemeen. Ze brengen rust. De Waddeneilanden hebben voor mij geen grote attracties nodig. Geen pretparken of winkel...

Iedereen wil gezien worden - De mens achter de receptie

Kreijne Automotive is in de loop der jaren uitgegroeid tot een bekende naam binnen de automotive, met vestigingen in Zwolle, Harderwijk, Hilversum, Hoogland, Amersfoort en Almere. Ondanks de groei probeert het familiebedrijf vast te houden aan iets wat volgens serviceadviseur Gilbert Vogt misschien wel het belangrijkste is: persoonlijke aandacht. (Gilbert Vogt en Jacqueline Dessens) Al heel wat jaren geleden begon voor mij het avontuur in de autobranche. Niet direct aan de receptie, maar achter de schermen als administratief medewerker. Toch merkte ik al snel dat mijn hart ergens anders lag. Niet tussen stapels papier of alleen achter een computer, maar juist tussen de mensen. Het contact. Het welkom heten. Het luisteren. Dat bracht me uiteindelijk bij de receptie van verschillende autodealers in Midden-Nederland. In al die jaren ontdekte ik ook waar mijn voorkeur ligt: het familiebedrijf. Daar zijn de lijnen vaak korter. Je kent elkaar. Er ontstaat sneller een gevoel van saamhorigheid...

Wadlopen naar Schiermonnikoog: lopen over de bodem van de zee

Sommige reizen maak je niet alleen om ergens aan te komen. Die beleef je stap voor stap. Letterlijk. Wadlopen naar Schiermonnikoog is zo’n ervaring. Het stond al lange tijd op onze planning, maar nu ging het eindelijk gebeuren. Een tocht van drieënhalf uur dwars over het wad, lopend naar het eiland waar we al jaren graag komen. Sinds 2011 eigenlijk al, toen de kinderen nog klein waren. En het bijzondere is: op Schiermonnikoog lijkt de tijd nauwelijks veranderd. Het dorp voelt nog precies zoals in mijn herinnering. Klein, gezellig en ontspannen. Misschien vind ik het zelfs nog knusser dan Vlieland. Tijdens de coronaperiode waren we hier ook eens. Toen was het eiland bijna leeg, op de bewoners na. Een bijzondere ervaring, maar gelukkig ligt die tijd inmiddels ver achter ons. Deze keer begint het avontuur in de haven van Lauwersoog. Niet met de gewone veerboot, maar met een kleinere boot die ons in ongeveer twintig minuten naar Brakzand brengt. Vanaf daar begint het echte werk: lopen...

Vlieland: vijf dagen vrijheid tussen wind, zee en stilte

Sommige plekken voelen direct vertrouwd. Alsof je er vaker bent geweest, zelfs wanneer je net van de boot stapt. Voor mij hebben de Waddeneilanden dat gevoel. Het geluid van meeuwen, de zilte lucht, de wind die altijd aanwezig is en het tempo dat automatisch lager gaat. Een eiland maakt me gelukkig. Dit jaar beginnen we ons waddenseizoen op Vlieland. Een klein eiland met iets meer dan duizend inwoners, maar jaarlijks bezocht door duizenden mensen die precies zoeken wat ik hier ook vind: rust, ruimte en vrijheid. Zodra de boot aanmeert merk je meteen hoe ontspannen alles hier voelt. Tegenover de haven zitten gezellige terrassen waar reizigers eerst even neerploffen voor koffie of lunch. Nog geen paar minuten lopen verder staan de fietsen al klaar om gehuurd te worden. Op Vlieland lijkt alles dichtbij, overzichtelijk en eenvoudig. Misschien is dat juist de charme. Vanaf de haven wandelen we zo de beroemde Dorpstraat in, het hart van het eiland. Geen grote winkelketens, geen haastige ...

Pelgrimsverhaal · Camino Portugués Coastal Route · bijna 300 km zonder plan. Over vertrouwen, twijfel en gewoon gaan

Soms ontstaat een reis niet uit een strak plan, maar uit een gevoel. Geen lijstjes. Geen schema's. Geen controle. Alleen een gedachte die blijft hangen: Ik moet gaan. 300 kilometer te voet . 14 dagen onderweg. De eerste stappen De eerste dagen waren onwennig. Mijn lichaam moest wennen aan het ritme. Mijn benen voelden zwaar, stram. Alsof ze zich afvroegen: meen je dit serieus? Mijn hoofd was nog druk. Vol ruis. Gedachten die alle kanten opgingen. Ik liep langs de kust. De zee altijd ergens in de buurt. Soms rustig, kabbelend, soms wild en onvoorspelbaar. Net als ik. Langzaam ontstond er een ritme: lopen, eten, slapen. En weer opnieuw. Eenvoudig, maar allesbehalve makkelijk. Verwachtingen bestaan niet Ik dacht: vandaag wordt een vlakke etappe. Het werd klimmen. Ik dacht: het blijft droog. Het regende uren. Elke dag weer moest ik bijstellen. Het leven volgt geen plan. Je kunt het proberen te sturen, maar uiteindelijk gebeurt wat er gebeurt. De vraag is niet óf het anders loopt, maar ...