Over een roze veldbloem, de vrouw die er altijd was voor mijn vader en de liefde die blijft. Soms loop je zomaar ergens. Geen doel, geen plan. Gewoon even naar buiten, de natuur in. Je hoofd leegmaken, voor zover dat tegenwoordig nog lukt. Want sommige gedachten wandelen gewoon met je mee. Vandaag zag ik een roze veldbloem. Tussen al het groen stond ze daar. Ik bleef even staan en maakte een foto. En terwijl ik naar die bloem keek, dacht ik aan mijn stiefmoeder. Het is bijzonder hoe iets kleins je ineens bij iemand kan brengen die je zo lief is. De vrouw die er altijd was Ze maakt al tientallen jaren deel uit van mijn leven. Ze kwam in het leven van mijn vader toen ik nog jong was. Inmiddels is ze voor mij veel meer dan alleen mijn stiefmoeder. Mijn vader heeft dementie. De man die hij was, verandert steeds verder. En al die tijd was zij er voor hem. Als partner, als steun en als mantelzorger. Zorgen voor iemand van wie je houdt, zit vaak in de kleine dingen. Steeds opnieuw...
Je kunt een souvenir kopen, een foto maken of een magneetje op de koelkast plakken. Maar ik besloot het anders te doen. Ik liet mijn Camino vereeuwigen op mijn arm. En geloof me, dat is best even slikken als je nog nooit een tattoo hebt laten zetten. Eerste tattoo Een man van bijna zestig en zijn eerste tattoo Daar zit je dan. Bijna zestig jaar op deze aardbol en nog nooit een tattoo laten zetten. Sommige mensen hebben op die leeftijd al een halve arm vol inkt. Ik moest er eerst 300 kilometer voor lopen. Afgelopen jaar liep ik in mijn eentje de Camino van Porto naar Santiago de Compostela . Een pelgrimstocht die niet alleen kilometers in je benen achterlaat, maar ook herinneringen in je hoofd. Je loopt, denkt, geniet, ziet af en komt jezelf onderweg ongetwijfeld een paar keer tegen. En dan kom je thuis. Je rugzak gaat in de kast, je wandelschoenen krijgen rust en het gewone leven gaat weer verder. Maar dat gevoel van vrijheid, de zee, de zon en de bijzondere momenten onderw...