Soms laat ik een baard staan. Niet omdat het mode is. Niet om iemand te imponeren. Gewoon omdat ík hem mooi vind. Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand die bij mij past. Ik voel me er prettig bij.
Toch zijn er altijd mensen die er iets van vinden.
"Je lijkt ouder."
"Het prikt."
"Scheer het er maar af."
Vaak wordt het zomaar gezegd. Zonder dat ik om een mening heb gevraagd.
Misschien is het voor de ander maar een opmerking. Iets wat er even uit floept. Maar woorden kunnen blijven hangen. Niet omdat ik onzeker ben over mijn baard, maar omdat het me verdriet doet dat mensen die ik liefheb blijkbaar moeite hebben om mij te accepteren zoals ik ben.
Het gaat allang niet meer over gezichtsbeharing.
Het gaat over gezien worden. Over jezelf mogen zijn, zonder dat iemand meteen wil vertellen hoe jij eruit zou moeten zien.
We denken soms dat eerlijk zijn betekent dat je alles maar moet zeggen. Maar eerlijkheid zonder empathie kan pijn doen. Niet alles wat je denkt, hoeft uitgesproken te worden.
Ik probeer zelf altijd na te denken voordat ik iets zeg over iemands uiterlijk. Je weet immers nooit welke impact jouw woorden hebben. Misschien heeft iemand juist heel bewust voor die bril, dat kapsel, die kleding of die baard gekozen. Misschien voelt iemand zich daar eindelijk zichzelf door.
Een compliment kan iemand laten groeien. Een ongevraagde mening kan iemand laten twijfelen.
Laten we elkaar wat meer ruimte geven om onszelf te zijn. Niet omdat we allemaal hetzelfde moeten vinden, maar omdat acceptatie veel mooier is dan een oordeel.
Soms is de liefste reactie gewoon:
"Als jij er blij van wordt, dan ben ik blij voor jou."
Reacties