XZK for You Media

Soms laat ik een baard staan. Niet omdat het mode is. Niet om iemand te imponeren. Gewoon omdat ík hem mooi vind. Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand die bij mij past. Ik voel me er prettig bij. Toch zijn er altijd mensen die er iets van vinden. "Je lijkt ouder." "Het prikt." "Scheer het er maar af." Vaak wordt het zomaar gezegd. Zonder dat ik om een mening heb gevraagd. Misschien is het voor de ander maar een opmerking. Iets wat er even uit floept. Maar woorden kunnen blijven hangen. Niet omdat ik onzeker ben over mijn baard, maar omdat het me verdriet doet dat mensen die ik liefheb blijkbaar moeite hebben om mij te accepteren zoals ik ben. Het gaat allang niet meer over gezichtsbeharing. Het gaat over gezien worden. Over jezelf mogen zijn, zonder dat iemand meteen wil vertellen hoe jij eruit zou moeten zien. We denken soms dat eerlijk zijn betekent dat je alles maar moet zeggen. Maar eerlijkheid zonder empathie kan pijn doen. Niet alles wat je denkt...

Mag ik wel zijn wie ik wil zijn? Ik vraag het mij af. Ik word namelijk keihard door mijn familie afgewezen. ‘Papa, wat heb jij nou,’ zegt mijn kind verbaasd. ‘Ik zoen niet met Maarten van Rossem,’ zegt mijn vrouw. ‘Je lijkt op de baas van omroep Max,’ zegt mijn stiefmoeder. Het wordt zo vaak gepretendeerd: ‘Je mag zijn wie je bent, wees vooral jezelf. Dan ben je op je mooist. Volg je hart. Wij zijn zo tolerant als maar wat’. De vraag is: Is dat zo of zeggen we maar wat? We slaan beelden in ons brein op. Als we dan weer iemand zien met een ander uiterlijk, dan klopt het beeld niet meer met wat we eerder hebben opgeslagen. En als het maar een beetje anders is, dan hebben ook al gauw een mening. Wat dan ook zomaar ongevraagd wordt geventileerd. ‘Of ik in een midlife crisis zit?’ Misschien moet ik gewoon “ja” zeggen. Wat maakt het uit? En alleen omdat ik mijn baard laat groeien. Ik heb al jaren een cabrio en motorrijden ga ik nooit leuk vinden. Eigenlijk zou ik niets van anderen moeten...