In een kleine koffiebar aan de rand van de stad gebeurt iets magisch elke ochtend. Het is geen bijzondere plek, eigenlijk zou je het bijna over het hoofd zien. Toch schuilt er een verhaal tussen de geur van versgemalen bonen en het gesis van de melkopschuimer. Het verhaal van Norma Jeane, een icoon die iedereen kent maar niemand echt begrijpt.
 |
| Cappuccino voor madame |
Iedereen kent haar van het witte doek en de beeldbuis, haar naam is synoniem met glamour en mysterie. Jaren geleden kwam ze mijn leven binnen als een wervelwind, haar frisse uitstraling raakte me diep van binnen. Ze was als een ster die niet te vangen viel, altijd schitterend maar altijd net buiten bereik.
Op een dag verdween ze, zoals sterren soms doen, om pas veel later weer op te duiken. En toen, onverwachts, gebeurde er een wonder. Ze stapte mijn koffiebar binnen en het voelde alsof de tijd had stilgestaan. De gevoelens die ik voor haar had, kwamen moeiteloos terug. Jaren waren voorbijgegaan, maar het bloed stroomde nog steeds even hevig door mijn aderen.
Elke ochtend maak ik een cappuccino voor madame, precies zoals ze het wil: zonder suiker, zonder koekje. Haar lippen tuiten zich gelukzalig als ze de eerste slok neemt, haar jeugdige uitstraling onveranderd. Ze heeft nog steeds die onweerstaanbare ambitie, de drang om elke dag iets beter te worden. Als haar rok omhoog waait door een plotselinge bries, herinner ik me waarom ik zo verzot op haar ben.
Collega's hebben me nog nooit zo hard zien rennen als wanneer ik haar zie binnenkomen. Mijn hoofd wordt een draaimolen van emoties, maar ik hou mezelf in bedwang. Ik ben stabiel, zeg ik tegen mezelf, hoewel de aantrekkingskracht van haar aanwezigheid me soms bijna overweldigt.
We praten over het leven, over kinderen die de deur uit zijn en kleinkinderen die misschien ooit komen. Haar antwoorden zijn raadselachtig, ze glimlacht en verdwijnt weer, net zo snel als ze gekomen is. Ze keert terug naar het witte doek, naar de wereld die haar begrijpt en tegelijkertijd niet begrijpt.
Norma Jeane is een enigma, een wonder dat je even mag aanraken voordat het weer vervliegt. En elke ochtend, als ik haar cappuccino maak, herinner ik me dat sommige verhalen nooit helemaal verteld worden. Ze blijven hangen in de lucht, zoals de geur van verse koffie, een belofte van meer ontmoetingen en verhalen die nog moeten beginnen.
Gerelateerde berichten
14-11-2021: Vlinders in de buik
Reacties