Dry January: het moment dat 0.0 mijn hersenen probeerde te foppen

Dry January. De maand waarin je beter zou slapen, scherper zou zijn en fitter wakker wordt. Tenminste. Dat zeggen ze. Dit is het eerlijke, licht chagrijnige en licht humoristische verslag: doe ik het goed, of hou ik mezelf gewoon voor de gek?

Ik ben al een paar dagen niet helemaal mezelf. Waar dat door komt? Geen idee. Maar laat ik eerlijk zijn: het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik deze maand geen alcohol drink. Want Dry January zou voordelen hebben. Beter slapen. Meer concentratie. Je fitter voelen. Jezelf herontdekken, maar dan zonder kater.

Nou. Die dag moet bij mij nog komen. Alles van dat. In plaats daarvan ben ik meer in mezelf gekeerd, heb ik weinig zin om mijn bed uit te komen en voel ik me bepaald niet energieker. En alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog eens vijf keer per nacht mijn bed uit om te plassen. Fit word je daar niet van.

Is er dan helemaal geen voordeel aan geen alcohol drinken?

Toch wel. Mijn vrouw vertelde vanmorgen dat ik minder snurk. Kijk, dat is winst. Voor háár dan. Ik vraag me af of mijn chagrijn iets te maken heeft met ontwenningsverschijnselen. Dat zou toch kunnen? Mijn vrouw vindt van niet. “Je moet daar niet zo mee bezig zijn,” zegt ze. Dat is meestal een teken dat ik er juist wél mee bezig ben.

Dus ben ik maar weer naar de Albert Heijn gereden. 0.0 bubbels. 0.0 bier. Alsof je mijn hersenen daarmee voor de gek houdt. Die kijken je aan en denken: leuk geprobeerd, vriend. Ik zit op de helft van het proces. En eerlijk? Ik zou nu het liefst stoppen. Stel ik me aan? Heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik alcohol mis?

Heb ik het zo vaak tegen mezelf gezegd dat ik het ook echt ben gaan geloven? Het is pas twee weken.

En toch snap ik nu een héél klein beetje wat verslaafde mensen voelen: dat intense verlangen om er weer aan te gaan. Naar de kloten. Want dat ga je. Maar hé, er is geen noodzaak om te stoppen… toch? Behalve dan dat ik inmiddels de 100 kilo heb aangetikt. Dankzij de calorieën. En de droge worst die blijkbaar standaard bij elk drankje hoort.

En dan ligt er ook nog zelfgemaakte limoncello in het vriesvak. Zelf gemaakt, onder het mom dat de kinderen een workshop vast wel leuk zouden vinden. Educatief verantwoord, zeg maar.

“Ik ben geen alcoholist,” zeg ik tegen mezelf.

“Ik heb gewoon wat moeite met doseren.”

Nog twee weken te gaan.

Ik hou vol.

Denk ik.

Gerelateerde berichten
02-01-2026: Een maand geen alcohol

Reacties

Populaire posts van deze blog

Autocentrum Pordon Utrecht | officiële Mercedes-Benz dealer in Midden-Nederland

Autocentrum Pordon voert het Mercedes-Benz en ligt aan de Franciscusdreef 68-70 in Utrecht Pordon Autocentrum aan de Franciscusdreef in Utrecht Service en kwaliteit staan centraal bij onze dienstverlening. De gastvrije en persoonlijke benadering van onze professionele verkoop- en werkplaatsteams versterken het familiegevoel binnen het bedrijf. Wij doen dat - in een ontspannen en ongedwongen sfeer- om alles zo aangenaam mogelijk te maken. Wie heeft er nog foto's van Pordon? allesopvierwielen@outlook.com Gerelateerde berichten 15-03-2010 Toon Hermans Pordon: 40 jaar Mercedes-Benz Utrecht december 2000 - Autobedrijf Pordon is volgens de kronieken van DaimlerChrysler Nederland 40 jaar Mercedes-Benz dealer. Als oprichtdatum van het bedrijf moet het jaartal 1927 worden genoemd, het jaar waarin de vader van Pim en Hans Pordon een algemeen garagebedrijf startte. Een tijd waarin autorijden slechts voor een elite was weggelegd. Pordon Nieuwegein - StergamPordon - Ster...

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Joyce Join verovert het internet met gekke filmpjes

De Amsterdamse vlogger Joyce Join zet met toenemende snelheid persoonlijke filmpjes op YouTube. De filmpjes zijn toe nu toe alleen in de keuken gemaakt en hebben een ontzettend hoog Theo & Thea en een Villa Achterwerk gehalte. De brildragende Joyce vertelt uiterst serieus persoonlijke verhaaltjes aan de mensen via YouTube, terwijl je als kijker als snel denkt: Wat ik nu zie dat kan niet waar zijn, dit meent ze toch niet. Met haar onverzorgde blik in de camera gaan vrijwel meteen je mondhoeken omhoog van het lachen, zelfs tegen het gieren aan. Haar filmpjes zijn zo grappig en geestig om te zien dat ze beslist de moeite waard zijn om naar te kijken en ook helemaal uit te kijken. Wie is Joyce Join? De grote vraag is alleen wie is die Joyce Join? Als je haar filmpjes bekijkt, dan zou Joyce ook nog een man kunnen zijn die heel goed een vrouw naspeelt. Ze heeft het over haar vriend Wilbert en haar kind, maar wie zegt dat het waar is. Ze kan het ook heel goed spelen. Als...

Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen . Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit. Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM . Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op. Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alle...

De dag die me raakte. Mijn eerste dag als vrijwilliger op de Willemshoeve in Soest

Die dag begon met zenuwen, maar eindigde met kippenvel. Mijn eerste vrijwilligersdag bij Willemshoeve in Soest bracht me dicht bij mensen met dementie. Hun verhalen, hun muziek, hun momenten. En het raakte me diep. Afgelopen week was het eindelijk zover: ik begon als vrijwilliger bij Dagbeleving Willemshoeve in Soest. Een bijzondere plek waar mensen met dementie, in elke fase, mogen zijn wie ze zijn. Waar gelachen wordt, waar iets te doen is, en waar je je weer even mens voelt. Ik kies hier niet zomaar voor. Mijn vader en schoonvader hebben allebei dementie. Van dichtbij zie ik wat het met iemand doet. Maar ik zie ook wat het laat zien: tederheid, humor, verdriet… en die onverwacht heldere momenten die je diep raken. Mijn dag begint in het busje, samen met Jeroen, de drijvende kracht achter de Willemshoeve. We halen mensen op. Er wordt gepraat, gelachen, gegrapt. “Waar komt u vandaan?” vraagt Jeroen. “Soest,” zegt een vrouw. “Daar wonen gewone mensen, zonder poeha.” “Ik kom u...

Gilbert Vogt is makelaar in GTST

Duivendrecht - Toen ik vorige week door het castingbureau werd gebeld om een gastrolletje (als makelaar) in ‘Goede Tijden Slechte Tijden’ te komen spelen, moest ik er even over nadenken. Ik ken namelijk nauwelijks iemand van de serie. Maar uit nieuwsgierigheid voor de mensen en de studio’s heb ik teruggebeld en – ja – gezegd. Studio waar GTST wordt opgenomen De Endemol Studio’s liggen net achter de Arena (Amsterdam-Zuidoost). Parkeren bij de voetbalvelden zoals stond aangegeven in de beschrijving vind ik geen optie. Dus gewoon de parkeergarage onder het gebouw van de Endemol in gereden. Bij de receptie word ik keurig netjes ontvangen en naar de lange gang aan de zijkant van het immense gebouw gewezen. Daar wacht ik totdat ik word opgehaald. Als iemand de deur opendoet mag ik achter de persoon aanlopen en gaan we met de lift omhoog. Ik heb mijn trouwpak aan en dat vinden ze goed. Daarna gaan we naar de regiekamer en wacht ik een uur (het leven van figurant valt niet mee). Tussend...

Het knipperende mysterie op het dashboard

In de wereld van auto's en hun eigenaren, vind je soms meer mysteries dan in een goede detectivefilm. Als serviceadviseur in de automobielbranche ben ik getuige geweest van talloze situaties waar klanten hun geliefde voertuigen naar de garage brengen, vergezeld van vragen en zorgen die variëren van routineus tot ronduit curieus. Bij een klant draait het om een schijnbaar onverklaarbaar mysterie: een rood knipperlampje op het dashboard dat plotseling zijn intrede deed, terwijl de klant al vier jaar eigenaar van de auto is. Een lampje dat, zoals later blijkt, al die tijd onopgemerkt aanwezig was. Het verhaal begint met de klant die voor onze balie staat, verontrust en vol vragen over dit opvallende rode licht. Bij het afsluiten van de auto gaat er een rood lampje (auto met slotje) op het dashboard knipperen. "Dat was nooit zo, wat is er aan de hand?" vraagt de klant bezorgd. Een begrijpelijke reactie, maar wat volgt is een reis door de psychologische kronkels van de men...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

💔 Laat die oudjes niet in hun blote kont staan

Dit is geen politiek statement. Dit is de werkelijkheid van duizenden families in Nederland. En mijn hart breekt dat we dit normaal zijn gaan vinden. Mijn schoonvader is aan het dementeren. Hij weet niet meer wie wij zijn. Hij kan zijn eigen billen niet meer afvegen. Hij woont nog thuis, want er is geen plek. De belofte? Twee tot drie maanden wachten. De realiteit? Zes maanden later nog niets. Hopelijk volgend jaar. Misschien. Mijn schoonmoeder zorgt dag en nacht. Tot ze erbij neervalt, want pas dan is het “urgent genoeg”. Zo werkt ons zorgsysteem tegenwoordig: geen menselijkheid, maar vinkjes, budgetten en wachtlijsten. In Den Haag ruziën politici over wie de poppetjes mag verdelen. Terwijl duizenden ouderen langzaam verdwijnen in de vergetelheid. De zorg kraakt, personeel haakt af, en wie nog werkt, krijgt regels opgelegd die het onmogelijk maken om te blijven. Er wordt beleid gemaakt, maar geen zorg geleverd. Er wordt gesproken over “efficiëntie”, maar d...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog