Sommige reizen maak je niet alleen om ergens aan te komen. Die beleef je stap voor stap. Letterlijk. Wadlopen naar Schiermonnikoog is zo’n ervaring.
Het stond al lange tijd op onze planning, maar nu ging het eindelijk gebeuren. Een tocht van drieënhalf uur dwars over het wad, lopend naar het eiland waar we al jaren graag komen. Sinds 2011 eigenlijk al, toen de kinderen nog klein waren. En het bijzondere is: op Schiermonnikoog lijkt de tijd nauwelijks veranderd.
Het dorp voelt nog precies zoals in mijn herinnering. Klein, gezellig en ontspannen. Misschien vind ik het zelfs nog knusser dan Vlieland. Tijdens de coronaperiode waren we hier ook eens. Toen was het eiland bijna leeg, op de bewoners na. Een bijzondere ervaring, maar gelukkig ligt die tijd inmiddels ver achter ons.
Vanaf de eerste stappen zit het tempo er goed in. Het wad is glibberig, modderig en soms verraderlijk glad, maar juist dat maakt het bijzonder. We glijden, lachen en proberen overeind te blijven terwijl we steeds verder de open vlakte in trekken.
Soms lopen we door ondiep water, even later staan we ineens tot ons middel in een geul. De rugzak blijft gelukkig nét droog. Het landschap om ons heen is indrukwekkend. Water, lucht en eindeloze vergezichten. Richting Groningen en richting het eiland dat langzaam steeds dichterbij komt.
Het weer werkt perfect mee. Ongeveer twintig graden,
nauwelijks wind en een strak tempo waardoor we flink doorlopen. Onze gids
vertelt onderweg dat je ongeveer zes uur de tijd hebt voordat het water weer
terugkomt. Het geeft een bijzonder gevoel om midden op de zeebodem te lopen
terwijl je weet dat alles een paar uur later weer onder water staat.
Een week eerder kwamen wadlopers bij Ameland nog in de
problemen door onverwachte omstandigheden. Maar vandaag voelt alles veilig en
goed georganiseerd. We hebben ruim de tijd en genieten volop van het avontuur.
Na drieënhalf uur bereiken we uiteindelijk Schiermonnikoog.
De laatste kilometers zijn eerlijk gezegd zwaar. Vermoeiend zelfs. Je benen
beginnen het te voelen en het landschap verandert in een lange, eindeloze
aanloop richting het eiland. Maar juist daardoor voelt aankomen extra goed.
Vlak bij de aankomstplek staat gelukkig een voorziening waar je je schoenen en benen kunt afspoelen. Geen overbodige luxe, want het slik zit tot aan mijn kuiten. Voldaan spoelen we ons schoon voordat we richting de fietsverhuur lopen.
Zoals op bijna ieder Waddeneiland is ook hier de fiets het
perfecte vervoermiddel. We hebben niets gereserveerd, maar er staan nog een
paar simpele fietsen zonder versnellingen klaar. Helemaal prima, want
Schiermonnikoog is heerlijk vlak. Geen klimmetjes zoals op Vlieland, gewoon
ontspannen fietsen door de natuur.
Deze keer overnachten we bij een boer, waar al een klein
tweepersoonstentje voor ons klaarstaat. De plek is fantastisch. We kijken uit
over een groot open veld waar de volgende ochtend de zon langzaam opkomt.
Overal vogelgeluiden. Geen verkeer, geen haast. Alleen natuur.
Ondanks het buitenleven ontbreekt het eigenlijk nergens aan.
Goede sanitaire voorzieningen, stroom om je telefoon op te laden en zelfs
sterke wifi. Op het eiland blijkt dat best handig, want mobiel bereik is hier
lang niet overal vanzelfsprekend.
Met de fiets rijden we later naar het dorp, waar het gezellig druk is. Op een terras ploffen we neer voor hamburgers, friet en een koud tapbiertje. Voldaan van het wadlopen kijken we ontspannen om ons heen terwijl allerlei verschillende mensen voorbijtrekken. Juist die mix van rustzoekers, wandelaars, gezinnen en eilandliefhebbers maakt de sfeer hier zo leuk.
De volgende dag zoeken we het strand op. Het breedste strand van Europa blijft indrukwekkend. Alleen zwemmen zit er deze keer niet in. Er liggen ontzettend veel kwallen in zee, waardoor het water minder aantrekkelijk wordt. Toch is het heerlijk om langs de branding te wandelen.
Opvallend genoeg staat er bijna geen wind. Dat voelt vreemd op een Waddeneiland, want in mijn hoofd waait het hier altijd. Niet vandaag. Met temperaturen rond de twintig graden en een zomers zonnetje zoeken we verkoeling bij een strandtent met een drankje.
Daar zitten we dan. Uitkijkend over zee, zand en lucht. Moe
van het wadlopen, maar voldaan. Twee dagen buiten zijn, frisse lucht en het
ritme van het eiland doen iets met je. Het maakt je hoofd leeg.
En terwijl ik daar zit, besef ik opnieuw waarom de Waddeneilanden zo diep in mijn hart zitten.
Reacties