XZK for You Media

Sommige reizen maak je niet alleen om ergens aan te komen. Die beleef je stap voor stap. Letterlijk. Wadlopen naar Schiermonnikoog is zo’n ervaring.  Het stond al lange tijd op onze planning, maar nu ging het eindelijk gebeuren. Een tocht van drieënhalf uur dwars over het wad, lopend naar het eiland waar we al jaren graag komen. Sinds 2011 eigenlijk al, toen de kinderen nog klein waren. En het bijzondere is: op Schiermonnikoog lijkt de tijd nauwelijks veranderd. Het dorp voelt nog precies zoals in mijn herinnering. Klein, gezellig en ontspannen. Misschien vind ik het zelfs nog knusser dan Vlieland. Tijdens de coronaperiode waren we hier ook eens. Toen was het eiland bijna leeg, op de bewoners na. Een bijzondere ervaring, maar gelukkig ligt die tijd inmiddels ver achter ons. Deze keer begint het avontuur in de haven van Lauwersoog. Niet met de gewone veerboot, maar met een kleinere boot die ons in ongeveer twintig minuten naar Brakzand brengt. Vanaf daar begint het echte werk: lopen...

Sommige plekken voelen direct vertrouwd. Alsof je er vaker bent geweest, zelfs wanneer je net van de boot stapt. Voor mij hebben de Waddeneilanden dat gevoel. Het geluid van meeuwen, de zilte lucht, de wind die altijd aanwezig is en het tempo dat automatisch lager gaat. Een eiland maakt me gelukkig. Dit jaar beginnen we ons waddenseizoen op Vlieland. Een klein eiland met iets meer dan duizend inwoners, maar jaarlijks bezocht door duizenden mensen die precies zoeken wat ik hier ook vind: rust, ruimte en vrijheid. Zodra de boot aanmeert merk je meteen hoe ontspannen alles hier voelt. Tegenover de haven zitten gezellige terrassen waar reizigers eerst even neerploffen voor koffie of lunch. Nog geen paar minuten lopen verder staan de fietsen al klaar om gehuurd te worden. Op Vlieland lijkt alles dichtbij, overzichtelijk en eenvoudig. Misschien is dat juist de charme. Vanaf de haven wandelen we zo de beroemde Dorpstraat in, het hart van het eiland. Geen grote winkelketens, geen haastige ...

Herrie is overal, maar waar kan je nog stilte krijgen? Ik worstel steeds vaker met deze vraag. Als ik snel nadenk kan ik slechts twee plekken bedenken die echt stil waren. Grote Kerk in Breda - Wat hoor ik nou? Het zijn mijn favoriete eilanden Schiermonnikoog (NL) en Samos (GR) waar ik de afgelopen jaren nog echt verrast werd door de stilte. Het was bijna eng om ineens weer alleen maar wind- en zeegeluiden te horen. Ben ik zo gewend geraakt aan ruis dat ik nauwelijks meer weet wat stilte is? Het leven lijkt steeds vaker alleen op het beeldscherm plaats te vinden. Bijna elke seconden kijken we op ons apparaatje om te volgen wat er in de wereld gebeurt. De prikkelingen gaan de hele dag door. Sommige nemen het apparaatje zelfs mee naar bed. Is dat wel normaal? Maar wat eigenlijk normaal? Of is dat de nieuwe norm? En wie bepaalt die nieuwe norm dan? Als ik door het bos loop, wil ik graag overvallen worden door stilte. Dan weet ik dat dit de goede weg is. Een weg die mij ruimte...