Over een roze veldbloem, de vrouw die er altijd was voor mijn vader en de liefde die blijft.
Soms loop je zomaar ergens. Geen doel, geen plan. Gewoon even naar buiten, de natuur in. Je hoofd leegmaken, voor zover dat tegenwoordig nog lukt. Want sommige gedachten wandelen gewoon met je mee.
Vandaag zag ik een roze veldbloem.
Tussen al het groen stond ze daar. Ik bleef even staan en maakte een foto. En terwijl ik naar die bloem keek, dacht ik aan mijn stiefmoeder.
Het is bijzonder hoe iets kleins je ineens bij iemand kan brengen die je zo lief is.
De vrouw die er altijd was
Ze maakt al tientallen jaren deel uit van mijn leven. Ze kwam in het leven van mijn vader toen ik nog jong was. Inmiddels is ze voor mij veel meer dan alleen mijn stiefmoeder.
Mijn vader heeft dementie. De man die hij was, verandert steeds verder. En al die tijd was zij er voor hem. Als partner, als steun en als mantelzorger.
Zorgen voor iemand van wie je houdt, zit vaak in de kleine dingen. Steeds opnieuw iets uitleggen, rekening houden met de ander en doorgaan op dagen waarop je zelf eigenlijk moe bent.
Omdat je van iemand houdt. Omdat je die ander niet zomaar laat vallen.
Ik heb gezien hoeveel ze voor mijn vader heeft gedaan. Daar heb ik bewondering voor. Want mantelzorger zijn vraagt veel. Geduld, kracht en liefde. Soms meer dan je zelf doorhebt.
En dan verandert alles
Nu is mijn stiefmoeder zelf ernstig ziek.
De vrouw die zo lang voor mijn vader heeft gezorgd, heeft nu zelf zorg nodig. Haar lichaam laat haar steeds meer in de steek en wat ooit vanzelfsprekend was, is dat niet meer.
En dat doet pijn.
Ik zou willen dat ik iets kon doen. De pijn wegnemen, haar wat kracht teruggeven of gewoon wat extra tijd cadeau doen. Nog een wandeling, nog een gesprek, nog een keer samen lachen om iets onbenulligs.
Je weet pas hoe waardevol gewone momenten zijn als ze niet meer zo vanzelfsprekend voelen.
Ik vind het moeilijk om haar zo te zien worstelen met het leven. Je wilt haar niet kwijt, maar je wilt ook niet dat ze blijft lijden. Die twee gevoelens bestaan naast elkaar. En geloof me, dat is geen gemakkelijke combinatie.
Liefde is niet altijd vasthouden
Ik weet niet waarom juist die roze veldbloem me vandaag zo raakte. Misschien omdat ik de laatste tijd meer dan ooit besef hoe kwetsbaar het leven is.
We willen de mensen van wie we houden het liefst zo lang mogelijk bij ons houden. Maar soms kun je niet alles oplossen. Je kunt er zijn, luisteren en proberen te begrijpen wat de ander nodig heeft. Meer heb je soms niet in handen.
Ze was er jarenlang voor mijn vader. Nu wil ik er voor haar zijn.
Niet omdat ik weet hoe het moet. Dat weet ik namelijk helemaal niet. Maar omdat ze belangrijk voor me is. Omdat onze band niet ophoudt wanneer het leven moeilijk wordt.
En omdat degene die altijd voor anderen heeft gezorgd, niet altijd sterk hoeft te zijn. Ook zij mag zeggen dat het niet meer gaat.
Ik wil haar niet kwijt. Maar ik wil ook dat ze weet dat ze bij mij niet sterk hoeft te zijn. Dat ze niets hoeft vol te houden om anderen gerust te stellen. Ik wil naar haar luisteren, haar serieus nemen en achter haar blijven staan, ook als we niet weten wat we nog tegen elkaar moeten zeggen.
Voor jou, Dor
Vandaag maakte ik een foto van een roze veldbloem. Voor een ander misschien zomaar een bloemetje langs de weg. Voor mij werd het een moment om stil te staan bij wat werkelijk telt.
Bij mijn vader, voor wie jij zo lang hebt gezorgd. Bij jou, omdat je zoveel voor hem en voor ons hebt betekend. En bij de liefde die niet verdwijnt wanneer het leven moeilijk wordt.
Ik kan de tijd niet terugdraaien. Ik kan niet bepalen hoe het verdergaat. Wat ik wel kan, is er voor je zijn.
En als ik straks weer door de natuur loop en zo'n roze veldbloem zie, zal ik ongetwijfeld aan je denken.
Het leven laat zich niet altijd vasthouden. De liefde wel.
Voor jou, Dor. ❤️
Reacties