Je kunt een souvenir kopen, een foto maken of een magneetje op de koelkast plakken. Maar ik besloot het anders te doen. Ik liet mijn Camino vereeuwigen op mijn arm. En geloof me, dat is best even slikken als je nog nooit een tattoo hebt laten zetten.
 |
| Eerste tattoo |
Een man van bijna zestig en zijn eerste tattoo
Daar zit je dan. Bijna zestig jaar op deze aardbol en nog nooit een tattoo laten zetten. Sommige mensen hebben op die leeftijd al een halve arm vol inkt. Ik moest er eerst 300 kilometer voor lopen.
Afgelopen jaar liep ik in mijn eentje de Camino van Porto naar Santiago de Compostela. Een pelgrimstocht die niet alleen kilometers in je benen achterlaat, maar ook herinneringen in je hoofd. Je loopt, denkt, geniet, ziet af en komt jezelf onderweg ongetwijfeld een paar keer tegen.
En dan kom je thuis.
Je rugzak gaat in de kast, je wandelschoenen krijgen rust en het gewone leven gaat weer verder. Maar dat gevoel van vrijheid, de zee, de zon en de bijzondere momenten onderweg? Die neem je mee.
Ik wilde daar iets mee doen. Iets wat niet na een paar maanden in een la verdwijnt.
Geen standaardplaatje, maar mijn eigen verhaal
Ik had een idee in mijn hoofd. De zon, de zee, vrijheid en natuurlijk de schelp die onlosmakelijk verbonden is met de Camino. Verschillende elementen die samen mijn verhaal vertellen.
Het ontwerp moest niet schreeuwen, maar juist iets vertellen aan degene die er wat langer naar kijkt. Een sierlijk lijnenspel waarin alles bij elkaar komt.
Auke heeft dat idee voor mij uitgewerkt en op mijn arm gezet. En wat ben ik daar blij mee!
Vooral het lijnenspel vind ik prachtig. De verschillende vormen vloeien in elkaar over en toch heeft ieder element zijn eigen betekenis. Het is precies geworden zoals ik het voor ogen had, misschien zelfs mooier.
Van mijn omgeving heb ik inmiddels de nodige complimenten gekregen. En dat is natuurlijk leuk. Je kunt wel zelf vinden dat je iets moois hebt laten maken, maar als anderen dat ook zien, geeft dat toch een extra goed gevoel.
En toen kwam het moment suprême
Ik zal eerlijk zijn: een eerste tattoo laten zetten is best spannend. Je weet dat je iets kiest wat niet zomaar weer verdwijnt. Even terug naar de winkel voor een andere kleur zit er niet in.
Maar ergens vind ik dat ook mooi. Niet alles in het leven hoeft tijdelijk te zijn. Sommige herinneringen mogen blijven.
Terwijl Auke aan het werk was, werd mijn idee werkelijkheid. Een ontwerp dat begon met herinneringen aan een reis en uiteindelijk letterlijk onder mijn huid terechtkwam.
En nee, ik ga nu niet beweren dat ik vanaf vandaag met een ontbloot bovenlijf over het strand ga lopen om mijn nieuwe aanwinst aan iedereen te laten zien. Hoewel… je weet het met mij natuurlijk nooit.
De Camino is voorbij. Of toch niet helemaal?
Het bijzondere aan die 300 kilometer is dat de reis niet ophoudt wanneer je Santiago bereikt. Je neemt iets mee van de mensen die je ontmoet, de momenten waarop je het moeilijk had en de vrijheid die je onderweg voelde.
Mijn tattoo herinnert me daaraan. De zon, de zee, de vrijheid en de schelp zijn meer dan mooie lijnen op mijn arm. Ze vertellen iets over een ervaring die bij mij hoort.
En misschien is dat wel het mooiste aan een persoonlijk sieraad. Niet iedereen hoeft het verhaal erachter te kennen. Ik weet het.
Dus mocht je me binnenkort tegenkomen en iets op mijn arm zien staan: ja, dat is mijn eerste tattoo. En nee, ik heb hem niet gewonnen bij een wandeltocht.
Al heb ik er wel 300 kilometer voor moeten lopen.
De Camino eindigde in Santiago. Maar een stukje ervan loopt voor altijd met me mee.
En daar ben ik Auke ontzettend dankbaar voor.
Reacties