Pelgrimsverhaal · Camino Portugués Coastal Route · bijna 300 km zonder plan. Over vertrouwen, twijfel en gewoon gaan

Soms ontstaat een reis niet uit een strak plan, maar uit een gevoel. Geen lijstjes. Geen schema's. Geen controle. Alleen een gedachte die blijft hangen: Ik moet gaan. 300 kilometer te voet. 14 dagen onderweg.

De eerste stappen

De eerste dagen waren onwennig. Mijn lichaam moest wennen aan het ritme. Mijn benen voelden zwaar, stram. Alsof ze zich afvroegen: meen je dit serieus? Mijn hoofd was nog druk. Vol ruis. Gedachten die alle kanten opgingen.

Ik liep langs de kust. De zee altijd ergens in de buurt. Soms rustig, kabbelend, soms wild en onvoorspelbaar. Net als ik. Langzaam ontstond er een ritme: lopen, eten, slapen. En weer opnieuw. Eenvoudig, maar allesbehalve makkelijk.

Verwachtingen bestaan niet

Ik dacht: vandaag wordt een vlakke etappe. Het werd klimmen. Ik dacht: het blijft droog. Het regende uren. Elke dag weer moest ik bijstellen. Het leven volgt geen plan. Je kunt het proberen te sturen, maar uiteindelijk gebeurt wat er gebeurt. De vraag is niet óf het anders loopt, maar hoe je ermee omgaat.

Regen, bergen en weerstand

Er waren dagen dat het zwaar was. Echt zwaar. Regen die maar bleef vallen. Paden die veranderden in modderige glijbanen. Bergen die zich eindeloos leken uit te strekken. Er was een moment dat ik serieus dacht om te stoppen. Geen drama. Geen groot besluit. Gewoon: dit is genoeg.

Maar iets in mij bleef bewegen. Nog één stap. En nog één. En achteraf, was dat misschien wel de grootste overwinning van allemaal. Regen die maar bleef vallen, paden die glijbanen werden. Het moment dat stoppen reëel leek en ik toch doorliep. Nog één stap. En nog één. De simpelste overwinning.

Het ongemak

Er was een laag ongemak die ik bewust had opgezocht. Niet de regen, niet de pijn in mijn kuiten. Iets anders. Iets wat begon op het moment dat ik incheckte bij een herberg. Een bed in een zaal. Vreemden om me heen. En de wetenschap: er kunnen straks meer reizigers bijkomen. Die ook een plek voor de nacht zoeken. Elke nacht opnieuw

Het gesnurk. Midden in de nacht. Iemand die je niet kent. Niets aan te doen, behalve ermee leren leven. Het licht. Iemand gaat naar de wc. Het licht gaat aan. Of je hoort ze rommelen met hun rugzak. Om drie uur 's nachts. Is er wel plek? Na 20 tot 25 kilometer lopen. Geen reservering mogelijk. Gewoon aankomen en hopen. Elke keer opnieuw.

De controle loslaten en er op vertrouwen dat het wel goed komt. Wat ga ik eten? Is er een supermarkt? Is er iemand die iets over heeft? Soms weet je het pas als je er staat. De wc en douche. Vaak schoon. Soms niet helemaal. Allebei heb ik meegemaakt. De was. Kleding wassen 's avonds. En dan maar hopen dat het de volgende ochtend droog is. Regen beslist anders. Dit was geen bijzaak. Dit was de reis.

Ik had dit ongemak bewust opgezocht. Niet om mezelf te straffen. Maar uit nieuwsgierigheid. Hoe ga ik hiermee om? Dat was de vraag. Elke dag. Elke nacht. Elke keer opnieuw. En het antwoord verschilde. Soms gemakkelijker dan ik dacht. Soms moeilijker. Maar ik zag geen moeilijkheden, alleen mogelijkheden. Of een oplossing. Iemand die hielp. Of gewoon: de volgende ochtend.

Alleen, maar nooit echt alleen

Ik liep veel alleen. Uren achter elkaar. Door bossen, over keien, langs verlaten paden. En toch voelde ik me zelden eenzaam. Dat kwam door de mensen die ik ontmoette. De eerste twee dagen niet hoor. De wilde ik echt de- socialiseren (als dat woord bestaat).

Vader & dochter. Uit Italië: ze leefden vanuit hun hart, elke dag. De 74-jarige Een vrouw uit Frankrijk die de Camino liep met haar hond, gewoon omdat het kon. Simon. Uit België. Bleef doorgaan, ook als het moeilijk ging. Gabriel. Begreep mijn simpele vraag "Why?" meteen, zonder uitleg. De twee zussen. Een paar woorden werden 20 kilometer samen. Lachen, praten, stiltes die klopten. Soms hoef je niets te plannen. Dan gebeurt het gewoon.

De reset

Halverwege de reis gebeurde er iets. Alsof iemand op een knop drukte. Reset. Emoties kwamen los. Onverwacht. Ongefilterd. Ik huilde. Niet omdat het slecht ging, maar omdat alles even binnenkwam. Het voelde als groeien. Van binnen.

Vertrouwen zonder naam

Eén moment staat me nog helder bij. Een taverne. Geen check-in. Geen paspoort. Geen formulier. Alleen een man achter de bar, een sleutel, en een knikje. Dat was genoeg. Ik sliep daar. At daar. Betaalde daar € 41. En de volgende ochtend vertrok ik weer. Ze wisten niet wie ik was. En toch was alles geregeld.

In een wereld waar alles vastgelegd moet worden, bestond hier nog iets anders. Eenvoud. Vertrouwen. Menselijkheid.

De laatste kilometers

Langzaam kwam het einde dichterbij. Nog 100 kilometer. Nog 75. Nog 20. En iets veranderde. Het werd stiller, niet buiten, maar van binnen.

De vraag veranderde. Niet meer: haal ik het? Maar: wat betekent dit voor mij? Elke stap voelde bewuster. Alsof ik wist dat het bijna voorbij was.

Santiago

En toen was het zover. Ik kwam aan in Santiago. 14 dagen. 300 kilometer. Ik stond daar. Trots. Dankbaar. Moe. Maar vooral voldaan. Niet omdat ik iets had bereikt. Maar omdat ik iets had ervaren.

Wat ik meeneem

Je hoeft niet alles te controleren om te weten dat het goed komt. Vertrouwen is vaak sterker dan de beste planning. Doorgaan is niet altijd groots. Het zit in kleine stappen, één voor één. De mooiste momenten ontstaan zonder dat je ze ziet aankomen. Ik ben weer thuis.

Maar een deel van mij loopt nog. Langs de zee. Door de regen. De berg op. Zonder plan. Gewoon gaan. Bedankt voor het meelopen.

Gerelateerde berichten
27-02-2026: Wat er aan vooraf ging

Reacties

Populaire posts van deze blog

Wie is die man bij Supercoop Huizen?

Eerlijk gezegd zou het bedelen met een daklozenkrantjes in zo'n welvarend land als Nederland helemaal niet mogen. Net als een Voedselbank vind ik het de grootste armoede van onze Regering. Je gaat boodschappen doen en komt ze tegenwoordig bijna bij elke ingang van een supermarkt tegen, de daklozen. Maar wat bezielt deze mensen toch om de hele dag met een daklozenkrantjes bij een supermarkt te gaan staan? Waarom doen die mensen dat, zijn ze wel dakloos en waar komen ze vandaan, vieren zij ook Pasen, hebben ze kinderen, of heet dat simpelweg bedelen...waarom waarom? Bij de ingang van de Supercoop aan de Phohistraat 10 in Huizen staat ook regelmatig een uiterst en vriendelijke Roemeen Mihai. Hoewel hij spreekt geen woord Nederlands, maar ik heb wel van hem begrepen dat hij met de bus van Amersfoort naar Huizen komt om daar zijn daklozenkrantjes te verkopen. Het gekke is dat die goedlachse man toch op een of andere manier een soort medelijden opwerkt en elke keer als wij de supermarkt ...

Olympos: het bergdorp waar Karpathos zijn tradities laat zien

In het uiterste noorden van Karpathos ligt Olympos, een traditioneel bergdorp dat tegen de helling van de bergen is gebouwd. Smalle straatjes, kleurrijke huizen, kleine winkeltjes en de geur van Griekse koffie en baklava. Olympos is een plek waar je vooral rustig moet rondlopen en goed om je heen moet kijken. Vrouw op de uitkijk Wij besloten vanuit Karpathos-stad de auto te pakken en naar het noorden te rijden. De weg naar Olympos Vanaf Karpathos-stad is het ongeveer een uur rijden naar Olympos. De route voert je steeds verder de bergen in en slingert zich door het ruige landschap van het eiland. De wegen waren tijdens onze rit over het algemeen goed. Wel kwamen we onderweg zo nu en dan een steen op de weg tegen. Een kwestie van goed opletten en er netjes omheen rijden. Je wilt tenslotte niet halverwege je vakantie met een lekke band langs de kant van de weg staan. Eenmaal aangekomen bij Olympos konden we onze auto vrij gemakkelijk parkeren. En dan begint eigenlijk meteen het bijzonder...

Moord op oudejaarsavond

Huizen - Het is oudejaarsavond 2010. Typische een avond om met het gezin een spelletje te spelen, hapje te eten, wijntje te drinken, en het openhaardje aan te doen, als we plotseling door een moord worden opgeschrikt. Op oudejaarsavond hebben we al een paar jaar een traditie met het gezin. We spelen spelletjes Rummikub, en gaan we sjoelen. We gaan er echt helemaal op los, ieder jaar weer. En van spelen krijg je honger, dus ontbreken de oliebollen en appelflappen ook dit jaar weer niet. Als het mijn beurt is om te sjoelen kijk ik nog even half door het raam naar buiten. Ik zie nog net iemand aan de overkant van het donkere straatje over wat ijsresten lopen. Dit jaar was mijn zoon (13) goed op dreef, hij won bijna alles. Het is gewoon niet meer leuk om tegen hem te moeten spelen. De televisie staat aan voor de klok, en om precies twaalf uur gaan de glazen omhoog: “Gelukkig Nieuwjaar.” ’s Middags hadden we vuurwerk gekocht en mijn zoon was niet meer te houden. Toen we buiten stonden, bego...

Jenifer & Remco leefden nog lang...

'Alleen nog een Man' is alweer een tijdje aan de gang en wordt elke zondagavond op Net5 uitgezonden. Het gaat nu nog om twee vrijgezellen mannen die strijden om één vrouw. Een van de twee mannen is Remco, mijn waterpolomaatje bij De Otters Het Gooi, en hij is nog in de race voor Jenifer. Er zijn maar weinig programma's die me boeien, maar nu Remco meedoet, sla ik geen uitzending van 'Alleen nog een Man' meer over. In dit programma slooft Remco zich uit om Jenifer voor hem te winnen, en dat lijkt ook nog te lukken ook. Terecht, want de vonken vliegen er vanaf tussen die twee. En je hoeft geen verstand van de liefde te hebben om te zien dat het wel goed zit tussen dit stel. Laat ik het zo zeggen: bij de andere stellen heb ik "dit" nog geen een keer gezien. Remco is een beste vent hoor, maar hij mist een beetje lef om echt door te zetten in het programma. Dat is jammer, want aan Jenifer heeft hij echt een hele leuke vrouw. Dus Remco, na de laatste uitzending...

A Sisters Hope bij Radio 6FM

Huizen - In onze jeugd hielden we ons altijd al met wedstrijdzwemmen bezig. Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar het gevoel is nooit uit mijn hart verdwenen, want na ruim vijfentwintig jaar zagen we elkaar weer voor het eerst: Hartelijk welkom Natasja Bos. In de studio Oud zwemster Natasja Bos, Martje Hoekmeijer en Marion van Utteren van de Stichting A Sister's Hope: Alles over de Pink Moon Run & Walk. In onze jeugd hielden we ons altijd al met wedstrijdzwemmen bezig. Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar het gevoel is nooit uit mijn hart verdwenen, want na ruim vijfentwintig jaar zagen we elkaar weer voor het eerst: Hartelijk welkom Natasja Bos. Dit jaar lopen wij als gezin spontaan voor de Pink Moon Run & Walk mee en daarom hebben wij op 27 mei de organisatie van A Sister’s Hope bij Radio 6FM uitgenodigd. Deze organisatie verdient het om dit jaar in beeld te komen. Mede oprichtster Martje Hoekmeijer en medewerkster Marion van Utter...

Televisiepresentator worden?

Huize Bergen - Via de website Vakantieveilingen.nl kwam ik op de website van YIM-Entertainment . Hier werd de cursus “Altijd al een televisiepresentator willen worden?” aangeboden. Na een aantal keren bieden, kwam ik in bezit van de workshop “televisiepresentator worden” in één dag. Op 5 november 2010 was het zo ver, en werden we keurig door Nol Roos en Wilbert van de Water op Landgoed Huize Bergen ontvangen. ‘Natuurlijk is het niet mogelijk om in één dag televisiepresentator te worden, dat gaat natuurlijk niet, ‘ vertelde Nol aan de groep van - volgens mij - 18 vrouwen en 2 heren. ‘Deze dag leren Wilbert en ik jullie een aantal tips en tricks ter voorbereiding voor een televisie screentest.’ Als je goed kunt presenteren, dan kun je alles verkopen. Als je dat voor de camera doet, dan kun je dat op verschillende manieren doen. Een van de manieren kan zijn door met mimiek te werken, zoals Paul de Leeuw dat doet. Het is ook niet vreemd om een aantal stiltes te laten vallen. Nadat er iets...

Mensen denken dat ik helderziend ben

De hele dag zijn er mensen in mijn buurt die mij proberen te verleiden om uitspraken te doen. Meestal zijn dat mensen die de schuld van iets in mijn schoenen willen schuiven. Het werken als service adviseur is veel omvattend, maar één van de dingen die ik in ieder geval moet weten, zijn de in en outs van een auto. Ik vind het dan ook niet vreemd om regelmatig voor service advies te worden gebeld. De naam service adviseur komt toch ergens vandaan. Alleen door de telefoon is niet alles op te lossen. Zo werd ik vanmiddag door een vrouw gebeld met de vraag, “Mijn stuurbekrachtiging doet het niet meer, wat zou er aan de hand zijn? “ Denk: Meten is weten…ik kan niet op afstand zien wat er met de auto aan de hand is. Als ik helderziend zou zijn, dan ging ik mijn geld wel ergens anders verdienen. “Sorry mevrouw, maar als u meer over de storing van uw auto te weten wilt komen, dan is het handig om met de auto naar de garage te komen, ik kan u namelijk telefonisch niet helpen.” “Ik wil alleen ma...

De charme van ongemak: Waarom 'B&B Vol Liefde' zo verslavend is

Eerst wilde ik er helemaal niets over vertellen, maar ik kan het toch niet laten. 'B&B Vol Liefde' is mijn favoriete serie op televisie. De charme van ongemak, daar draait het allemaal om. Net zoals bij 'Boer Zoekt Vrouw', waar boeren soms zo stroef met anderen communiceren dat we er smullen van genieten. Het ongemak is het zout in de pap. Bij 'B&B Vol Liefde' zie je hetzelfde: een nieuwe gast arriveert en plots verandert de dynamiek. De deelnemers zitten op hete kolen, en wij genieten mee. Foto: RTL B&B Vol Liefde Malgosia Neem nou de Poolse Malgosia. Toen ik haar voor het eerst zag, wist ik werkelijk niet waar ik moest kijken. Met zulke grote longen probeerde ze Albert zichtbaar te verleiden. "Jij bent een mooie man," hoorde ik haar zeggen, terwijl ik dacht: 'Jij hebt de schaapje op het droge, Amigos. Ik wil graag bij je intrekken.’ Is zij de meest geschikte kandidaat voor hem? Waarschijnlijk niet. Het is iemand waar je even leuk mee ...

Karpathos: Oh, wat is de zee blauw

Ik zit hier op Karpathos, een van de Griekse eilanden die we inmiddels meerdere keren hebben opgezocht voor onze vakanties. Griekenland blijft ons trekken. Misschien omdat de zee, de wind en het strand me doen denken aan Bonaire en Curaçao. Natuurlijk zijn er verschillen, maar dat gevoel van vrijheid herken ik. Strand bij Karpathos Stad Alleen is Karpathos geen feest-eiland. Gelukkig maar. Als ik geluid wil, zet ik wel muziek op mijn hoofd. Ik kom hier juist voor de rust. Karpathos voelt anders dan veel andere vakantiebestemmingen. Het eiland is ruig, de bergen zijn indrukwekkend en je vindt er prachtige stranden en kleine baaien. Er is toerisme, natuurlijk, maar het voelt niet alsof alles hier om toeristen draait. En dat vind ik fijn. We hebben inmiddels verschillende stranden bezocht. Kleine, knusse baaitjes. Hartstikke mooi hoor. Maar ik kom er steeds meer achter dat ik helemaal niet zo van knus ben. Ik hou van ruimte. Geef mij maar een lang strand. Een grote baai. ...

Een wasstraat in Utrecht geeft geen service, waarom wij wel?

Er komt een vrouw bij ons in de showroom met een losse kentekenplaat en houder. De borstels van de wasstraat waren iets te agressief en hebben een schade aan haar auto veroorzaakt. De reparatiekosten, 25 Euro. Uiteraard adviseren wij haar om de rekening zelf in te dienen bij de veroorzaker, maar de ondernemer wil onder zijn onder verantwoordelijkheid uitkomen door een bordje op te hangen, waarop staat dat hij niet aansprakelijk is. Het Nederlandse recht zegt in het algemeen: ‘wie eist bewijst”. Als u van mening mening bent dat u recht heeft op schadevergoeding, dan moet u kunnen aantonen dat u schade heeft geleden door het toedoen van een ander. Daarnaast dient u aan te geven hoe hoog de schade is. Pas dan is de ander verplicht de schade te vergoeden. Het is in elke geval verstandig om, als er onverhoopt wat mis gaat, altijd direct ter plekke vast te stellen wat er gebeurd is. (eventuele getuigen aan te spreken) en dit op papier te zetten waarna het door beide partijen wordt ondertek...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog