Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen. Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit.

Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM. Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op.

Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alleen onderweg bent. Ik ben dat niet gewend. Veertien dagen zonder dagelijkse prikkels, zonder werkritme, zonder vaste patronen.

Vera vroeg:
“Ga je me missen?”
Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik heb geen idee wat ik ga missen. Ik ga het zien.

Wat ik wel weet, is dat ik hoop mezelf tegen te komen. Niet omdat ik mezelf kwijt ben, maar omdat ik soms word opgeslokt door de waan van de dag. Zoveel prikkels. Zoveel rollen. Zoveel verwachtingen. Ik heb behoefte aan een reset. Gewoon even terug naar de basis: lopen, eten, slapen, denken.

Ik kijk graag naar programma’s als Alone, Special Forces en No Way Back. Mensen die zichzelf in een ongemakkelijke situatie plaatsen. Niet voor applaus, maar voor groei. Dat vind ik mooi. Dat raakt me. Ik zou best eens mee willen doen aan zo’n programma. Niet om iets te bewijzen aan een ander, maar om iets te ontdekken over mezelf. En ik vind het prachtig dat zo’n proces wordt vastgelegd op camera. Een document van je eigen ontwikkeling.

Maar waarom wachten tot iemand je belt? Waarom niet zelf het avontuur organiseren? Dus dat doe ik. Ik wacht niet. Ik loop. Ik leef graag in het nu. Want de toekomst laat zich niet regisseren. Maar juist daarom ga ik nu. Omdat het kan. Omdat mijn lichaam het aankan. Omdat ik niet weet of ik het op mijn zeventigste nog kan, of misschien wel niet eens meer wíl.

Waterpolo werd hardlopen. Hardlopen werd wandelen. Misschien wordt wandelen ooit fietsen. Het wandelen vind ik heerlijk. Het is niet spectaculair. Het is niet snel. Het levert geen medailles op. Maar het maakt mijn hoofd leeg. Soms combineer ik een lange wandeling met een bezoek aan mijn ouders in de Hilversumse Meent of spreek ik mijn moeder ergens in Hilversum af. Dan wordt beweging verbinding.

Een doel hebben helpt me. Iets om naartoe te werken. En nu is dat doel: Santiago. Niet om daar iemand anders te worden. Maar om dichter bij mezelf uit te komen. In april trek ik mijn schoenen aan. En loop ik mijn eigen televisieprogramma. Met mijn eigen camera en met een verhaal.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Iedereen zoekt een maatje ❤️ wat liefdesprogramma’s ons echt laten zien

Ik kijk ze. Allemaal. B&B Vol Liefde , First Dates , Lang Leve de Liefde . En hoe langer ik kijk, hoe duidelijker het wordt: mensen zijn niet zozeer op zoek naar de grote liefde. Ze zoeken een maatje. Dat woord hoor je steeds weer terug. Soms voorzichtig uitgesproken. Soms bijna verontschuldigend. Maatje . Niet iemand die alles perfect maakt. Geen soulmate uit een sprookje. Maar iemand die naast je zit. Samen eten. Samen tv kijken. Samen naar bed. Samen op vakantie. Samen de afwas. Het zijn geen grote dromen. Het zijn kleine momenten. Maar juist die kleine momenten lijken het zwaarst te wegen. Als ik naar deze programma’s kijk, zie ik geen spectaculaire liefdesverhalen. Ik zie mensen die hopen dat er iemand blijft hangen na het eten. Dat er morgen weer iemand tegenover hen aan tafel zit. Dat ze niet alles alleen hoeven te doen. Misschien zoeken we geen liefde in de klassieke zin van het woord. Misschien zoeken we verbinding . Iemand die zegt: ik ben er . En miss...

Verhuisbericht van Hyves naar Facebook

Er komen mij steeds meer signalen ten ore, dat vrienden en kennissen massaal overstappen van Hyves naar Facebook. En wat doe je als je gaat verhuizen? Dan zet je een verhuisbericht op je Hyves profiel, en vertel je meteen waar je nu te vinden bent. Eerst zat ‘iedereen’ op Hyves, maar nu lijkt iedereen massaal op Facebook over te gaan. Eerlijk is eerlijk, ik vind Facebook ook veel leuker en overzichtelijke dan Hyves. En bijna alle familieleden hebben inmiddels Facebook, ja, zelfs mijn moeder heeft het. Een eenvoudig update-tje, en ik ben gelijk op de hoogte van wat er allemaal speelt in de familie: ideaal toch? Face to face blijft natuurlijk wel het allerleukste, maar dat gaat gewoon niet altijd. Het valt me nog wel op dat er weinig vrienden en kennissen Twitter hebben. Ik word wel opvallend veel door bedrijven en mensen gevolgd die ik helemaal niet ken, en andersom kan ik dat natuurlijk ook doen. Niemand hoeft bij Twitter je vriendschapen te accepteren. Heb je Twitter, dan kun je i...

Wandelen door wintermagie: waarom sneeuw me zo gelukkig maakt

Vandaag viel er zoveel sneeuw dat ik er gewoon een wandeling door moest maken! Het plezier, de stilte en die witte wereld om me heen… dat maakt me écht blij. 🌨️💙 Van wandelen word ik oprecht blij Wandelen is voor mij geen sport of doel. Het is ruimte maken in mijn hoofd. En vandaag deed de natuur daar nog een schepje bovenop. Het sneeuwde. Niet zomaar wat vlokken, maar van die sneeuw die je bijna niet meer verwacht. Alles werd stiller. Rustiger. Alsof de wereld even zachter sprak. Een winterwandeling die je voelt, niet uitlegt Ik trok mijn jas aan en liep. Zonder plan. Het enige wat ik hoorde was het knisperen onder mijn voeten en mijn eigen adem in de koude lucht. Dat zijn momenten waarop je niet hoeft na te denken. Je bent er gewoon. En precies dat maakt me zo blij. Waarom sneeuw iets met ons doet Sneeuw vertraagt. Het dempt geluid, maakt lijnen eenvoudiger en nodigt uit om te kijken in plaats van te haasten. Misschien is dat wel waarom wandelen in de sneeuw zoveel me...

Vijf voor twaalf bij dementie: wanneer beslissen we dat het genoeg is?

Een aantal jaar geleden zei mijn schoonvader aan de keukentafel dat hij nooit wilde leven met dementie. Hij had het bij de notaris vastgelegd. “Als ik ooit zo word als mijn schoonmoeder, dan wil ik dat niet meemaken,” zei hij resoluut. We knikten, enigszins ongemakkelijk. Toen leek het nog iets dat ver weg lag. Maar dat moment is nu. Mijn schoonvader weet niet meer wie hij is. Hij loopt vijf minuten nadat hij van de wc komt alweer richting de deur. We zeggen: “Je bent net geweest.” “O ja, is dat zo?” antwoordt hij verbaasd. Hij herkent onze namen niet meer, maar ergens voelt hij nog dat we goed volk zijn. Gesprekken zijn allang niet meer mogelijk. Vroeger kon hij honderduit praten over voetbal. “Pap,” zei mijn vrouw dan, “je weet toch dat Gilbert niets met voetbal heeft?” Maar hij vroeg toch: “Heb je Ajax–Feyenoord gezien?” Uit beleefdheid zei ik dat het een mooie wedstrijd was. “Hoeveel was het geworden?” vroeg ik daarna voorzichtig. Hij wist het niet meer. Dat waren d...

Wapen van Huizen toen en nu

Toen - Sinds 1913 staat er een café aan de Naarderstraat 2 te Huizen. Toen Izaak Kos in 1990 het café overnam was er in Huizen een discussie gaande over een mogelijk nieuw wapen van Huizen. Het café aan het Prins Bernhardplein- Foto: Huizer Museum Om de herinnering aan het ´oude´ wapen te behouden, noemde Kos zijn café `HetWapen van Huizen´. In 1994 is het café omgedoopt tot Oranjecafé. Het maakte Huizen wereldberoemd tijdens het wereldkampioenschap voetballen in 1994 en trok cameraploegen van heinde en verre. Het café was zelfs op CNN en op de Japanse televisie. Het logo van het café en de beeltenis van het wapen boven de deur van het café verwijst echter ook nu nog naar het echte wapen van Huizen. Bron: Oneindig Noord Holland Nu 2014 - Het Wapen van Huizen aan de Naarderstraat 2 is in andere handen overgegaan. De vorige eigenaar Izaak Kos overleed begin dit jaar en het café werd tijdelijk gesloten. In de maanden daarna waren er diverse geïnteresseerden voor de ...

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Marcel van der Plas trainer IJsselmeer

Huizen - Toen ik zaterdagochtend om 9:30 uur kwam binnenlopen was de zwemtraining al volop aan de gang. Ik zag één iemand aan de kant van het bad staan, dus dat moest Marcel van der Plas zijn. Ik maakte kennis met hem en samen met mijn zoon Robert-Jan namen wij op de tribune plaats. Veel mannen, maar ook vrouwen lagen in zes verschillende banen hun zwemactiviteiten te doen. Aan de startblokken hing een plankje met het zwemschema van die dag. Marcel is trainer van de zwemafdeling die onder andere sporters begeleidt naar een triatlon. Hij is bijna 65 jaar, al met pensioen en kan zich drie keer per week op de zwemtrainingen richten. Nadat de vorige trainer er een aantal jaren geleden mee stopte, voelde Marcel zich geroepen om de nieuwe trainer van IJsselmeer te geworden. Een zwemtraining geven kost hem oogwaarschijnlijk weinig moeite, hij heeft het overzicht en hij komt heel relaxed over op de groep. Hij geeft de training met heel veel plezier. Er was duidelijk een aantal keren een ...

Boomers (2026): een sneak preview vanaf de set – figurant bij de nieuwe film met Huub Stapel🎬

Als figurant mocht ik van dichtbij meemaken hoe de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) met Huub Stapel tot stand komt. De afgelopen tijd mocht ik meespelen als figurant in de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) , met Huub Stapel in de hoofdrol. Een ervaring die ik niet snel vergeet. Boomers is een komedie over ouder worden. Over lichamelijke kwaaltjes, werkdruk, relaties die schuiven, mantelzorg en het zoeken naar een nieuwe plek in een wereld die steeds sneller verandert. Regisseur Theu Boermans en scenarist Marieke van der Pol weten dat zware thema’s ook licht en herkenbaar verteld kunnen worden, met humor, maar zeker niet zonder diepte. Carine Crutzen en echtgenoot Gilbert Vogt Als figurant beleef je zo’n film van dichtbij. Je ziet hoe scènes ontstaan, hoe vaak iets opnieuw wordt gespeeld en hoeveel aandacht er zit in details waar je als kijker straks misschien achteloos aan voorbijgaat. Juist dát maakt het bijzonder. Mijn 'kinderen 'in de film...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog