XZK for You Media

Sommige wandelingen loop je voor jezelf. Andere loop je voor iemand die je lief is. Op 20 september loop ik 40 kilometer. Niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten, maar voor twee mannen die mij veel hebben geleerd. Mijn vader en mijn schoonvader. Allebei leven zij met dementie. "Kom op, nog een stukje." Het zijn woorden die mijn vader vroeger tegen mij zei. Bij het leren fietsen. Tijdens een wandeling. Of gewoon als iets niet meteen lukte. Jaren later loop ik opnieuw. Dit keer niet omdat mijn vader naast me loopt, maar omdat dementie steeds meer van hem afneemt. En hij is niet de enige. Ook mijn schoonvader leeft met dementie. Twee mannen die mij ieder op hun eigen manier hebben gevormd. Twee vaders die er altijd waren voor hun gezin. En nu zijn wij er voor hen. Op 20 september 2026 loop ik daarom 40 kilometer tijdens de HerinneringenLoop van Alzheimer Nederland. Niet omdat 40 kilometer bijzonder is. Maar omdat iedere kilometer een herinnering vertegenwoo...

Ik kijk ze. Allemaal. B&B Vol Liefde , First Dates , Lang Leve de Liefde . En hoe langer ik kijk, hoe duidelijker het wordt: mensen zijn niet zozeer op zoek naar de grote liefde. Ze zoeken een maatje. Dat woord hoor je steeds weer terug. Soms voorzichtig uitgesproken. Soms bijna verontschuldigend. Maatje . Niet iemand die alles perfect maakt. Geen soulmate uit een sprookje. Maar iemand die naast je zit. Samen eten. Samen tv kijken. Samen naar bed. Samen op vakantie. Samen de afwas. Het zijn geen grote dromen. Het zijn kleine momenten. Maar juist die kleine momenten lijken het zwaarst te wegen. Als ik naar deze programma’s kijk, zie ik geen spectaculaire liefdesverhalen. Ik zie mensen die hopen dat er iemand blijft hangen na het eten. Dat er morgen weer iemand tegenover hen aan tafel zit. Dat ze niet alles alleen hoeven te doen. Misschien zoeken we geen liefde in de klassieke zin van het woord. Misschien zoeken we verbinding . Iemand die zegt: ik ben er . En miss...

Er zijn van die momenten in het leven die alles even stilzetten. Opa worden is er zo één. In dit verhaal neem ik je mee in de emoties, trots en verwondering van mijn nieuwe rol Hilversum - Op 1 juli ben ik opa geworden. Onze kleinzoon Floran is geboren. Het eerste kindje van mijn zoon Robert en zijn vriendin Serena. Wat een rijk gevoel. Het klinkt misschien gek, maar bij het nieuws dat Serena zwanger was, voelde ik meteen een diepe blijdschap. Je vraagt je misschien af: waarom raakt dat me zo? Ik zal het je uitleggen. Mijn vader en mijn schoonvader hebben Alzheimer. Een ziekte die alleen maar afneemt en waar je elke dag opnieuw zoekt naar wat er nog wel mogelijk is. Die realiteit drukt. En eerlijk? Ik verlangde naar iets nieuws. Iets wat vooruitwijst. Een huwelijk. Een geboorte. Iets dat leven ademt. En dat is precies wat er is gekomen. Vandaag is Floran geboren. Een nieuw mensje. Een klein wonder. En het raakt me meer dan ik vooraf kon bedenken. Mijn gelukshormonen draaien overure...

De aantrekkingskracht van programma’s zoals Kamp van Koningsbrugge en Special Forces ligt diep verankerd in de menselijke psyche. Het is niet de fysieke kracht die ons werkelijk boeit, maar de mentale vastberadenheid die de deelnemers uitstralen. Het vermogen om door te gaan, om niet op te geven, zelfs wanneer elke spier in je lichaam schreeuwt om te stoppen, dat is wat ons fascineert. Opgeven zit tussen je oren, maar doorgaan ook. Uiteindelijk komt het neer op een keuze die je zelf maakt. Ray Klaassens theatertour Groeipijn op 02-09-2024 Spant Bussum Het lichaam krijgt vaak de schuld als we opgeven. We wijzen naar vermoeidheid, pijn, uitputting. Maar meestal is dit een excuus, een reden die we zoeken om te stoppen. Het werkelijke gevecht speelt zich af in ons hoofd. Daar, in het diepst van onze gedachten, ligt de keuze: doorgaan of opgeven. Deze mentale strijd reikt verder dan alleen fysieke uitdagingen. Het is een spiegel voor ons dagelijks leven en onze relaties met anderen. Hoe...

Afgelopen week liep ik met mijn moeder langs het strand van mijn favoriete kustplaats, van Noordwijk naar Katwijk. Het was een moment van rust en verbinding, iets dat niet altijd vanzelfsprekend is geweest. Er was een tijd dat ik mijn moeder niet meer wilde zien. Moeder en zoon - de eerste ontmoeting na al die jaren juni 2019 Eind jaren zeventig gingen mijn ouders uit elkaar. In die tijd was dat niet iets waar openlijk over gesproken werd. Een scheiding werd toen nog als een schande gezien, en ondanks dat mijn vader een ander had, werd door de samenleving verwacht dat je bij elkaar bleef. De scheiding trof mijn moeder hard, en ze kon er op de een of andere manier niet goed mee omgaan. Ze raakte verslaafd aan drank. Na school vond ik haar vaak laveloos op de bank, of met een halflege fles aan de keukentafel. Het maakte me woedend. Alsof dat niet genoeg was, begonnen er ook mannen in haar leven te verschijnen. Mannen die niets met kinderen te maken wilden hebben, maar wel met haar. ...

In een rustig straatje, omgeven door knusse huizen en bloeiende tuinen, leefde een bijzondere kat genaamd Bram. Bram is geen gewone kat; hij heeft een persoonlijkheid die net zo complex is als het labyrint van geuren en geluiden dat zijn buurt vormde. Bram de kat Bram is een echte einzelgänger, een kat met een eigenzinnige ziel. Er is slechts is één persoon voor wie Bram alles opzij zet: het vrouwtje. Zijn liefde voor haar is zo sterk dat het lijkt alsof alle andere gevoelens naar de achtergrond heeft geduwd. Hij volgt haar door het huis, zijn staart omhoog als een trotse vaandel. Als zij thuiskomt, staat hij al bij de deur te wachten, zijn kopje tegen haar hand duwend ter begroeting. Als Bram wordt opgetild, omarmt hij haar als een mens. Er is een schaduw die over Bram's hart lijkt te hangen - een schaduw van verlatingsangst. Als het vrouwtje de deur achter zich dichtdoet, kan Bram's blik veranderen van verlangen naar onzekerheid. Hij miauwt keihard, alsof hij haar smeekt om...

Weet je waar ik kippenvel van krijg? Als een vader tegen zijn dochter zegt: ‘Jij bent mijn allermooiste cadeautje wat ik ooit heb gehad.’ Als hier geen vorm van liefde en dankbaarheid in zit, dan weet ik het niet meer. Je bent mijn mooiste cadeautje. Die woorden gaan vaak door mijn hoofd, als ik onderweg ben, in bed lig of onder de douche sta. Hoe belangrijk is het voor een kind om door een ouder te worden gezien, echt gezien? Om te voelen dat je er mag zijn, dat je geliefd bent, gewoon omdat je er bént? Toch is het niet vanzelfsprekend dat een ouder zich zo uitspreekt. Soms kan een ouder het simpelweg niet. De liefde zit er dan misschien wel, maar de woorden blijven steken. Of misschien heeft die ouder zelf nooit zulke woorden gehoord van zijn of haar eigen ouders. Hoe kun je dan iets geven dat je zelf nooit hebt ontvangen? En toch. Soms breekt dat patroon. Soms vindt iemand de woorden. En dat raakt. Zoals bij mijn schoonvader. Hij wordt dit jaar 87, een leeftijd waarop je zou k...