Afgelopen week liep ik met mijn moeder langs het strand van mijn favoriete kustplaats, van Noordwijk naar Katwijk. Het was een moment van rust en verbinding, iets dat niet altijd vanzelfsprekend is geweest. Er was een tijd dat ik mijn moeder niet meer wilde zien.
 |
| Moeder en zoon - de eerste ontmoeting na al die jaren juni 2019 |
De scheiding trof mijn moeder hard, en ze kon er op de een
of andere manier niet goed mee omgaan. Ze raakte verslaafd aan drank. Na school
vond ik haar vaak laveloos op de bank, of met een halflege fles aan de
keukentafel. Het maakte me woedend.
Alsof dat niet genoeg was, begonnen er ook mannen in haar
leven te verschijnen. Mannen die niets met kinderen te maken wilden hebben,
maar wel met haar. Haar alcoholgebruik werd steeds erger. Ze probeerde het
later te verklaren door medicijnen de schuld te geven, maar ik had al menig
fles door de gootsteen gespoeld. De vrouw die ooit mijn zorgzame moeder was,
veranderde in een heks in mijn ogen. En dat beeld hield ik meer dan dertig jaar
vast. Ik wilde haar niet meer zien.
Ik wilde niets met haar te maken hebben, tot het moment dat
ik zelf begon vast te lopen. Vage klachten begonnen op te spelen: hoofdpijn,
buikpijn, een algeheel gevoel van malaise, depressie, verlies van levenslust,
rugpijn. Ik moest aan mezelf werken. Ik probeerde alles: fysiotherapie, de
dokter, een psycholoog, hardlopen, beter eten, gesprekken met vrienden.
Alles hielp een beetje, maar de grootste doorbraak kwam
tijdens een workshop familieopstellingen. Daar, in een flits van inzicht,
besefte ik dat ik weer contact moest opnemen met mijn moeder. Inmiddels zijn we
alweer vijf jaar met elkaar in contact, en het was de beste beslissing die ik
ooit heb genomen. Mijn klachten verdwenen langzaam maar zeker. De blokkades die
me tegenhielden, losten op. Alles begon weer te stromen. Ik voel me nu beter
dan ooit.
Hoewel ik jaren geen contact met haar heb gehad, pakken we
de draad weer op alsof er nooit een gat is geweest. Blijkbaar kan dat zo. We
spreken vaak uit hoe gek we op elkaar zijn, hoe blij we zijn dat we elkaar weer
gevonden hebben. Het is goed tussen ons. De pijn uit mijn jeugd, de
ongemakkelijke situatie waarin we toen verkeerden, heb ik aangekeken en
geaccepteerd.
Mijn moeder maakte destijds verkeerde keuzes, waardoor ik
bij mijn vader ben gaan wonen. Ze belandde in een situatie die ze zelf ook niet
had gewild, maar ze wist niet hoe ze met haar emoties om moest gaan. Ze verloorzichzelf in de drank.
Het beeld dat ik toen van haar had, blijkt nu niet waar te
zijn. Ze is een ontzettend lieve moeder, vol liefde om te geven. Ik heb mezelf
jarenlang voor de gek gehouden. Nu ben ik dankbaar dat ik de moed heb gehad om
het contact weer te herstellen.
Mijn vader verbrak ooit het contact met zijn moeder en heeft
dat nooit meer goed kunnen maken. Hij zegt dat hij daar geen spijt van heeft,
en misschien is dat zo. Maar ik ben blij dat ik mijn verhaal een andere wending
heb kunnen geven.
Mijn kinderen weten inmiddels ook wie hun oma is. Misschien
zal ze nooit de oma worden zoals ik die band met mijn eigen oma had, maar dat
is een verlies dat ik heb leren accepteren. Wat echt telt, is de tijd die we nu
samen hebben. Die tijd is kostbaar, en die koester ik.
Reacties