Karpathos: Oh, wat is de zee blauw

Ik zit hier op Karpathos, een van de Griekse eilanden die we inmiddels meerdere keren hebben opgezocht voor onze vakanties. Griekenland blijft ons trekken. Misschien omdat de zee, de wind en het strand me doen denken aan Bonaire en Curaçao. Natuurlijk zijn er verschillen, maar dat gevoel van vrijheid herken ik.

Strand bij Karpathos Stad

Alleen is Karpathos geen feest-eiland. Gelukkig maar. Als ik geluid wil, zet ik wel muziek op mijn hoofd. Ik kom hier juist voor de rust.

Karpathos voelt anders dan veel andere vakantiebestemmingen. Het eiland is ruig, de bergen zijn indrukwekkend en je vindt er prachtige stranden en kleine baaien. Er is toerisme, natuurlijk, maar het voelt niet alsof alles hier om toeristen draait.

En dat vind ik fijn.

We hebben inmiddels verschillende stranden bezocht. Kleine, knusse baaitjes. Hartstikke mooi hoor. Maar ik kom er steeds meer achter dat ik helemaal niet zo van knus ben.

Ik hou van ruimte. Geef mij maar een lang strand. Een grote baai. Bergen die ver uit elkaar staan. Zodat je ver weg kunt kijken. Dat doet iets met mijn hoofd. Ruimte buiten geeft blijkbaar ruimte binnen.

Bij zo'n klein strandje, met iedereen dicht op elkaar, krijg ik het een beetje benauwd. Parasol hier, handdoek daar. Buurman links, buurvrouw rechts.

Nee.

Doe mij maar een bedje op een hoek. Dan kan ik meedraaien met de zon. Ik heb geen last van mijn buren en zij hopelijk ook niet van mij.

Strand bij Karpathos Stad

Ik moet daarbij ineens aan een cabrio denken. Het maakt me eigenlijk niet uit welk merk. Zodra het dak open gaat, is de beleving anders. Je hebt ruimte boven je hoofd. Je voelt de wind. Je kunt om je heen kijken. Dat vind ik lekker.

Ruimte.

Misschien verklaart dat ook waarom ik in het vliegtuig altijd het liefst aan het gangpad zit. Niet omdat ik zo nodig naar de wc moet. Ik wil gewoon een beetje ruimte. Ik vind het niet prettig als er links én rechts iemand naast me zit.

En op vakantie wil ik eigenlijk hetzelfde.

Een beetje privacy. Een accommodatie waar je de buren niet voortdurend ziet. Een zwembadje waar je gewoon in je blote kont het water in kunt zonder dat iemand daar iets van vindt.

Vrijheid.

Niet veel. Maar wel genoeg. Ik hou trouwens best van de zon. Maar ik wil wel zelf bepalen wanneer hij op me schijnt. Dus meestal lig ik onder een parasol. Ook dat is vrijheid. 😂

Thuis sta ik eigenlijk altijd aan. Op mijn werk. Thuis. Met familie. Er is altijd wel iets. Iets wat moet. Iets wat geregeld moet worden. Iemand die iets nodig heeft.

Actiestand.

Hier niet. Hier kan ik gewoon zitten. En dat vind ik misschien wel het mooiste van vakantie op Karpathos.

Niets doen.

Ik slaap hier ook langer. Thuis wil ik er vaak meteen uit. Soms juist om even alleen te zijn voordat de rest van de wereld wakker wordt. Een stukje lopen. Schrijven. Even mijn eigen hoofd.

Tijdens mijn reis naar Santiago de Compostela heb ik ontdekt hoe fijn het is om alleen op pad te zijn. Geen rekening houden met iemand. Gewoon zelf bepalen waar je loopt, wanneer je stopt, waar je koffie drinkt.

Dat vond ik heerlijk. En misschien heb ik daarom ook zo'n behoefte aan ruimte. Niet omdat ik mensen niet leuk vind. Integendeel. Maar omdat ik mezelf ook leuk vind als ik even alleen ben.

Hier op Karpathos hoef ik even niets.

Natuurlijk denk ik aan thuis. Dat gaat gewoon mee in het vliegtuig. Je laat je leven niet achter op Schiphol. Maar hier voelt het anders. Hier hoef ik even niet te zorgen. Niet te regelen. Niet te rennen.

Hier mag ik gewoon kijken naar de zee. En luisteren naar de golven. Of helemaal niets. En misschien is dat wel wat ik nodig heb. Niet méér. Maar minder. Minder moeten.

Meer ruimte.

Ik kijk weer naar de zee. Blauw. De lucht blauw. De golven wit. De bergen ver uit elkaar. En ik merk dat ik er rustig van word. Misschien is dat wel waarom Karpathos ok is. Omdat de ruimte om me heen eindelijk ook wat ruimte in mijn hoofd maakt.

Oh, wat is de zee blauw.

En wat heb ik die ruimte nodig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn eerste tattoo: 300 kilometer Camino, zon, zee en vrijheid onder mijn huid

Je kunt een souvenir kopen, een foto maken of een magneetje op de koelkast plakken. Maar ik besloot het anders te doen. Ik liet mijn Camino vereeuwigen op mijn arm. En geloof me, dat is best even slikken als je nog nooit een tattoo hebt laten zetten. Eerste tattoo Een man van bijna zestig en zijn eerste tattoo Daar zit je dan. Bijna zestig jaar op deze aardbol en nog nooit een tattoo laten zetten. Sommige mensen hebben op die leeftijd al een halve arm vol inkt. Ik moest er eerst 300 kilometer voor lopen. Afgelopen jaar liep ik in mijn eentje de Camino van Porto naar Santiago de Compostela . Een pelgrimstocht die niet alleen kilometers in je benen achterlaat, maar ook herinneringen in je hoofd. Je loopt, denkt, geniet, ziet af en komt jezelf onderweg ongetwijfeld een paar keer tegen. En dan kom je thuis. Je rugzak gaat in de kast, je wandelschoenen krijgen rust en het gewone leven gaat weer verder. Maar dat gevoel van vrijheid, de zee, de zon en de bijzondere momenten onderw...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

10 kg afvallen in 2 maanden

Huizen - Lees hier mijn geheim over verantwoordelijk afvallen en de onzin van het Sonja Bakker dieet, Dr. Frank dieet, Montignacen, afslankpillen, boeken en nog meer rotzooi in: “Afslanken Ontmaskerd.” Tien kilo afvallen zonder dieet in twee maanden, kan dat? Het is nu ruim twee maanden geleden dat ik in een enorme shock terecht kwam. Het leek wel alsof ik mij ineens realiseerde, dat ik de laatste jaren, niet had zitten opletten of zo. En niemand, maar ook daadwerkelijk niemand, leek zich ook maar enigszins te realiseren hoe kwetsend sommige opmerkingen bij mij overkwamen. Het voelde alsof er een bom was ingeslagen: “Wat zie jij er goed uit zeg,” maar eigenlijk bedoelde ze, “Jeeeé, wat ben jij lekker dik geworden zeg!” En op een dag werd ik wakker. Liep naar de badkamerspiegel en ging er eens goed voorstaan. Ik probeerde mijn bierbuik nog een beetje in te houden en dacht: Zo kan het (echt) niet langer! Dit is de grens. Bijna 100kg Hoe heeft het toch zo ver heeft kunn...

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Kroymans was ook mijn jongensdroom

Hilversum - Autobedrijf Kroymans heeft altijd een bijzondere aantrekkingskracht op me gehad. Als kind, tijdens bezoekjes aan mijn grootouders in Hilversum, maakten we regelmatig een wandeling langs Kroymans. Voor velen misschien slechts een voorbijgaand moment, maar voor mij was het iedere keer een magische ervaring. Ik stond daar, als klein jongetje, mijn neus tegen het glas gedrukt, vol bewondering kijkend naar de glimmende bolides in de showroom. Het was alsof ik een blik wierp in een andere wereld – een wereld van snelheid, luxe, en status. Kroymans: Een jongensdroom die In stukken viel De gedachte om ooit deel uit te maken van deze wereld werd een jongensdroom, een verlangen dat in de loop der jaren alleen maar sterker werd. Toen het boekje ‘Mister Ferrari’ verscheen, een hommage aan Frits Kroymans en zijn imperium, kon ik niet anders dan het onmiddellijk aanschaffen. De verhalen in dat boek gaven me een kijkje achter de schermen van een wereld die ik altijd al had bewonderd. Maar...

Depressie is een keuze

Nederland behoort tot de top tien rijkste landen ter wereld en scoort hoog in levenskwaliteit. Nederlanders waarderen hun leven met een 7,8, wat hen de vijfde plek in Europa oplevert. Toch kampen ruim een miljoen mensen met depressie en slikken hiervoor medicatie. Daarnaast heeft 1 op de 6 werknemers burn-out klachten. Hoe kan dit? We leven in een vrij land, maar kunnen we hier wel mee omgaan? Help, de blaadjes vallen weer van de bomen Jarenlang heb ik last gehad van donkere wolken in mijn hoofd, maar op een dag was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde dat de zon weer zou gaan schijnen, en wat vaker dan tot nu toe het geval was. Ik vind het lastig om erover te praten. Ik wil niet dat mensen in mijn omgeving een ander beeld van mij krijgen. Ik heb namelijk altijd gedaan alsof er niets aan de hand was. Niemand kon er ook iets aan doen, alleen ikzelf. Ik wilde ook mijn partner niet met mijn donkere gevoelens opschepen. Ik heb lang mijn best gedaan om het bij haar weg te houden, maar nooit...

Cappuccino voor madame

In een kleine koffiebar aan de rand van de stad gebeurt iets magisch elke ochtend. Het is geen bijzondere plek, eigenlijk zou je het bijna over het hoofd zien. Toch schuilt er een verhaal tussen de geur van versgemalen bonen en het gesis van de melkopschuimer. Het verhaal van Norma Jeane, een icoon die iedereen kent maar niemand echt begrijpt. Cappuccino voor madame Iedereen kent haar van het witte doek en de beeldbuis, haar naam is synoniem met glamour en mysterie. Jaren geleden kwam ze mijn leven binnen als een wervelwind, haar frisse uitstraling raakte me diep van binnen. Ze was als een ster die niet te vangen viel, altijd schitterend maar altijd net buiten bereik. Op een dag verdween ze, zoals sterren soms doen, om pas veel later weer op te duiken. En toen, onverwachts, gebeurde er een wonder. Ze stapte mijn koffiebar binnen en het voelde alsof de tijd had stilgestaan. De gevoelens die ik voor haar had, kwamen moeiteloos terug. Jaren waren voorbijgegaan, maar het bloed stroomde nog...

Barman Victor stopt met First Dates, en ik neem het strikje van hem over

Victor, onze geliefde barman van First Dates, heeft besloten zijn strikje aan de wilgen te hangen en de wereld rond te reizen. Terwijl hij zich voorbereidt op een episch avontuur vol zonsondergangen, exotisch eten en ongetwijfeld hilarische cultuurverschillen, bleef de bar van First Dates leeg achter. Een nieuw gezicht moest worden gevonden om de toog weer tot leven te brengen. En dat gezicht, beste lezers, is van mij! Ja, je leest het goed. Ik ben degene die Victor's strikje overneemt en het nieuwe seizoen van 2025 ga ik met veel plezier aan de slag om nieuwe liefdesverhalen te ontkurken. De casting was intens. Het was een strenge selectieprocedure met talloze kandidaten, maar mijn charme, flair en onmiskenbare talent voor het mixen van een perfecte cocktail brachten me naar de top. De komende tijd zal ik me onderdompelen in een rigoureus trainingsprogramma. Het team van First Dates bereidt me voor op elke denkbare situatie aan de bar: van het troosten van een teleurgestelde dat...

Mores. Wat mag nog wel?

Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog