Autocoureur zoekt Vrouw - Daan Stots en Tom Coronel

Vanmiddag waren tussen 12.00 – 14.00 uur initiatiefnemer Daan Stots, van Autocoureur zoekt Vrouw, en coureur Tom Coronel te gast in het radioprogramma Spijkers Met Koppen te Utrecht.

Daan Stots, Tom Coronel en zoon Rocco Coronel

Het is alweer een tijdje geleden dat we mochten genieten van de tulpenbollen van Boer Tom, de vrouwen van boer Geert en niet te vergeten van de labradoodle van Yvon Jaspers. De boerenkneuterigheid maakt plaats voor ronkende motoren, rubber op het asfalt en olie aan bonkige mannenknuisten, er is een nieuwe groep mannen die aan de vrouw gebracht moet worden, namelijk de autocoureur.

Tom maakt selfie met zoon Rocco

Volgens de initiatiefnemer Daan Stots is het lastig voor een autocoureur om aan de vrouw te komen, en daarom zoeken ze deze week voor: Wiel van der Wielen een vrouw. Wiel is 23, drie jaar actief in autosport en woont in Tiel. Hij is spontaan, fanatiek en gaat altijd voor het beste. Wil je met Wiel op date? Mail jouw brief + foto naar info@autosportinfo.com en misschien kiest hij jou!

Café Florin Utrecht - Spijkers Met Koppen

Tom Coronel met zoon Rocco - NUFoto.nl

Populaire posts van deze blog

Iedereen zoekt een maatje ❤️ wat liefdesprogramma’s ons echt laten zien

Ik kijk ze. Allemaal. B&B Vol Liefde , First Dates , Lang Leve de Liefde . En hoe langer ik kijk, hoe duidelijker het wordt: mensen zijn niet zozeer op zoek naar de grote liefde. Ze zoeken een maatje. Dat woord hoor je steeds weer terug. Soms voorzichtig uitgesproken. Soms bijna verontschuldigend. Maatje . Niet iemand die alles perfect maakt. Geen soulmate uit een sprookje. Maar iemand die naast je zit. Samen eten. Samen tv kijken. Samen naar bed. Samen op vakantie. Samen de afwas. Het zijn geen grote dromen. Het zijn kleine momenten. Maar juist die kleine momenten lijken het zwaarst te wegen. Als ik naar deze programma’s kijk, zie ik geen spectaculaire liefdesverhalen. Ik zie mensen die hopen dat er iemand blijft hangen na het eten. Dat er morgen weer iemand tegenover hen aan tafel zit. Dat ze niet alles alleen hoeven te doen. Misschien zoeken we geen liefde in de klassieke zin van het woord. Misschien zoeken we verbinding . Iemand die zegt: ik ben er . En miss...

Figureren als verrassend avontuur

Al meer dan 15 jaar stap ik af en toe in de fascinerende wereld van figureren op filmsets en televisieseries. Het begon als een spontane beslissing, maar groeide al snel uit tot een hobby die mijn leven verrijkte. Figureren biedt me de mogelijkheid om nieuwe plekken te ontdekken en onvergetelijke ervaringen te delen met wildvreemden die voor één dag samenkomen in de magie van een filmproductie. Soms sta ik naast bekende gezichten, en soms ben ik de stille achtergrond, maar elke keer is het een avontuur op zich. Wat maakt figureren zo boeiend? Voor mij is het de mix van onvoorspelbaarheid en structuur die deze wereld zo intrigerend maakt. Voordat ik op de set arriveer, hoop ik altijd dat de productiecrew me goed zal informeren over wat er van mij als figurant wordt verwacht. Het gebeurt niet altijd, maar wanneer het wel gebeurt, voel ik me gewaardeerd en op mijn gemak. Een duidelijk beeld van de dag voor me hebben, maakt het mogelijk om me volledig te concentreren op het vervullen van...

Dry January en de leugen die ik gezelligheid noemde

Ik ben al jaren alcoholist. Dat woord schrijf ik nu pas hardop op. Niet het stereotype beeld. Geen parkbank. Geen afglijden. Ik ben een functionerende , gezellige, onzichtbare drinker. Ik drink omdat het normaal is. Omdat het hoort. Omdat een feestje pas begint na de koffieronde. Op borrels tel ik geen glazen, maar momenten. Het moment dat er wijn komt. Het moment dat iemand zegt: “Zullen we er nog één nemen?” Ik heb last van bodemdrift. Het glas moet leeg. Maar ook de fles, want die is toch al open. Als ik voor een ander inschenk, nip ik alvast in de keuken. Niet omdat ik moet. Maar omdat het kan. En omdat ik mezelf al jaren wijsmaak dat het onschuldig is. Zaterdagen en zondagen lig ik regelmatig uitgeschakeld in bed. Maagzuur is mijn vaste metgezel. Maar stoppen? Nee joh. Ik functioneer toch? Tot nu. Dry January. Geen uitdaging. Geen stoer voornemen. Maar een pauze. Het is zondagochtend, zes uur. Het heeft gesneeuwd. Ik zit beneden te typen. Mijn hoofd is ...

Wandelen door wintermagie: waarom sneeuw me zo gelukkig maakt

Vandaag viel er zoveel sneeuw dat ik er gewoon een wandeling door moest maken! Het plezier, de stilte en die witte wereld om me heen… dat maakt me écht blij. 🌨️💙 Van wandelen word ik oprecht blij Wandelen is voor mij geen sport of doel. Het is ruimte maken in mijn hoofd. En vandaag deed de natuur daar nog een schepje bovenop. Het sneeuwde. Niet zomaar wat vlokken, maar van die sneeuw die je bijna niet meer verwacht. Alles werd stiller. Rustiger. Alsof de wereld even zachter sprak. Een winterwandeling die je voelt, niet uitlegt Ik trok mijn jas aan en liep. Zonder plan. Het enige wat ik hoorde was het knisperen onder mijn voeten en mijn eigen adem in de koude lucht. Dat zijn momenten waarop je niet hoeft na te denken. Je bent er gewoon. En precies dat maakt me zo blij. Waarom sneeuw iets met ons doet Sneeuw vertraagt. Het dempt geluid, maakt lijnen eenvoudiger en nodigt uit om te kijken in plaats van te haasten. Misschien is dat wel waarom wandelen in de sneeuw zoveel me...

Verlangen van Porto naar Santiago

De route van Porto naar Santiago is niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een persoonlijke ontdekkingstocht. In dit verslag deel ik mijn belevenissen, inzichten en tips voor iedereen die deze pelgrimstocht wil maken. Soms moet je even weg om dichter bij jezelf te komen. Ik ga niet naar een wellness. Niet naar een luxe resort. Ik heb besloten om 258 kilometer te gaan wandelen. Alleen. Van Porto naar Santiago. Van Texel naar ietsje verder Het is alweer even geleden dat ik alleen op pad ging. De laatste keer was op Texel : twee dagen frisse zeewind en zand in mijn schoenen. Leuk hoor… maar dit keer pak ik het wat ambitieuzer aan. Geen weekendje weg, maar tweeënhalve week. Geen eiland, maar twee landen. En niet zomaar een wandeling. Nee, ik ga de Camino lopen in 2026. Van Porto naar Santiago. 258 kilometer. Te voet. In m’n eentje. Gaat het wel goed in je huwelijk? Die vraag krijg ik dus regelmatig. Blijkbaar is alleen op pad gaan verdacht. Maar ik geloof juist dat...

Alex en Jacqueline Glijn bij Radio 6FM

Huizen – Ze staan al een hele tijd op mijn interview wenslijstje, en vandaag gaat mijn wens in vervulling. Met wie: Alex en Jacqueline Glijn. Waar: Radio 6FM studio in Huizen – Het programma Gooi en Eemland Actueel - sportredactie. Verwachting: Een leuk interview met mijn helden. Werkelijkheid: Veel leuker dan ik had gehoopt – Mijn verwachtingen zijn overtroffen. Te zien: Op 17 december bij Dance-Point Huizen. Alex en Jacqueline Kort Naam: Alex Geboren: 19 maart 1968 Naam: Jacqueline Geboren: 3 maart 1978 Wonen in: Spijkenisse Relatie: Getrouwd met Jacqueline van Ouwerkerk. Ze hebben samen vier kinderen uit het vorig huwelijk van Alex en Jacqueline heeft twee katten. Kennen we van: Hollands’s Got Talent 2010. Bijzonder: Alex en Jacqueline Glijn doen met heel veel passie en liefde aan rolstoel dansen. Een paar weken geleden kwam ik Gordon bij de Vorstin tegen. Ik vertelde hem van mijn interview en vroeg hem een vraag aan Alex en Jacqueline te stellen. De vraag van Gordon: ‘Zijn ...

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Mores. Wat mag nog wel?

Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...

De wereld digitaliseert… maar waar blijft de mens?

In een wereld waarin alles digitaal wordt, lijkt echt contact steeds zeldzamer. Maar soms, op een onverwacht moment, herontdek je wat verbinding écht betekent. We hebben bereik, maar geen ontvangst. We scannen, tikken en klikken en denken dat we verbinding met elkaar hebben. Maar verbinding is geen verbinding als er niemand is die antwoordt met een stem. In de trein kijkt iedereen omlaag. Bij het loket is het stil. In restaurants zit een QR-code op tafel. Doktersvragen? Plan online. Boodschappen? Scan hier. Soms voelt het alsof we langzaam veranderen in digitale wezens: met volle clouds, maar lege harten. Op de zorgboerderij waar ik als vrijwilliger werk, is het een andere wereld. Geen mobieltjes. Geen meldingen. Alleen mensen. Aan tafel wordt gepraat, gelachen en geluisterd. Er wordt koffie geschonken, en tijd gemaakt voor elkaar. Daar voel ik wat echte verbinding is. En dan is er mijn vader. Hij leeft met dementie, en vergeet soms dingen....

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog