XZK for You Media

Ik ben al jaren alcoholist. Dat woord schrijf ik nu pas hardop op. Niet het stereotype beeld. Geen parkbank. Geen afglijden. Ik ben een functionerende , gezellige, onzichtbare drinker. Ik drink omdat het normaal is. Omdat het hoort. Omdat een feestje pas begint na de koffieronde. Op borrels tel ik geen glazen, maar momenten. Het moment dat er wijn komt. Het moment dat iemand zegt: “Zullen we er nog één nemen?” Ik heb last van bodemdrift. Het glas moet leeg. Maar ook de fles, want die is toch al open. Als ik voor een ander inschenk, nip ik alvast in de keuken. Niet omdat ik moet. Maar omdat het kan. En omdat ik mezelf al jaren wijsmaak dat het onschuldig is. Zaterdagen en zondagen lig ik regelmatig uitgeschakeld in bed. Maagzuur is mijn vaste metgezel. Maar stoppen? Nee joh. Ik functioneer toch? Tot nu. Dry January. Geen uitdaging. Geen stoer voornemen. Maar een pauze. Het is zondagochtend, zes uur. Het heeft gesneeuwd. Ik zit beneden te typen. Mijn hoofd is ...

Iedereen die mij een beetje kent, zal zich misschien afvragen: ‘Jij depressief? Dat kan ik me totaal niet voorstellen. Jij bent altijd zo vrolijk.’ En ja, dat klopt. Ik ben vaak vrolijk. Maar er was een tijd dat mijn leven niet bepaald een lachertje was. Dat ik mijn bed niet meer uitkwam, geen zin had om op te staan, en in mijn auto zat met de gedachte om de vangrail in te rijden. Ik dronk steeds meer. Bier en rode wijn waren mijn kompanen. Niet één flesje bier, maar een stuk of vijf, gevolgd door een fles rode wijn in mijn eentje, soms zelfs twee. Verdoofd kroop ik in mijn bed en viel in een slaap die mijn problemen slechts tijdelijk verdoofde. Ja, ik ben vrolijk. Maar er was eens een tijd dat ik geen mensen meer wilde zien. Mijn kinderen vergat ik, familie vermijdde ik, en mijn enige ‘vrienden’ waren de medewerkers van de Gall & Gall.  Op een dag bereikte ik mijn grens. Ik wist dat er iets moest veranderen. Mijn noodzaak werd mijn redding: Dry January. Een maand zonder alcoho...