Retourtje Autoboulevard Utrecht

Utrecht - Op dit bord langs de Franciscusdreef Utrecht staan nog een aantal merken die al lang niet meer op de Autoboulevard in Utrecht zitten. Het bord had al lang ververst moeten worden.

In 1995 kwam ik bij Autobedrijf Pordon in Utrecht te werken. De bedrijvigheid van dit bedrijf vond ik toen heel bijzonder. Behalve het autobedrijf, hadden we ook een benzinepomp en een wasstraat. De werkplaats receptionisten vroegen altijd aan de klant of de auto na het onderhoud ook nog even door de wasstraat mocht, en of we de auto mochten aftanken. Behalve deze (extra) service, was het tanken ook een extraatje voor onze omzet.

Bij Pordon kwamen er ook heel veel merk dealerbedrijven met auto's om bijvoorbeeld een roetmeting te laten uitvoeren. En ze kwamen ook bij ons om airco's te laten vullen, omdat ze zelf geen STEK bevoegdheid hadden. Door de supermarkt van verderop in de straat, kwamen hier ook klanten om te tanken, hun auto te wassen, of soms gewoon spontaan binnen gelopen om bijvoorbeeld naar de weg te vragen. En ondanks de Steropmotorkap, was Pordon heel laagdrempelig bedrijf voor de mensen.

Behalve ons bedrijf, was het altijd een drukte van belang op de Utrechtse Autoboulevard. Veel merk dealerschappen waren op het industrieterrein gehuisvestigd. Ik zeg was, want vandaag de dag is dat wel anders. Er zijn een hoop merk dealerbedrijven inmiddels vertrokken. Toch zijn er ook een hoop van die - hoe zal ik het zeggen - autobedrijfjes voor teruggekomen, maar of ik daar nou mijn auto aan zou toevertrouwen?

Wat Kanaleneiland voor de Woonboulevard is, was Overvecht voor de Autoboulevard. Ik hoef alleen maar om me heen te kijken om te zien dat de, ooit eens zo beroemde ‘Autoboulevard Utrecht’ met al zijn merken dealerbedrijven, helaas op zijn retour is.

Reacties

Populaire posts van deze blog

A Sisters Hope bij Radio 6FM

Huizen - In onze jeugd hielden we ons altijd al met wedstrijdzwemmen bezig. Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar het gevoel is nooit uit mijn hart verdwenen, want na ruim vijfentwintig jaar zagen we elkaar weer voor het eerst: Hartelijk welkom Natasja Bos. In de studio Oud zwemster Natasja Bos, Martje Hoekmeijer en Marion van Utteren van de Stichting A Sister's Hope: Alles over de Pink Moon Run & Walk. In onze jeugd hielden we ons altijd al met wedstrijdzwemmen bezig. Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar het gevoel is nooit uit mijn hart verdwenen, want na ruim vijfentwintig jaar zagen we elkaar weer voor het eerst: Hartelijk welkom Natasja Bos. Dit jaar lopen wij als gezin spontaan voor de Pink Moon Run & Walk mee en daarom hebben wij op 27 mei de organisatie van A Sister’s Hope bij Radio 6FM uitgenodigd. Deze organisatie verdient het om dit jaar in beeld te komen. Mede oprichtster Martje Hoekmeijer en medewerkster Marion van Utter...

Gebouw van het voormalige hotel-restaurant De Gooische Boer verloedert in Bussum

Sinds januari 2018 staat voormalig Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer en later autobedrijf Van Kooy aan de kruising Amersfoortsestraatweg 43/ Huizerweg leeg, en het pand holt achteruit - de ziel is verdwenen. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Een supermarkt heeft in 2020 een gooi gedaan om het pand te betrekken. Echter staken de omwonenden daar een stokje voor en ging het hele plan niet door. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Als je nog even wacht kan je niet veel meer met het pand doen, behalve platgooien. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Kijk er niet gek van op als er straks een appartementencomplex wordt gebouwd met uitgebreide faciliteiten voor de bewoners. Bij de ingang staat een bord: De Gooische Boer 😊 Gerelateerde berichten 01-07-2007: Mercedes-Benz dealer Van Kooy Bussum 16-07-2017: Mercedes-Benz Van Kooy dealer 10 jaar later - zie filmpje hieronder

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Dry January en de leugen die ik gezelligheid noemde

Ik ben al jaren alcoholist. Dat woord schrijf ik nu pas hardop op. Niet het stereotype beeld. Geen parkbank. Geen afglijden. Ik ben een functionerende , gezellige, onzichtbare drinker. Ik drink omdat het normaal is. Omdat het hoort. Omdat een feestje pas begint na de koffieronde. Op borrels tel ik geen glazen, maar momenten. Het moment dat er wijn komt. Het moment dat iemand zegt: “Zullen we er nog één nemen?” Ik heb last van bodemdrift. Het glas moet leeg. Maar ook de fles, want die is toch al open. Als ik voor een ander inschenk, nip ik alvast in de keuken. Niet omdat ik moet. Maar omdat het kan. En omdat ik mezelf al jaren wijsmaak dat het onschuldig is. Zaterdagen en zondagen lig ik regelmatig uitgeschakeld in bed. Maagzuur is mijn vaste metgezel. Maar stoppen? Nee joh. Ik functioneer toch? Tot nu. Dry January. Geen uitdaging. Geen stoer voornemen. Maar een pauze. Het is zondagochtend, zes uur. Het heeft gesneeuwd. Ik zit beneden te typen. Mijn hoofd is ...

Stiekem trouwen: de glimlach achter de bruiloft

Soms zijn de mooiste bruiloften diegene waar je het niet aankondigt, maar voelt. In dit verhaal neem ik je mee naar het moment waarop liefde zich uit in een glimlach, stilletjes, maar krachtig. Ik neem plaats tegenover een vrouw die ik nog nooit heb gezien. Zij gaat straks op de foto. Mijn taak? Haar aan het lachen krijgen. Simpel, zou je denken. Maar wat zeg je dan? “Je weet het misschien niet,” begin ik, “maar ik was vroeger al verliefd op je. Op de lagere school. Jij zat altijd bij het raam en ik... ik keek alleen maar.” Ze schiet al een beetje in de lach. Mooi. “En nu,” zeg ik met een zucht, “wil ik met je trouwen?” Ze kijkt verbaasd, maar geamuseerd. “Maar ik heb een vriend,” zegt ze. “Geeft niks,” fluister ik samenzweerderig. “We trouwen gewoon stiekem. Niemand hoeft het te weten. Toch?” Ze lacht. Hardop. Missie geslaagd. En dát is precies de bedoeling. Niet de liefde verklaren, hoewel het goed werkt, maar die glimlach vangen. Want ik figureer. Mijn gezicht mag dan niet op de v...

De Otters het Gooi 4 - De Amstel 2 (5-7)

Bussum - We hebben afgelopen zaterdag opnieuw verloren. De grote vraag is hoe dat nou precies kwam, waar is het misgegaan? Natuurlijk hebben als mens allemaal de neiging om iemand aan te wijzen, dat zit nou eenmaal in ons. Vorig seizoen waren we nog in heel goed doen. De meeste waterpolomaatjes kwamen elke week op de training, en kon je een keertje niet, dan gaf je eventjes een belletje. De wedstrijden verliepen in de eerste periode ook bijzonder goed, en we gingen zelfs als winterkampioen de winterstop in. Maar helaas. In de tweede helft van de competitie ging het toch mis. We verloren enkele wedstrijden, en gingen toch koppie onder: we werden geen kampioen. Dit seizoen zijn we veel minder gemotiveerd aan de wedstrijden begonnen, dan een jaar geleden. Sommige komen bij een wedstrijd niet opdagen, geen belletje niets, en andere zitten er met hun koppie niet bij. Hoe komt dat dan? We hebben een nieuwe keeper Gijs, en hij doet ontzettend zijn best, maar hij komt qua niveau niet eens in ...

Iedereen zoekt een maatje ❤️ wat liefdesprogramma’s ons echt laten zien

Ik kijk ze. Allemaal. B&B Vol Liefde , First Dates , Lang Leve de Liefde . En hoe langer ik kijk, hoe duidelijker het wordt: mensen zijn niet zozeer op zoek naar de grote liefde. Ze zoeken een maatje. Dat woord hoor je steeds weer terug. Soms voorzichtig uitgesproken. Soms bijna verontschuldigend. Maatje . Niet iemand die alles perfect maakt. Geen soulmate uit een sprookje. Maar iemand die naast je zit. Samen eten. Samen tv kijken. Samen naar bed. Samen op vakantie. Samen de afwas. Het zijn geen grote dromen. Het zijn kleine momenten. Maar juist die kleine momenten lijken het zwaarst te wegen. Als ik naar deze programma’s kijk, zie ik geen spectaculaire liefdesverhalen. Ik zie mensen die hopen dat er iemand blijft hangen na het eten. Dat er morgen weer iemand tegenover hen aan tafel zit. Dat ze niet alles alleen hoeven te doen. Misschien zoeken we geen liefde in de klassieke zin van het woord. Misschien zoeken we verbinding . Iemand die zegt: ik ben er . En miss...

Blaffende bazen bijten wel

Soms halen ze het bloed onder je nagels vandaan, als hij/zij oversteekt heb je de neiging om niet te remmen, of erger nog, je hoopt dat ie tegen de eerste de beste boom aanrijdt. Help, ik word depri van mijn baas! Werken moet je misschien omdat je geld nodig hebt. Bazen hebben medewerkers nodig, omdat ze het niet alleen kunnen. Als je het zo leest, dan heb je echt sleur tussen de baas en het medewerkers en misschien is het dan wel beter om uit elkaar te gaan. Er zijn van die bazen waar niemand het lang bij uithoudt en waar ze binnen mum van tijd weer zonder medewerkers zitten. Kom je mensen tegen die zeggen: “Werk jij hier nou nog?” of “Hoe hou je het hier uit zeg?” Is misschien ook wel een teken aan de wand. Werk en medewerkers moeten leuk zijn, net als de baas. Het is een constant proces en daarom moet er elke dag aan worden gewerkt. Werkgerelateerde problemen die van de baas komen, zorgt ook nog eens voor een vervelend sfeertje thuis. Aan het eind van de dag gaat dan wel het bedrijf...

Jenifer & Remco leefden nog lang...

'Alleen nog een Man' is alweer een tijdje aan de gang en wordt elke zondagavond op Net5 uitgezonden. Het gaat nu nog om twee vrijgezellen mannen die strijden om één vrouw. Een van de twee mannen is Remco, mijn waterpolomaatje bij De Otters Het Gooi, en hij is nog in de race voor Jenifer. Er zijn maar weinig programma's die me boeien, maar nu Remco meedoet, sla ik geen uitzending van 'Alleen nog een Man' meer over. In dit programma slooft Remco zich uit om Jenifer voor hem te winnen, en dat lijkt ook nog te lukken ook. Terecht, want de vonken vliegen er vanaf tussen die twee. En je hoeft geen verstand van de liefde te hebben om te zien dat het wel goed zit tussen dit stel. Laat ik het zo zeggen: bij de andere stellen heb ik "dit" nog geen een keer gezien. Remco is een beste vent hoor, maar hij mist een beetje lef om echt door te zetten in het programma. Dat is jammer, want aan Jenifer heeft hij echt een hele leuke vrouw. Dus Remco, na de laatste uitzending...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog