Doorgaan naar hoofdcontent

Help, ik kan mijn tollie niet meer zien. Afvallen in twee maanden

Huizen - Drie jaar geleden was ik het helemaal zat met mijn lichaam. Ik besloot om drastisch af te vallen en alle lekkere dingen te laten staan. Dat was moeilijke periode voor me want ik ben een levensgenieter. Toch lukte het mij om in twee maanden 10 kilo af te vallen. Ik ben inmiddels drie jaar verder. Ben ik nog op gewicht, afgevallen of ben ik juist weer aangekomen?

Help, ik kan mijn piemel niet meer zien - Foto: © Gilbert Vogt

Het is hopeloos met me. Ik ben een paar jaar geleden tien kilo (van 95 naar 85 kilo) afvallen, maar het afgelopen jaar ben ik weer van 85 naar 97 kilo (XXL) gegaan. Hoe kan dat nou? Het is wel zo dat ik sinds vorig jaar met waterpolo ben gestopt en in hardlopen ineens geen zin meer had. Doordeweeks drink ik dan geen alcohol meer maar in het weekend ga ik vaak helemaal los. Ik drink bij voorkeur bier, wijn of likeur. Verder schep ik twee keer warm eten op en in het weekend vreet me te barsten aan de chips en de Spaanse worst. Sinds ik weer van voren ben gegroeid ben ik ook geen grens meer. Ik baal van mezelf.
Ik heb een opgeblazen gevoel, wat mij op zich ook logisch lijkt met dit gewicht, en ik verder ben redelijk vaak moe. Er is wel een voordeel als je weer van voren groeit: ik heb het sneller warm. Een verandering van het lichaam die wel vaker voorkomt bij (te) dikke mensen. Ik ben benieuwd of de vermoeidheid iets met mijn overgewicht te maken heeft. Elke dag brood eten schijnt ook niet echt gezond te zijn. Kortom, tijd voor verandering?

Ja dus. Inmiddels ben ik aan de shake om mijn overgewicht weer naar beneden te krijgen. Eigenlijk zou ik met mijn zittende beroep weer moeten bewegen, lees: sporten. Een shake bestaat uit poeder die je kunt aanlengen met melk. De poeder heb je in verschillende smaken, maar echt aangenaam is het spul niet, misschien moet ik er ook even aan wennen.

Dag 1: Normaal gesproken eet ik ‘s morgens een bakje yoghurt met muesli. Nu doe ik twee schepjes poeder in een drinkbeker en meng het aan met water aan. Het smaakt echt niet goed. Tussen de middag neem ik de tweede shake en om vier uur neem ik een appel om dat holle gevoel in mijn buik weg te nemen. ’s Avonds eet ik gelukkig weer normaal warm. Helaas kon ik het niet laten om twee keer op te scheppen. Een ovenschotel smaakt ook zo lekkerder, en zeker als je overdag niets mag eten. Normaal gesproken ben ik een zout eter. De eerste dag is me op zich meegevallen. De druk op mijn buik is afgenomen.

Dag 2: Opnieuw twee poeder schepjes in een drinkbeker gedaan maar nu met melk aangelengd. Zo, dat smaakt een stuk beter. Tussen de middag de poeder met melk gehusseld. Het lijkt er op dat mijn buik inderdaad een stuk minder onaangenaam voelt. Helaas zit mijn riem nog wel strak ;-). Baal moment van de dag: mijn collega gaat een tosti maken nog geen twee meter van mij vandaag, mijn lievelingsgerecht, grrr. Alleen de geur al is zo lekker. Ik zou hem wel een klap op zijn bek willen geven. De kaas loopt langs de boterham op het rooster. De verbrande kaas ruikt nog lekkerder…Ik zou er bijna een moord voor doen. Ik neem nog maar een vers glaasje uitgeperste sinasappels. Ik vraag me af wat het met me doet als ik niet eet... Tegen een uur of drie in de middag heb ik het weer lastig. Ik heb voornamelijk dorst, maar ook ontzettend trek. Ik kan mezelf niet meer met iets afleiden. Ik een maaltijdreep van het Kruidvat. 1 reep = 1 maaltijd 230 kcal wel of niet doen? Mijn maag knort als een gek. Eerst de helft, maar al vrij snel daarna ook de tweede helft. Tegen een uur of zes uur eet ik (eindelijk) een pasta met kaas, joepie. Mijn smaakpupillen staan wagenwijd open. Het smaakt me goed na twee maaltijden sondevoedingen per dag. Na acht uur drink ik een beker thee, zonder honing. Na negen uur begint mijn maag weer te knorren. Ik mis het knabbeltje, dus neem ik maar twee glazen bronwater met bubbels. Het helpt allemaal niets. Dan maar vroeg naar bed.

Dag 3: ’s Morgens weer een shake en om 10.00 uur een appel. Bijna 12.30 uur. Ik loop naar de supermarkt voor een bouillonnetje. Ik heb zin in iets hartigs. Ik weet nou niet of ik me nu beter voel dan normaal gesproken. Wel valt het me nu op dat ik geen opgeblazen gevoel meer heb, wel zo prettig. Mijn stoelgang gaat in ieder geval een stuk beter dan normaal gesproken. Zat ik eerst nog tien minuten op de wc, nu kan het met de helft van de tijd af. Mijn shake is op, maar ik heb nog trek. Ik word zelfs agressief en dreig de eerste de beste klant die iets verkeerd tegen me zegt op zijn bek te slaan. Ik neem gauw een Weight Care – Ga zo door! Je kunt het - Maaltijdreep, de redding voor de eerst volgende klant. En mijn baan, want mijn baas gooit mij er vast uit na een slaande beweging. ’s Avonds opnieuw lekker warm gegeten.

Dag 4: Al voor elf uur al een shake, appel en een Weight Care op. Het wordt steeds lastiger om niet iets tussendoor te gaan eten. Mijn buik voelt verder prima. Tussen de middag neem ik de tweede shake en een glas vers uitgeperste sinasappels. Om 13.30 uur neem ik 1 volle theelepel kippen bouillon in een beker met warm water, slecht 10 kcal. Ik ben een beetje kort af naar mijn omgeving, en ik heb heel weinig geduld. Het iets willen eten gaat maar door mijn hoofd. Waarom ben ik dit met mezelf aangegaan? ’s Avonds neem ik twee koppen soep, en verder neem ik er niets bij. Die smaken verrukkelijk. Ik heb de hele avond geen trek meer, behalve toen ik laat van het concert van Frank Boeijen thuiskwam. Ik heb nog wat noten gekraakt om mijn honger te stillen. De honger in mijn hoofd of vraagt mijn lichaam hier om?

Dag 5: Het ontbijt is zoals eerdere dagen: een shake. Tussen de middag heb ik een bespreking in een Van Der Valk hotel te Zwolle. Daar kon ik het toch niet laten om een tosti met warme brie te nemen. Ik voel me een beetje schuldig, maar het is ook een beetje raar om daar je eigen shake te maken. Verder heb ik niets meer gegeten.

’s Avond eet ik een zelf gemaakte pizza, valt misschien niet goed te praten, maar het is vrijdagavond en het is weekend. In het weekend ga ik weer helemaal los op de kaas, wordt en de witte wijn.

Dag 37: Inmiddels die weken en tientallen shakes verder. Ik weeg ik vandaag 94,2 kg. Een shake helpt dus wel, maar het is heel weinig verschil. Inmiddels heb ik me opgeven voor 30 dagen zonder alcohol. Ik probeer hiermee 5 kg af te vallen.

Gerelateerde berichten
23-02-2014: Kan ik 30 dagen zonder alcohol 2014?
31-05-2011: 10kg afvallen in 2 maanden

Populaire posts van deze blog

Wadlopen naar Schiermonnikoog: lopen over de bodem van de zee

Sommige reizen maak je niet alleen om ergens aan te komen. Die beleef je stap voor stap. Letterlijk. Wadlopen naar Schiermonnikoog is zo’n ervaring.  Het stond al lange tijd op onze planning, maar nu ging het eindelijk gebeuren. Een tocht van drieënhalf uur dwars over het wad, lopend naar het eiland waar we al jaren graag komen. Sinds 2011 eigenlijk al, toen de kinderen nog klein waren. En het bijzondere is: op Schiermonnikoog lijkt de tijd nauwelijks veranderd. Het dorp voelt nog precies zoals in mijn herinnering. Klein, gezellig en ontspannen. Misschien vind ik het zelfs nog knusser dan Vlieland. Tijdens de coronaperiode waren we hier ook eens. Toen was het eiland bijna leeg, op de bewoners na. Een bijzondere ervaring, maar gelukkig ligt die tijd inmiddels ver achter ons. Deze keer begint het avontuur in de haven van Lauwersoog. Niet met de gewone veerboot, maar met een kleinere boot die ons in ongeveer twintig minuten naar Brakzand brengt. Vanaf daar begint het echte werk: lopen...

Dementie in de familie

Dementie binnen de familie roept veel vragen op. Wat gebeurt er in iemands hoofd als ze niet meer weten door welke plaats ze rijden? Als de uitslag van de klassieker tussen Ajax en Feyenoord verdwijnt in een mist van vergeten? Als ze de herinnering aan dat gezellige diner bij de Molen kwijtraken, of de diepgaande gesprekken die we ooit samen voerden? Vader en zoon momentje Hoe voelt het wanneer het leven tussen je vingers wegglijdt? Als je niet meer weet wat je gisteravond hebt gegeten, of wat er tien minuten geleden is gezegd? Wanneer je alleen nog in het heden leeft, terwijl de geschiedenis die je zo vormde langzaam vervaagt? Is het hartverscheurend om te zien hoe alles wat iemand was, langzaam verdwijnt, alsof het nooit heeft bestaan. Maar ergens is er ook een sprankje hoop, een lichtpuntje: ze weten nog steeds wie we zijn, onthouden onze namen, herkennen ons gezicht. Als familie is het verleidelijk om je te fixeren op alles wat verloren is gegaan, op wat iemand niet meer weet of ka...

Vlieland: vijf dagen vrijheid tussen wind, zee en stilte

Sommige plekken voelen direct vertrouwd. Alsof je er vaker bent geweest, zelfs wanneer je net van de boot stapt. Voor mij hebben de Waddeneilanden dat gevoel. Het geluid van meeuwen, de zilte lucht, de wind die altijd aanwezig is en het tempo dat automatisch lager gaat. Een eiland maakt me gelukkig. Dit jaar beginnen we ons waddenseizoen op Vlieland. Een klein eiland met iets meer dan duizend inwoners, maar jaarlijks bezocht door duizenden mensen die precies zoeken wat ik hier ook vind: rust, ruimte en vrijheid. Zodra de boot aanmeert merk je meteen hoe ontspannen alles hier voelt. Tegenover de haven zitten gezellige terrassen waar reizigers eerst even neerploffen voor koffie of lunch. Nog geen paar minuten lopen verder staan de fietsen al klaar om gehuurd te worden. Op Vlieland lijkt alles dichtbij, overzichtelijk en eenvoudig. Misschien is dat juist de charme. Vanaf de haven wandelen we zo de beroemde Dorpstraat in, het hart van het eiland. Geen grote winkelketens, geen haastige ...

Ludovico Einaudi betovert Soestdijk

Einaudi bezorgde het publiek met zijn fluwelen handen een prachtig concert. De bijna 5000 bezoekers hadden vrijdagavond allemaal een zitplaats in de paleistuin. Natuurlijk speelde hij de soundtrack van de speelfilm Intouchables (2011). Het was zijn definitieve doorbraak bij het internationaal publiek. Nog helemaal niet zo lang geleden ontdekte ik de muziek van Einaudi. Door zijn manier van spelen raken sommige nummers mij in het hart. Hij speelt geen drama, waardoor het naar de keel grijpt, maar heel berekend rustig toets voor toets. En juist dat is wat het zo mooi maakt. Einaudi begon ingetogen te werk op zijn piano. Later liet hij zich begeleiden door twee strijkers en een percussionist. In de loop van de avond steeg het tempo en dat was aangenaam. Het publiek mocht alleen tussen de nummers door naar de wc, anders zou het te veel storen. Het was heel fijn om bij dit concert aanwezig te mogen zijn. Ik had hier niet op gerekend. Het was namelijk al heel snel uitverkocht. Ik heb mij...

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Kroymans was ook mijn jongensdroom

Hilversum - Autobedrijf Kroymans heeft altijd een bijzondere aantrekkingskracht op me gehad. Als kind, tijdens bezoekjes aan mijn grootouders in Hilversum, maakten we regelmatig een wandeling langs Kroymans. Voor velen misschien slechts een voorbijgaand moment, maar voor mij was het iedere keer een magische ervaring. Ik stond daar, als klein jongetje, mijn neus tegen het glas gedrukt, vol bewondering kijkend naar de glimmende bolides in de showroom. Het was alsof ik een blik wierp in een andere wereld – een wereld van snelheid, luxe, en status. Kroymans: Een jongensdroom die In stukken viel De gedachte om ooit deel uit te maken van deze wereld werd een jongensdroom, een verlangen dat in de loop der jaren alleen maar sterker werd. Toen het boekje ‘Mister Ferrari’ verscheen, een hommage aan Frits Kroymans en zijn imperium, kon ik niet anders dan het onmiddellijk aanschaffen. De verhalen in dat boek gaven me een kijkje achter de schermen van een wereld die ik altijd al had bewonderd. Maar...

Het leven gaat niet over het beste hebben, maar er het beste van maken

Een dag volledig op mezelf. Een dag waarbij ik zelf mag bepalen hoe die gaat verlopen. Hoe fijn is dat. Ik houd van mijn baan, maar het is ook wel eens lekker als niemand iets van mij wil. Ik laat het vandaag niet toe. Ik wil vrij zijn. Vrij voelen in heel mijn lijf. Vrij voelen in heel mijn hoofd. Sauna Drome Putten Ik ben de leukste versie van mezelf aan zee, gevuld met helder blauw water, een fel zonnetje en een temperatuur zo rond de 22 graden. Maar ik gedij ook bij een graadje of 90 graden op hout gestookt in de sauna. Tussen de middag eet ik een vers broodje met geitenkaas en drink een cappuccino met een klein drankje erbij. Ik ben op mijn gemak. Ik hoor de vogeltjes fluiten. Ik word er rustig van. De waterstralen komen op mijn hoofd. De druppels lopen langs mijn hals naar beneden over mijn buik, benen en uiteindelijk mijn tenen…het putje in. De zon schijnt. Ik voel het branden. Ik lig op een bedje te genieten van de zonnestralen. Ik ben even weg. Weg van de wereld. Het is op d...

Nissan Pixo hoog brandstofverbruik?

Utrecht - 1:18 in plaats van 1:22. Help, mijn nieuwe Nissan Pixo, de kleinste telg van de familie, is een drinkerbroeder. Een slobberaar onder ons gezegd, maar wat nu? "Dat heb ik nou altijd, koop ik iets nieuws, doet het niet precies zoals in de brochure staat vermeld. Had ik ook met mijn vorige auto, die moest ook telkens terug naar de garage omdat het niet klopte en uiteindelijk hebben ze hem na een jaar teruggenomen. Het is natuurlijk belachelijk dat deze nieuwe Nissan Pixo zoveel verbruikt." "Wij hebben de auto voor u uitgelezen en de waarde is precies hetzelfde zoals de fabriek het heeft bedoeld. De bandenspanning, het gebruik van de airco, bergje op, gas geven en stoppen in de stad, meerdere mensen in de auto hebben allemaal invloed op uw brandstofverbruik." De brochure vermeldt niet onder welke omstandigheden er een op tweeëntwintig gereden kan worden. Waarschijnlijk wordt hier ook uitgegaan van de meest gunstige omstandigheden bij een constante snelheid van...

Ouder worden en de kunst van loslaten

Ik zit hier, met mijn gedachten dobberend tussen herinneringen aan mijn achttiende verjaardag en het besef dat ik geen tiener meer ben. Het lichaam, dat ooit zonder veel moeite een avondje stevig door kon zakken, fluistert me nu toe dat die tijden voorbij zijn. Een dag van herstel na een wilde avond is veranderd in twee, soms zelfs meer. Sportieve hoogtepunten hebben ook een transformatie ondergaan. Meer dan dertig jaar lang was waterpolo mijn passie, maar op een dag voelden mijn armen als verroeste scharnieren. Het was tijd voor iets nieuws. Hardlopen werd mijn uitlaatklep, niet meer in teamverband, maar solo, waar ik niemand anders in mijn ritme hoefde te passen. Vanaf morgen, echter, ruil ik mijn hardloopschoenen in voor wandelschoenen. Het is tijd voor een nieuw avontuur, een rustiger tempo. Elke dag koester ik het feit dat ik nog hier ben, dat ik de vrijheid heb om te rijden waar ik wil. Maar ergens in mijn achterhoofd fluistert een stem dat zelfs deze vrijheid niet eeuwig za...

Een weekend vol smaak van limoncello tot Dordrecht

Het was mijn dochter die met het idee kwam: “Zullen we samen een limoncello-workshop doen?” Niet zomaar een cadeau, maar een beleving, iets wat we samen konden doen. En dat paste precies bij ons. We zijn niet zo van het geld geven, maar vinden iets samen beleven veel waardevoller Dus trokken we er met z’n vieren op uit: mijn dochter Melissa, haar vriendin Mel, Vera en ik. De bestemming? Koreman’s Limoncello in Breda – een familiebedrijf dat niet voor niets werd uitgeroepen tot beste limoncello ter wereld. Tijdens de workshop leerden we alles over het ambacht achter die goudgele drank. De passie spatte eraf. We roken, proefden, lachten… en natuurlijk namen we ook wat flessen mee naar huis. Of beter gezegd: naar ons hotel, want we besloten er meteen een weekendje weg van te maken.  ’s Avonds in Made, waar we bleven slapen, hebben we nog een glaasje (of twee 😉 ) geproefd van onze net aangeschafte flessen. En ik kan je vertellen: het smaakte naar meer. De volgende ochtend waren we ver...