Doorgaan naar hoofdcontent

Help, ik kan mijn tollie niet meer zien. Afvallen in twee maanden

Huizen - Drie jaar geleden was ik het helemaal zat met mijn lichaam. Ik besloot om drastisch af te vallen en alle lekkere dingen te laten staan. Dat was moeilijke periode voor me want ik ben een levensgenieter. Toch lukte het mij om in twee maanden 10 kilo af te vallen. Ik ben inmiddels drie jaar verder. Ben ik nog op gewicht, afgevallen of ben ik juist weer aangekomen?

Help, ik kan mijn piemel niet meer zien - Foto: © Gilbert Vogt

Het is hopeloos met me. Ik ben een paar jaar geleden tien kilo (van 95 naar 85 kilo) afvallen, maar het afgelopen jaar ben ik weer van 85 naar 97 kilo (XXL) gegaan. Hoe kan dat nou? Het is wel zo dat ik sinds vorig jaar met waterpolo ben gestopt en in hardlopen ineens geen zin meer had. Doordeweeks drink ik dan geen alcohol meer maar in het weekend ga ik vaak helemaal los. Ik drink bij voorkeur bier, wijn of likeur. Verder schep ik twee keer warm eten op en in het weekend vreet me te barsten aan de chips en de Spaanse worst. Sinds ik weer van voren ben gegroeid ben ik ook geen grens meer. Ik baal van mezelf.
Ik heb een opgeblazen gevoel, wat mij op zich ook logisch lijkt met dit gewicht, en ik verder ben redelijk vaak moe. Er is wel een voordeel als je weer van voren groeit: ik heb het sneller warm. Een verandering van het lichaam die wel vaker voorkomt bij (te) dikke mensen. Ik ben benieuwd of de vermoeidheid iets met mijn overgewicht te maken heeft. Elke dag brood eten schijnt ook niet echt gezond te zijn. Kortom, tijd voor verandering?

Ja dus. Inmiddels ben ik aan de shake om mijn overgewicht weer naar beneden te krijgen. Eigenlijk zou ik met mijn zittende beroep weer moeten bewegen, lees: sporten. Een shake bestaat uit poeder die je kunt aanlengen met melk. De poeder heb je in verschillende smaken, maar echt aangenaam is het spul niet, misschien moet ik er ook even aan wennen.

Dag 1: Normaal gesproken eet ik ‘s morgens een bakje yoghurt met muesli. Nu doe ik twee schepjes poeder in een drinkbeker en meng het aan met water aan. Het smaakt echt niet goed. Tussen de middag neem ik de tweede shake en om vier uur neem ik een appel om dat holle gevoel in mijn buik weg te nemen. ’s Avonds eet ik gelukkig weer normaal warm. Helaas kon ik het niet laten om twee keer op te scheppen. Een ovenschotel smaakt ook zo lekkerder, en zeker als je overdag niets mag eten. Normaal gesproken ben ik een zout eter. De eerste dag is me op zich meegevallen. De druk op mijn buik is afgenomen.

Dag 2: Opnieuw twee poeder schepjes in een drinkbeker gedaan maar nu met melk aangelengd. Zo, dat smaakt een stuk beter. Tussen de middag de poeder met melk gehusseld. Het lijkt er op dat mijn buik inderdaad een stuk minder onaangenaam voelt. Helaas zit mijn riem nog wel strak ;-). Baal moment van de dag: mijn collega gaat een tosti maken nog geen twee meter van mij vandaag, mijn lievelingsgerecht, grrr. Alleen de geur al is zo lekker. Ik zou hem wel een klap op zijn bek willen geven. De kaas loopt langs de boterham op het rooster. De verbrande kaas ruikt nog lekkerder…Ik zou er bijna een moord voor doen. Ik neem nog maar een vers glaasje uitgeperste sinasappels. Ik vraag me af wat het met me doet als ik niet eet... Tegen een uur of drie in de middag heb ik het weer lastig. Ik heb voornamelijk dorst, maar ook ontzettend trek. Ik kan mezelf niet meer met iets afleiden. Ik een maaltijdreep van het Kruidvat. 1 reep = 1 maaltijd 230 kcal wel of niet doen? Mijn maag knort als een gek. Eerst de helft, maar al vrij snel daarna ook de tweede helft. Tegen een uur of zes uur eet ik (eindelijk) een pasta met kaas, joepie. Mijn smaakpupillen staan wagenwijd open. Het smaakt me goed na twee maaltijden sondevoedingen per dag. Na acht uur drink ik een beker thee, zonder honing. Na negen uur begint mijn maag weer te knorren. Ik mis het knabbeltje, dus neem ik maar twee glazen bronwater met bubbels. Het helpt allemaal niets. Dan maar vroeg naar bed.

Dag 3: ’s Morgens weer een shake en om 10.00 uur een appel. Bijna 12.30 uur. Ik loop naar de supermarkt voor een bouillonnetje. Ik heb zin in iets hartigs. Ik weet nou niet of ik me nu beter voel dan normaal gesproken. Wel valt het me nu op dat ik geen opgeblazen gevoel meer heb, wel zo prettig. Mijn stoelgang gaat in ieder geval een stuk beter dan normaal gesproken. Zat ik eerst nog tien minuten op de wc, nu kan het met de helft van de tijd af. Mijn shake is op, maar ik heb nog trek. Ik word zelfs agressief en dreig de eerste de beste klant die iets verkeerd tegen me zegt op zijn bek te slaan. Ik neem gauw een Weight Care – Ga zo door! Je kunt het - Maaltijdreep, de redding voor de eerst volgende klant. En mijn baan, want mijn baas gooit mij er vast uit na een slaande beweging. ’s Avonds opnieuw lekker warm gegeten.

Dag 4: Al voor elf uur al een shake, appel en een Weight Care op. Het wordt steeds lastiger om niet iets tussendoor te gaan eten. Mijn buik voelt verder prima. Tussen de middag neem ik de tweede shake en een glas vers uitgeperste sinasappels. Om 13.30 uur neem ik 1 volle theelepel kippen bouillon in een beker met warm water, slecht 10 kcal. Ik ben een beetje kort af naar mijn omgeving, en ik heb heel weinig geduld. Het iets willen eten gaat maar door mijn hoofd. Waarom ben ik dit met mezelf aangegaan? ’s Avonds neem ik twee koppen soep, en verder neem ik er niets bij. Die smaken verrukkelijk. Ik heb de hele avond geen trek meer, behalve toen ik laat van het concert van Frank Boeijen thuiskwam. Ik heb nog wat noten gekraakt om mijn honger te stillen. De honger in mijn hoofd of vraagt mijn lichaam hier om?

Dag 5: Het ontbijt is zoals eerdere dagen: een shake. Tussen de middag heb ik een bespreking in een Van Der Valk hotel te Zwolle. Daar kon ik het toch niet laten om een tosti met warme brie te nemen. Ik voel me een beetje schuldig, maar het is ook een beetje raar om daar je eigen shake te maken. Verder heb ik niets meer gegeten.

’s Avond eet ik een zelf gemaakte pizza, valt misschien niet goed te praten, maar het is vrijdagavond en het is weekend. In het weekend ga ik weer helemaal los op de kaas, wordt en de witte wijn.

Dag 37: Inmiddels die weken en tientallen shakes verder. Ik weeg ik vandaag 94,2 kg. Een shake helpt dus wel, maar het is heel weinig verschil. Inmiddels heb ik me opgeven voor 30 dagen zonder alcohol. Ik probeer hiermee 5 kg af te vallen.

Gerelateerde berichten
23-02-2014: Kan ik 30 dagen zonder alcohol 2014?
31-05-2011: 10kg afvallen in 2 maanden

Populaire posts van deze blog

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

In het huwelijksbootje 5 mei 2007-2010

Muiden- Dacht dat ik nooit meer opnieuw zou gaan trouwen, maar op een dag vroeg ik haar toch romantisch in het Muiderslot ten huwelijk. We trouwden, hoe kan het ook anders op een boot, in Muiden.De Bonte Koe tussen Lelystad en Enkhuizen 2005. Toen ik het pand onder spanning had verlaten en de kinderen huilend achter moest laten, mocht er in het derde weekend van mijn leventje wel weer iets aan ontspanning gebeuren. Ik ging wat surfen, op internet en vond een boottripje voor vrijgezellen van 30, 40 en 50 jaar. Niet dat ik meteen op een nieuwe relatie zat te wachten, was het wel een bewuste keuze om met niet-gebonden-mensen op pad te gaan. In de Haven van Lelystad was het bij de Bonte Koe al een drukte van jewelste. Allemaal mensen die zich aan elkaar aan het voorstellen waren, ik ook dus. Ik deed een beetje zoals verkopers dat kunnen doen, opschepperig, indruk proberen te maken. Ach, ik ging in september wel een 16 kilometer van Dam tot Dam lopen, wauw. De mensen aan boord kwamen uit he...

Maurizio en Patrizia trouwen in Palermo

Italië - Maurizio is een Italiaanse zakenman en hoofd van een modehuis. Hij is de zoon van acteur en van de oprichter van het bedrijf. Maurizio en Patrizia trouwen in Palermo Als we zo niets vermoedend door de stad lopen komen we plotseling een dikke bak tegen met daarin een bekend stel. Het winkelend publiek is meteen afgeleid en komt spontaan bij het koppeltje kijken. Er wordt gesmoesd. ‘Gaan zij het jawoord aan elkaar geven?’ Oh, spannend… Maurizio en Patrizia trouwen in Palermo En bijzonder datum toch? Ik zou het niet gauw in mijn hoofd halen om op 4 mei te gaan trouwen. Ik zou het een dag later doen 😉 Maar deze dag heeft voor het stel een hele andere betekenis, dat moet haast wel. Hier is het een gewone doordeweekse dag, maar niet voor hun. Het wordt hun trouwdag. Lang Leven de Liefde, proost op jullie huwelijk.

Het geheim van Robert Schoemacher

Hilversum - Drs. Robert Schoemacher in het kort: Robert is cosmetisch arts en sinds oktober dit jaar verbonden aan Medisch Centrum de Baronie in Breda. Per 1 december opende hij een eigen botoxwinkel ‘Perfect Age Center in Hilversum. De officiële opening vindt plaats in februari 2013. De afgelopen 22 jaar heeft hij 20.000 cliënten behandeld.  Robert Schoemacher en Vera Vogt - Foto: © Gilbert Vogt Bij binnenkomst krijgen we meteen een warme hand van Robert Schoemacher. Hij heet ons welkom en vol trots laat hij zijn nieuwe botoxwinkel zien. Helaas geen koffie, want het apparaat is er nog niet. De champagne houden we tegoed bij de officiële opening. Tijdens de rondleiding langs de behandelkamers betrap ik mezelf er op hoe aardig deze man eigenlijk is, maar wat is nou zijn geheim? De botoxwinkel is een combinatie van een beautysalon en een kliniek. De laagdrempeligheid en de toegankelijkheid staan voorop en daarom is de eerste botoxwinkel ook in het centrum geopend (of eige...

Dementie: Een gesprek dat we niet kúnnen uitstellen

Dementie. Wanneer die diagnose wordt gesteld, voelt het vaak alsof er een onuitgesproken vonnis geveld wordt. Een langzame maar zekere aftakeling van de geest, een weg die leidt naar steeds minder herinneringen, minder woorden, minder "er zijn". Voor mij voelt het alsof er een gesprek gevoerd moet worden – over de dood. Niet omdat ik er klaar voor ben, want dat ben ik zeker niet. Maar ik besef dat we nu nog in de positie zijn om het gesprek te voeren. Straks kan het te laat zijn. Dan is het vijf over twaalf en zijn de mogelijkheden om nog zelf te kiezen verdwenen. Het is een lastige plek om te zitten, aan de rand van dit gesprek. Ik voel niet dat ik degene ben die moet bepalen hoe we deze reis door dementie moeten maken. Maar ik voel wel dat ik er iets over mag zeggen, dat ik het onder de aandacht mag brengen. We leven in een wereld waarin de neiging bestaat om de moeilijkste beslissingen voor ons uit te schuiven, vooral als het gaat om iets ongrijpbaars en pijnlijks als het ...

Kudde schapen kijken tussen Laren en Hilversum

De schapen lopen op de heide tussen Laren en Hilversum. De kudde wordt in de gaten gehouden door een schapenhoedster en haar hond. Kudde schapen op de heide tussen Laren en Hilversum We zitten midden in een pandemie en veel dingen die we ‘normaal’ gesproken doen zijn dicht. Maar de natuur is niet dicht, die staat volledig open. En veel mensen (her)ontdekken weer hoe mooi het is. Het is een frisse dag vandaag. Veel meer mensen dan normaal lopen over de heide en in de bossen. Allemaal even de buitenlucht in. Het immuunsysteem weer even opwaarderen. De schapen grazen over de heide. De wollen beestjes trekken zich niet aan van wat er in de wereld allemaal afspeelt. Ze blijven lekker smikkelen aan de plantjes om hun heen. Een man staat schaapachtig naar de kudde te kijken. Zijn vrouw staat naast hem. Ze trekt aan zijn jas en zegt: “Kom, laten we verder gaan, ik krijg het koud.” Maar de man blijft staan kijken. Hij trekt zich niets aan van wat zijn vrouw tegen hem zegt.  Meer over ...

TROS brengt spannende Jeugdserie Caps Club

Utrecht - Bijna twee jaar liep Lucille Werner met het idee rond om een serie te maken waarin de hoofdrol is weggelegd voor iemand met een handicap. Met de spannende jeugdserie CAPS CLUB, die vanaf zondag 1 september te zien is bij de TROS op ZAPP, komt haar droom uit. CAPS CLUB opname in Utrecht - Foto: Gilbert Vogt In het stadje Hughevliet woont Tom (Cappie) samen met zijn vader Sjoerd, die rechercheur is bij de politie. Cappie is bijna blind, maar zijn overige zintuigen zijn sterk ontwikkeld. Hij herkent alle geuren en zijn gehoor is superscherp. Samen met zijn goede vriendin Sam de Graaff ontdekt Cappie een vervallen boomhut. Ze besluiten meteen dat dit hun geheime plek wordt. Cappie en Sam richten samen met uitvinder Siggy, goochelaar Ruben en de mooie Charlotte een club op: CAPS CLUB. Siggy heeft de boomhut voorzien van allerlei gadgets en handigheidjes. Vooral de lift is erg belangrijk. Zo kan Siggy met zijn rolstoel in de hut komen. In de boomhut ontdekken ze een geheim lu...

Wandelen bij Goois Natuurreservaat in Naarden en Huizen

Huizen Naarden - In de bocht aan de Bestevaer (bij de Huizer Hockey Club) ligt het natuurgebied de Naarder Eng van het Goois Natuurreservaat. Het is een afwisselend natuurgebied dat bestaat uit akkers, eikenbossen en houtwallen. Er zijn veel paden om lekker te kunnen lopen. In het gebied liggen verschillende hoogtepunten die uitzicht bieden over het Gooimeer. Kom met de fiets of wandel naar dit unieke stukje groen. Als je toch met de auto wilt komen? Er is een kleine parkeermogelijkheid aan de (navigeer) Zeeweg in Naarden. In het Naarden Eng gebied worden regelmatig reeën gespot en dat is elke keer een magisch moment. De meeste kans heb je in de vroege ochtend of tegen het schemeren van de avond. Foto: Reeën gespot op een regenachtige ochtend tussen Huizen en Naarden - © Gilbert Vogt

Familie Vogt loopt voor het goede doel

Wij liepen al eerder meer voor KiKa, Leukemie en Orange Babies. Agenda 2011: link Wij zijn onder de gelukkige omstandigheden dat we gezond zijn en daarom vinden het belangrijk om onze kinderen daarvan bewust te maken. Wij vinden dat alleen geld overmaken of geld in een collectebus stoppen niet voldoende is en daarom lopen we elk jaar mee voor een goede doel. Dit jaar is dat voor A Sister's Hope. Vera, Gilbert, Melissa en Robert-Jan doen op zaterdagavond 3 juli mee aan de PINK MOON Walk & Run, en helpen mee in de strijd tegen borstkanker. Op 3 juli vanaf 20.00 uur gaat de Familie Vogt in beweging komen in de strijd tegen borstkanker. Dit doen wij door 5 kilometer te hardlopen. De start vindt plaats bij het Muiderslot in Muiden. Belangrijk hierbij is dat wij zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het goede doel. De opbrengst van de A Sister's Hope - Pink Moon Walk & Run gebruiken ze voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker. Informatie over mijn laatste loop en w...

Gilbert Vogt loopt hard voor Unicef

Amsterdam - Ik wilde vroeg opstaan, en mijn trouwste fan (mijn liefste Veer) ging ook mee. Met regen gingen we op weg naar Amsterdam. - Ze moet wel heel veel van mij houden - Lekker fit, voor de start. Na mijn late waterpolo optreden op zaterdagavond (21:45), was de zondag weer vroeg opstaan (8:00) voor de Unicef-loop (10 km) in het Olympisch Stadion. Het weer was in eerste instantie een beetje regenachtig, en 15 graden. Gelukkig was het bij de start (12:05) droog, en tijdens de loop bleef het gelukkig ook droog. Wel waren er nog veel plassen op de weg, en moest regelmatig van het pad af om geen natte voeten te krijgen. Bij deze uitwijking moest ik wel weer over het gras (lees: modder) lopen. Hardlopen krijg ik echt niet cadeau, ik moet er altijd moeite voor doen. Sterker nog: ik moet vaak doorbijten om de finish te halen. Maar als ik het dan heb gehaald, dan ben ik ook vaak echt helemaal tevreden, en zeker met de gedachten dat een deel van het inschrijfgeld naar Unicef gaat. Hardlope...