Mijn zoon en ik krijgen de kans om via de Facebook winactie van EC-Rent Leiden een middagje gratis te sturen in een BMW i8. Hoewel de auto alweer een paar jaar rijdt, is het absoluut geen straf om achter het stuur te kruipen.
Porsche Centrum Leusden
Je moet toch nog wel redelijk sportief zijn achter het stuur plaats te nemen. De automaat is eenvoudig te bedienen. Het advies is om te gaan rijden, dus met de verbrandingsmotor erbij. Dat advies volgen we op. Het rijden voelt niet vreemd. De auto is niet gevoelig en reageert meteen op elke stuurbeweging. De navigatie is op het scherm onduidelijk maar in de voorruit prima te volgen, net als de snelheidsmeter.
Porsche Centrum Leusden
We hadden van te voren al besloten om naar het Pon Leusden te rijden. Een mooi ritje van 75 kilometer. Waarom Pon? We wilden graag in de showroom van Lamborghini en in de showroom van Porsche kijken. In de eerste showroom mochten we helaas geen foto’s maken, bij Porsche wel. Hoewel we niets kochten, kregen we wel heel gastvrij een kopje echte koffie aangeboden.
Porsche Centrum Leusden
Na het bezoek aan de showroom wilde mijn zoon rijden naar Eemnes. Nou vooruit dan maar. En het ging uitstekend. De auto voelt goed en veilig aan. De witte auto heeft veel bekijks. In de polder gaat het gas er even op. De auto doet precies wat je wilt en blijft kaarsrecht gaan. Als je het gas loslaat voel je dat de motor afremt. Bij het optrekken laat je een andere auto snel achter je.
Porsche Centrum Leusden
Hoe meer je aan de auto gaat wennen, hoe harder je gaat rijden. Echter zijn de mogelijkheden om hard te rijden beperkt. Overal staan flitspalen en 100 kilometer bordjes langs de weg. Eigenlijk hadden we achteraf naar Duitsland moeten rijden. Dan hadden we echt los kunnen gaan. In de auto zitten speakers die het motorgeluid versterken. Dat maakt BMW i8 rijden echt geweldig.
Mijn schoonvader woont in een verzorgingshuis en heeft vergevorderde dementie. Ik heb al eerder een documentaire over hem gemaakt. Dit is het vervolg. Hij (hier 80 jaar) zou het nooit vergeten...Een ballonvaart samen mijn zijn dochter We zitten samen op de bank en bladeren door een fotoboek. We komen bij foto's van een ballonvaart die hij maakte voor zijn 80e verjaardag. Hij vond het geweldig. Een herinnering die hij, zo dachten we toen, nooit zou vergeten. Nu weet hij het niet meer. Ook de gesprekken veranderen. Een vraag waarop het antwoord eigenlijk al in de vraag zit, krijgt vaak een overtuigend “ja”. Stel ik een open vraag, dan volgt meestal: “Oh… dat weet ik niet.” En juist daarin zit voor mij het bijzondere van deze film. Niet alleen het verdwijnen van herinneringen, maar de zoektocht naar contact. Wat begrijpt hij nog? Wat voelt hij nog? En hoeveel van de man die hij altijd is geweest, zien we nog terug? Ik heb deze documentaire met veel aandacht en liefde gemaa...
Mijn oom is overleden. Na een lang ziektebed kwam er een einde aan zijn leven. Ik kende hem vooral uit mijn jeugd. Daarna raakte de familieband op de een of andere manier uit elkaar. Het leven ging verder en iedereen ging zijn eigen weg. Toch stond ik er. Niet zozeer omdat ik mijn oom door de jaren heen heel dichtbij had meegemaakt, maar omdat ik er wilde zijn voor mijn familie. Om mijn moeder, mijn zus en anderen te steunen op een moment waarop afscheid nemen nooit gemakkelijk is. En toch gebeurde er iets met mij waar ik de afgelopen dagen over ben blijven nadenken. Ik huilde niet. Ik had ook niet het gevoel dat ik moest huilen. Ik stond daar, ik luisterde, ik keek naar de mensen om mij heen en probeerde vooral sterk te zijn. De sterke broer. De sterke zoon. Ik kan dit wel aan, dacht ik. Maar kan een mens eigenlijk alles aan wat het leven op zijn pad brengt? Dat is een vraag die steeds vaker door mijn hoofd gaat. Want de afgelopen jaren heb ik van dichtbij gezien dat mense...
Blaricum heeft een prachtig bankje waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Een mooie plek, bovenop de dijk, met uitzicht op de kruising. Bankje boven op de dijk bij de doorgang van de wijk De Bijvanck naar de Randweg-Oost Alleen heeft niemand blijkbaar rekening gehouden met één klein detail. Het verkeer. 🚗💨😂 Het uitzicht vanaf het bankje naar de lawaaierige kruising Wij probeerden elkaar te verstaan, maar uiteindelijk waren we vooral druk met naar elkaar roepen. Een ontmoetingsbankje dat vooral voor héél veel hilariteit zorgt. Het bankje eert Greetje Slotema-Feenstra en symboliseert de verbinding tussen De Bijvanck en het oude dorp Blaricum Zet het geluid aan, bekijk het filmpje en oordeel zelf. 😄
Gaat het weer een beetje, lieve oude dame? Sorry, hoor dat het er zo bij mij zo uitfloept en natuurlijk klinkt het allemaal een beetje onsmakelijk maar de laatste tijd druppel je een beetje van onderen...Natuurlijk is het misschien ook wel je leeftijd...En ik wil je hiermee echt niet kwetsen, maar het valt mij ook op dat je weinig lucht meer kan produceren, behalve van achteren. Als je te weinig hebt gedronken, dan begin je te trillen, soms zelfs te hikken. Ik hou werkelijk mijn hart vast, want ik ben werkelijk doodsbang dat je er een keer in blijft... Wij zijn vorig gaat nog met elkaar op vakantie geweest en ik praat er nu over alsof het morgen misschien niet meer lukt, alsof we dit jaar misschien niet meer met elkaar op vakantie kunnen gaan. Maar je weet het gewoon niet hè, je bent toch een 'Oude Dame' van de dag. Natuurlijk hoop ik nog heel veel jaren met je te kunnen delen, maar ik blijf wel realistisch...pfff...ik krijg het er warm van... Ik hou ontzettend veel van jouw...
Tis niet zo dat ik een kaartje voor je concert zou kopen, maar in het verleden ben ik toch wel regelmatig naar een optreden of bij een radioprogramma van je geweest. We hebben wel eens een normaal gesprek, zonder knietje, met elkaar gehad. Ik heb best wel wat foto’s van je mogen maken. Je laatste optreden in de Jumbo is wel heel ongelukkig verlopen. Natuurlijk ga je verhaal halen als ze aan je kind komen. Dat zou ik ook doen. Maar er is nog wel verschil tussen gaan praten en er op los rammen. Dit zal je inmiddels ook beseffen, althans dat hoop ik. Als je dan de kans krijgt om bij Jinek je verhaal te doen, waarom zeg je dan niet wat er werkelijk is gebeurd? Je doet een poging om de heftigheid af te zwakken, maar de beelden zeggen veel meer dan jouw woorden. Als je het gesprek nu nog een keer mocht doen, wat zou je dan nu zeggen? Gerelateerde berichten 21-03-2015: Glennis nog steeds verliefd
Al meer dan 15 jaar stap ik af en toe in de fascinerende wereld van figureren op filmsets en televisieseries. Het begon als een spontane beslissing, maar groeide al snel uit tot een hobby die mijn leven verrijkte. Figureren biedt me de mogelijkheid om nieuwe plekken te ontdekken en onvergetelijke ervaringen te delen met wildvreemden die voor één dag samenkomen in de magie van een filmproductie. Soms sta ik naast bekende gezichten, en soms ben ik de stille achtergrond, maar elke keer is het een avontuur op zich. Wat maakt figureren zo boeiend? Voor mij is het de mix van onvoorspelbaarheid en structuur die deze wereld zo intrigerend maakt. Voordat ik op de set arriveer, hoop ik altijd dat de productiecrew me goed zal informeren over wat er van mij als figurant wordt verwacht. Het gebeurt niet altijd, maar wanneer het wel gebeurt, voel ik me gewaardeerd en op mijn gemak. Een duidelijk beeld van de dag voor me hebben, maakt het mogelijk om me volledig te concentreren op het vervullen van...
Elk jaar zoeken we een plekje in Nederland om Frank Boeijen (66) live te zien. Dit jaar was het de beurt aan het Openluchttheater De Goffert in Nijmegen. Het theater, dat doet denken aan Caprera in Bloemendaal, heeft diezelfde intieme sfeer waarin de muziek van Boeijen zo goed tot zijn recht komt. We arriveerden op tijd, maar de rij om binnen te komen was al lang. Toen we eindelijk onze plaatsen hadden gevonden, net iets buiten het directe zicht op het podium, leek het theater alleen maar voller te worden. Waar zouden al die mensen nog een plek vinden? Het weer werkte gelukkig mee. De zon scheen nog toen het concert begon, en het bleef droog, hoewel een vestje later op de avond geen overbodige luxe bleek. De temperatuur daalde gestaag, maar dat deerde niemand; de muziek verwarmde ons allemaal. Boeijen bracht een vertrouwde show, maar er was deze keer iets anders. Het leek alsof de muziek meer op de voorgrond trad, waarbij zijn stem soms werd overstemd door de klanken van de band, d...
Nieuwegein - De lessen van de NVMSOM komen uit het lokaal, behalve die van Ed Burgwal. Ed Burgwal is echt een man van de praktijk, maar zo leer je het wel het beste. En daarom liepen we gisteravond met de hele klas naar het winkelcentrum in Nieuwegein, wat pal achter ons lesgebouw van de NVMSOM zit. Er wordt een nieuw deel van een winkelcentrum en een parkeergarage (aan)gebouwd. Ed legde ons de verschillende constructies van de bouwplaats uit en maakt vergelijkingen tussen het boek en hoe het er werkelijk uitziet. We stapten door het bestaande winkelcentrum heen, volgde de buizen die er doorheen liepen, keken naar leidingen en verbouwingen. Toen we naar buiten liepen bekeken we nog een aantal gevels en constructies van woningen. Het viel me nu op hoe slecht sommige huizen en gebouwen eigenlijk zijn gemaakt. We zagen ook een regenbuis van boven naar beneden lopen, maar net voordat deze de grond in zou moeten lopen, een rare aftakking maakte. Hierdoor stak de afwatering boven de grond ui...
Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...
Toen - Sinds 1913 staat er een café aan de Naarderstraat 2 te Huizen. Toen Izaak Kos in 1990 het café overnam was er in Huizen een discussie gaande over een mogelijk nieuw wapen van Huizen. Het café aan het Prins Bernhardplein- Foto: Huizer Museum Om de herinnering aan het ´oude´ wapen te behouden, noemde Kos zijn café `HetWapen van Huizen´. In 1994 is het café omgedoopt tot Oranjecafé. Het maakte Huizen wereldberoemd tijdens het wereldkampioenschap voetballen in 1994 en trok cameraploegen van heinde en verre. Het café was zelfs op CNN en op de Japanse televisie. Het logo van het café en de beeltenis van het wapen boven de deur van het café verwijst echter ook nu nog naar het echte wapen van Huizen. Bron: Oneindig Noord Holland Nu 2014 - Het Wapen van Huizen aan de Naarderstraat 2 is in andere handen overgegaan. De vorige eigenaar Izaak Kos overleed begin dit jaar en het café werd tijdelijk gesloten. In de maanden daarna waren er diverse geïnteresseerden voor de ...
Reacties