Blog van Gilbert Vogt | Columns over Alzheimer, koffie, reizen en het dagelijks leven. Lees eerlijke, warme en grappige verhalen die raken én laten glimlachen
Zoeken in deze blog
Porsche Centrum Leusden laat hart sneller kloppen
Gilbert Vogt
Mijn zoon en ik krijgen de kans om via de Facebook winactie van EC-Rent Leiden een middagje gratis te sturen in een BMW i8. Hoewel de auto alweer een paar jaar rijdt, is het absoluut geen straf om achter het stuur te kruipen.
Porsche Centrum Leusden
Je moet toch nog wel redelijk sportief zijn achter het stuur plaats te nemen. De automaat is eenvoudig te bedienen. Het advies is om te gaan rijden, dus met de verbrandingsmotor erbij. Dat advies volgen we op. Het rijden voelt niet vreemd. De auto is niet gevoelig en reageert meteen op elke stuurbeweging. De navigatie is op het scherm onduidelijk maar in de voorruit prima te volgen, net als de snelheidsmeter.
Porsche Centrum Leusden
We hadden van te voren al besloten om naar het Pon Leusden te rijden. Een mooi ritje van 75 kilometer. Waarom Pon? We wilden graag in de showroom van Lamborghini en in de showroom van Porsche kijken. In de eerste showroom mochten we helaas geen foto’s maken, bij Porsche wel. Hoewel we niets kochten, kregen we wel heel gastvrij een kopje echte koffie aangeboden.
Porsche Centrum Leusden
Na het bezoek aan de showroom wilde mijn zoon rijden naar Eemnes. Nou vooruit dan maar. En het ging uitstekend. De auto voelt goed en veilig aan. De witte auto heeft veel bekijks. In de polder gaat het gas er even op. De auto doet precies wat je wilt en blijft kaarsrecht gaan. Als je het gas loslaat voel je dat de motor afremt. Bij het optrekken laat je een andere auto snel achter je.
Porsche Centrum Leusden
Hoe meer je aan de auto gaat wennen, hoe harder je gaat rijden. Echter zijn de mogelijkheden om hard te rijden beperkt. Overal staan flitspalen en 100 kilometer bordjes langs de weg. Eigenlijk hadden we achteraf naar Duitsland moeten rijden. Dan hadden we echt los kunnen gaan. In de auto zitten speakers die het motorgeluid versterken. Dat maakt BMW i8 rijden echt geweldig.
De Amsterdamse vlogger Joyce Join zet met toenemende snelheid persoonlijke filmpjes op YouTube. De filmpjes zijn toe nu toe alleen in de keuken gemaakt en hebben een ontzettend hoog Theo & Thea en een Villa Achterwerk gehalte. De brildragende Joyce vertelt uiterst serieus persoonlijke verhaaltjes aan de mensen via YouTube, terwijl je als kijker als snel denkt: Wat ik nu zie dat kan niet waar zijn, dit meent ze toch niet. Met haar onverzorgde blik in de camera gaan vrijwel meteen je mondhoeken omhoog van het lachen, zelfs tegen het gieren aan. Haar filmpjes zijn zo grappig en geestig om te zien dat ze beslist de moeite waard zijn om naar te kijken en ook helemaal uit te kijken. Wie is Joyce Join? De grote vraag is alleen wie is die Joyce Join? Als je haar filmpjes bekijkt, dan zou Joyce ook nog een man kunnen zijn die heel goed een vrouw naspeelt. Ze heeft het over haar vriend Wilbert en haar kind, maar wie zegt dat het waar is. Ze kan het ook heel goed spelen. Als...
Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...
Afgelopen jaar is er veel gebeurd. Mooie momenten, maar ook dingen die pijn deden. Ik weet inmiddels één ding zeker: je hebt altijd een keuze. Ook als het niet zo voelt. Elke keuze heeft consequenties. Soms pakken ze goed uit, soms niet. Uiteindelijk draait het om één vraag: hoe ga ik om met wat er op mijn pad komt? Aan het begin van dit nieuwe jaar had ik mijn vader aan de telefoo n We wensten elkaar het beste voor het nieuwe jaar. Zo makkelijk als ik dat nu opschrijf, zo moeilijk kwamen zijn woorden door de hoorn. Hakkelend, onsamenhangend, maar nog steeds met die duidelijke wil om iets tegen mij te zeggen. Het raakte me diep. Er ging een schok door me heen. Als dit zich dit jaar zo voortzet… ik wil er eigenlijk niet te lang bij stilstaan. Vannacht droomde ik over hem Mijn vader stond op een ladder het bovenraam te lappen. Mijn dochter spoot hem van onderen nat met een hogedrukspuit. Hij schrok, verloor zijn evenwicht en viel achterover, hard op de aarde van de tuin. Ik wee...
Al meer dan 15 jaar stap ik af en toe in de fascinerende wereld van figureren op filmsets en televisieseries. Het begon als een spontane beslissing, maar groeide al snel uit tot een hobby die mijn leven verrijkte. Figureren biedt me de mogelijkheid om nieuwe plekken te ontdekken en onvergetelijke ervaringen te delen met wildvreemden die voor één dag samenkomen in de magie van een filmproductie. Soms sta ik naast bekende gezichten, en soms ben ik de stille achtergrond, maar elke keer is het een avontuur op zich. Wat maakt figureren zo boeiend? Voor mij is het de mix van onvoorspelbaarheid en structuur die deze wereld zo intrigerend maakt. Voordat ik op de set arriveer, hoop ik altijd dat de productiecrew me goed zal informeren over wat er van mij als figurant wordt verwacht. Het gebeurt niet altijd, maar wanneer het wel gebeurt, voel ik me gewaardeerd en op mijn gemak. Een duidelijk beeld van de dag voor me hebben, maakt het mogelijk om me volledig te concentreren op het vervullen van...
Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...
In een kleine koffiebar aan de rand van de stad gebeurt iets magisch elke ochtend. Het is geen bijzondere plek, eigenlijk zou je het bijna over het hoofd zien. Toch schuilt er een verhaal tussen de geur van versgemalen bonen en het gesis van de melkopschuimer. Het verhaal van Norma Jeane, een icoon die iedereen kent maar niemand echt begrijpt. Cappuccino voor madame Iedereen kent haar van het witte doek en de beeldbuis, haar naam is synoniem met glamour en mysterie. Jaren geleden kwam ze mijn leven binnen als een wervelwind, haar frisse uitstraling raakte me diep van binnen. Ze was als een ster die niet te vangen viel, altijd schitterend maar altijd net buiten bereik. Op een dag verdween ze, zoals sterren soms doen, om pas veel later weer op te duiken. En toen, onverwachts, gebeurde er een wonder. Ze stapte mijn koffiebar binnen en het voelde alsof de tijd had stilgestaan. De gevoelens die ik voor haar had, kwamen moeiteloos terug. Jaren waren voorbijgegaan, maar het bloed stroomde nog...
Er is iets bijzonders aan autoritten samen: het geluid van de motor, gesprekken die vanzelf ontstaan, stilte die vertrouwd wordt. In deze rit met de Jimny nemen we je mee langs wegen, verhalen en verbonden momenten tussen vader en zoon. Ik ben niet zo van het geld geven voor verjaardagen. Ik ben meer van het beleven. Samen iets doen. Als ik geld voor mijn verjaardag krijg, dan weet ik al heel snel niet meer wat ik ermee heb gedaan. Maar samen met mijn kind wakker worden in een vouwtent met uitzicht over het water? Dat is onvergetelijk. Dus voor de verjaardag van mijn zoon Robert (28) had ik wat bedacht. Dankzij Autobedrijf Kreijne kon ik een weekend op pad met een Suzuki Jimny 4x4. Alleen ja… off-road rijden in Nederland? Dat lukt hier niet. De Ardennen dan? Dat is 3,5 uur sturen. Nee joh, net even te ver voor een weekend. Dus ik hield het dichterbij: de Beekse Bergen. Geen berg te zien, maar wel gezellig tussen de dieren. En eigenlijk ging het mij erom dat we gewoon even samen weg w...
Er zijn van die momenten in het leven die alles even stilzetten. Opa worden is er zo één. In dit verhaal neem ik je mee in de emoties, trots en verwondering van mijn nieuwe rol Hilversum - Op 1 juli ben ik opa geworden. Onze kleinzoon Floran is geboren. Het eerste kindje van mijn zoon Robert en zijn vriendin Serena. Wat een rijk gevoel. Het klinkt misschien gek, maar bij het nieuws dat Serena zwanger was, voelde ik meteen een diepe blijdschap. Je vraagt je misschien af: waarom raakt dat me zo? Ik zal het je uitleggen. Mijn vader en mijn schoonvader hebben Alzheimer. Een ziekte die alleen maar afneemt en waar je elke dag opnieuw zoekt naar wat er nog wel mogelijk is. Die realiteit drukt. En eerlijk? Ik verlangde naar iets nieuws. Iets wat vooruitwijst. Een huwelijk. Een geboorte. Iets dat leven ademt. En dat is precies wat er is gekomen. Vandaag is Floran geboren. Een nieuw mensje. Een klein wonder. En het raakt me meer dan ik vooraf kon bedenken. Mijn gelukshormonen draaien overure...
Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...
Drie generaties, één missie: samen op pad naar het Militair Museum in Soesterberg. Een dag vol verwondering, trots en kleine momenten die groots voelen. Een dagje met de mannen naar het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Drie generaties op pad voor een bijzondere dag. Het blijft een mooi gezicht om te zien hoe mijn zoon zijn zoon opvoedt. De geschiedenis herhaalt zich, maar dan met een glimlach erbij. We scharrelen samen door het museum, van oude vliegtuigen tot moderne voertuigen, en we vinden het alle drie even interessant. De jongste generatie, nog maar vier maanden oud, kijkt met grote ogen rond en is er zowaar stil van. Tussen de middag genieten we van een lekker broodje, terwijl Floran rustig zijn flesje leegdrinkt. Wat een verbeelding heeft dat kind nu al… maar dat er een kop op zit, geloof ik graag. Zo’n dag met mijn zoon en kleinzoon maakt me trots. Trots op wat was, wat is en wat nog komt. Drie generaties, één dag, en een hart vol voldoening. #DrieGeneraties #Familieda...
Reacties