Blog van Gilbert Vogt | Columns over Alzheimer, koffie, reizen en het dagelijks leven. Lees eerlijke, warme en grappige verhalen die raken én laten glimlachen
Zoeken in deze blog
Porsche Centrum Leusden laat hart sneller kloppen
Gilbert Vogt
Mijn zoon en ik krijgen de kans om via de Facebook winactie van EC-Rent Leiden een middagje gratis te sturen in een BMW i8. Hoewel de auto alweer een paar jaar rijdt, is het absoluut geen straf om achter het stuur te kruipen.
Porsche Centrum Leusden
Je moet toch nog wel redelijk sportief zijn achter het stuur plaats te nemen. De automaat is eenvoudig te bedienen. Het advies is om te gaan rijden, dus met de verbrandingsmotor erbij. Dat advies volgen we op. Het rijden voelt niet vreemd. De auto is niet gevoelig en reageert meteen op elke stuurbeweging. De navigatie is op het scherm onduidelijk maar in de voorruit prima te volgen, net als de snelheidsmeter.
Porsche Centrum Leusden
We hadden van te voren al besloten om naar het Pon Leusden te rijden. Een mooi ritje van 75 kilometer. Waarom Pon? We wilden graag in de showroom van Lamborghini en in de showroom van Porsche kijken. In de eerste showroom mochten we helaas geen foto’s maken, bij Porsche wel. Hoewel we niets kochten, kregen we wel heel gastvrij een kopje echte koffie aangeboden.
Porsche Centrum Leusden
Na het bezoek aan de showroom wilde mijn zoon rijden naar Eemnes. Nou vooruit dan maar. En het ging uitstekend. De auto voelt goed en veilig aan. De witte auto heeft veel bekijks. In de polder gaat het gas er even op. De auto doet precies wat je wilt en blijft kaarsrecht gaan. Als je het gas loslaat voel je dat de motor afremt. Bij het optrekken laat je een andere auto snel achter je.
Porsche Centrum Leusden
Hoe meer je aan de auto gaat wennen, hoe harder je gaat rijden. Echter zijn de mogelijkheden om hard te rijden beperkt. Overal staan flitspalen en 100 kilometer bordjes langs de weg. Eigenlijk hadden we achteraf naar Duitsland moeten rijden. Dan hadden we echt los kunnen gaan. In de auto zitten speakers die het motorgeluid versterken. Dat maakt BMW i8 rijden echt geweldig.
Vandaag viel er zoveel sneeuw dat ik er gewoon een wandeling door moest maken! Het plezier, de stilte en die witte wereld om me heen… dat maakt me écht blij. 🌨️💙 Van wandelen word ik oprecht blij Wandelen is voor mij geen sport of doel. Het is ruimte maken in mijn hoofd. En vandaag deed de natuur daar nog een schepje bovenop. Het sneeuwde. Niet zomaar wat vlokken, maar van die sneeuw die je bijna niet meer verwacht. Alles werd stiller. Rustiger. Alsof de wereld even zachter sprak. Een winterwandeling die je voelt, niet uitlegt Ik trok mijn jas aan en liep. Zonder plan. Het enige wat ik hoorde was het knisperen onder mijn voeten en mijn eigen adem in de koude lucht. Dat zijn momenten waarop je niet hoeft na te denken. Je bent er gewoon. En precies dat maakt me zo blij. Waarom sneeuw iets met ons doet Sneeuw vertraagt. Het dempt geluid, maakt lijnen eenvoudiger en nodigt uit om te kijken in plaats van te haasten. Misschien is dat wel waarom wandelen in de sneeuw zoveel me...
Ik kijk ze. Allemaal. B&B Vol Liefde , First Dates , Lang Leve de Liefde . En hoe langer ik kijk, hoe duidelijker het wordt: mensen zijn niet zozeer op zoek naar de grote liefde. Ze zoeken een maatje. Dat woord hoor je steeds weer terug. Soms voorzichtig uitgesproken. Soms bijna verontschuldigend. Maatje . Niet iemand die alles perfect maakt. Geen soulmate uit een sprookje. Maar iemand die naast je zit. Samen eten. Samen tv kijken. Samen naar bed. Samen op vakantie. Samen de afwas. Het zijn geen grote dromen. Het zijn kleine momenten. Maar juist die kleine momenten lijken het zwaarst te wegen. Als ik naar deze programma’s kijk, zie ik geen spectaculaire liefdesverhalen. Ik zie mensen die hopen dat er iemand blijft hangen na het eten. Dat er morgen weer iemand tegenover hen aan tafel zit. Dat ze niet alles alleen hoeven te doen. Misschien zoeken we geen liefde in de klassieke zin van het woord. Misschien zoeken we verbinding . Iemand die zegt: ik ben er . En miss...
Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...
Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...
Ik ben al jaren alcoholist. Dat woord schrijf ik nu pas hardop op. Niet het stereotype beeld. Geen parkbank. Geen afglijden. Ik ben een functionerende , gezellige, onzichtbare drinker. Ik drink omdat het normaal is. Omdat het hoort. Omdat een feestje pas begint na de koffieronde. Op borrels tel ik geen glazen, maar momenten. Het moment dat er wijn komt. Het moment dat iemand zegt: “Zullen we er nog één nemen?” Ik heb last van bodemdrift. Het glas moet leeg. Maar ook de fles, want die is toch al open. Als ik voor een ander inschenk, nip ik alvast in de keuken. Niet omdat ik moet. Maar omdat het kan. En omdat ik mezelf al jaren wijsmaak dat het onschuldig is. Zaterdagen en zondagen lig ik regelmatig uitgeschakeld in bed. Maagzuur is mijn vaste metgezel. Maar stoppen? Nee joh. Ik functioneer toch? Tot nu. Dry January. Geen uitdaging. Geen stoer voornemen. Maar een pauze. Het is zondagochtend, zes uur. Het heeft gesneeuwd. Ik zit beneden te typen. Mijn hoofd is ...
Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...
Een vader-zoonavond vol Formule 1-sfeer bij Viaplay. Van samen racen kijken tot een ontmoeting met kampioen Rocco Coronel. De jongen die ooit bij zijn vader op schoot zat en nu zelf aan de start verschijnt. Het was weer tijd voor een echt vader-zoonmomentje. Eerst samen thuis voor de buis Formule 1, kopje thee met een brownie, en volop racepraat. Daarna stapten we in de auto richting Hilversum, naar het Media Park, waar Vrooooom wordt opgenomen: het programma waarin Rob Kamphues samen met zijn gasten terugblikt op het Formule 1-weekend. Met samenvattingen, analyses, interviews en natuurlijk het laatste nieuws. In de uitzending verscheen ineens een verrassende gast: Rocco Coronel. De naam deed meteen een belletje rinkelen. Hij had net zijn eerste kampioenschap binnengehaald. De titel in het Britse Ginetta Junior Championship op Donington Park. De veertienjarige coureur uit Eemnes had genoeg aan een vierde plek in de slotrace om de titel veilig te stellen. De tekst gaat verder onder de f...
Als figurant mocht ik van dichtbij meemaken hoe de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) met Huub Stapel tot stand komt. De afgelopen tijd mocht ik meespelen als figurant in de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) , met Huub Stapel in de hoofdrol. Een ervaring die ik niet snel vergeet. Boomers is een komedie over ouder worden. Over lichamelijke kwaaltjes, werkdruk, relaties die schuiven, mantelzorg en het zoeken naar een nieuwe plek in een wereld die steeds sneller verandert. Regisseur Theu Boermans en scenarist Marieke van der Pol weten dat zware thema’s ook licht en herkenbaar verteld kunnen worden, met humor, maar zeker niet zonder diepte. Carine Crutzen en echtgenoot Gilbert Vogt Als figurant beleef je zo’n film van dichtbij. Je ziet hoe scènes ontstaan, hoe vaak iets opnieuw wordt gespeeld en hoeveel aandacht er zit in details waar je als kijker straks misschien achteloos aan voorbijgaat. Juist dát maakt het bijzonder. Mijn 'kinderen 'in de film...
De Amsterdamse vlogger Joyce Join zet met toenemende snelheid persoonlijke filmpjes op YouTube. De filmpjes zijn toe nu toe alleen in de keuken gemaakt en hebben een ontzettend hoog Theo & Thea en een Villa Achterwerk gehalte. De brildragende Joyce vertelt uiterst serieus persoonlijke verhaaltjes aan de mensen via YouTube, terwijl je als kijker als snel denkt: Wat ik nu zie dat kan niet waar zijn, dit meent ze toch niet. Met haar onverzorgde blik in de camera gaan vrijwel meteen je mondhoeken omhoog van het lachen, zelfs tegen het gieren aan. Haar filmpjes zijn zo grappig en geestig om te zien dat ze beslist de moeite waard zijn om naar te kijken en ook helemaal uit te kijken. Wie is Joyce Join? De grote vraag is alleen wie is die Joyce Join? Als je haar filmpjes bekijkt, dan zou Joyce ook nog een man kunnen zijn die heel goed een vrouw naspeelt. Ze heeft het over haar vriend Wilbert en haar kind, maar wie zegt dat het waar is. Ze kan het ook heel goed spelen. Als...
Er is iets bijzonders aan autoritten samen: het geluid van de motor, gesprekken die vanzelf ontstaan, stilte die vertrouwd wordt. In deze rit met de Jimny nemen we je mee langs wegen, verhalen en verbonden momenten tussen vader en zoon. Ik ben niet zo van het geld geven voor verjaardagen. Ik ben meer van het beleven. Samen iets doen. Als ik geld voor mijn verjaardag krijg, dan weet ik al heel snel niet meer wat ik ermee heb gedaan. Maar samen met mijn kind wakker worden in een vouwtent met uitzicht over het water? Dat is onvergetelijk. Dus voor de verjaardag van mijn zoon Robert (28) had ik wat bedacht. Dankzij Autobedrijf Kreijne kon ik een weekend op pad met een Suzuki Jimny 4x4. Alleen ja… off-road rijden in Nederland? Dat lukt hier niet. De Ardennen dan? Dat is 3,5 uur sturen. Nee joh, net even te ver voor een weekend. Dus ik hield het dichterbij: de Beekse Bergen. Geen berg te zien, maar wel gezellig tussen de dieren. En eigenlijk ging het mij erom dat we gewoon even samen weg w...
Reacties