Blog van Gilbert Vogt | Columns over Alzheimer, koffie, reizen en het dagelijks leven. Lees eerlijke, warme en grappige verhalen die raken én laten glimlachen
Zoeken in deze blog
Porsche Centrum Leusden laat hart sneller kloppen
Gilbert Vogt
Mijn zoon en ik krijgen de kans om via de Facebook winactie van EC-Rent Leiden een middagje gratis te sturen in een BMW i8. Hoewel de auto alweer een paar jaar rijdt, is het absoluut geen straf om achter het stuur te kruipen.
Porsche Centrum Leusden
Je moet toch nog wel redelijk sportief zijn achter het stuur plaats te nemen. De automaat is eenvoudig te bedienen. Het advies is om te gaan rijden, dus met de verbrandingsmotor erbij. Dat advies volgen we op. Het rijden voelt niet vreemd. De auto is niet gevoelig en reageert meteen op elke stuurbeweging. De navigatie is op het scherm onduidelijk maar in de voorruit prima te volgen, net als de snelheidsmeter.
Porsche Centrum Leusden
We hadden van te voren al besloten om naar het Pon Leusden te rijden. Een mooi ritje van 75 kilometer. Waarom Pon? We wilden graag in de showroom van Lamborghini en in de showroom van Porsche kijken. In de eerste showroom mochten we helaas geen foto’s maken, bij Porsche wel. Hoewel we niets kochten, kregen we wel heel gastvrij een kopje echte koffie aangeboden.
Porsche Centrum Leusden
Na het bezoek aan de showroom wilde mijn zoon rijden naar Eemnes. Nou vooruit dan maar. En het ging uitstekend. De auto voelt goed en veilig aan. De witte auto heeft veel bekijks. In de polder gaat het gas er even op. De auto doet precies wat je wilt en blijft kaarsrecht gaan. Als je het gas loslaat voel je dat de motor afremt. Bij het optrekken laat je een andere auto snel achter je.
Porsche Centrum Leusden
Hoe meer je aan de auto gaat wennen, hoe harder je gaat rijden. Echter zijn de mogelijkheden om hard te rijden beperkt. Overal staan flitspalen en 100 kilometer bordjes langs de weg. Eigenlijk hadden we achteraf naar Duitsland moeten rijden. Dan hadden we echt los kunnen gaan. In de auto zitten speakers die het motorgeluid versterken. Dat maakt BMW i8 rijden echt geweldig.
Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...
Eerlijk gezegd zou het bedelen met een daklozenkrantjes in zo'n welvarend land als Nederland helemaal niet mogen. Net als een Voedselbank vind ik het de grootste armoede van onze Regering. Je gaat boodschappen doen en komt ze tegenwoordig bijna bij elke ingang van een supermarkt tegen, de daklozen. Maar wat bezielt deze mensen toch om de hele dag met een daklozenkrantjes bij een supermarkt te gaan staan? Waarom doen die mensen dat, zijn ze wel dakloos en waar komen ze vandaan, vieren zij ook Pasen, hebben ze kinderen, of heet dat simpelweg bedelen...waarom waarom? Bij de ingang van de Supercoop aan de Phohistraat 10 in Huizen staat ook regelmatig een uiterst en vriendelijke Roemeen Mihai. Hoewel hij spreekt geen woord Nederlands, maar ik heb wel van hem begrepen dat hij met de bus van Amersfoort naar Huizen komt om daar zijn daklozenkrantjes te verkopen. Het gekke is dat die goedlachse man toch op een of andere manier een soort medelijden opwerkt en elke keer als wij de supermarkt ...
Huizen - In onze jeugd hielden we ons altijd al met wedstrijdzwemmen bezig. Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar het gevoel is nooit uit mijn hart verdwenen, want na ruim vijfentwintig jaar zagen we elkaar weer voor het eerst: Hartelijk welkom Natasja Bos. In de studio Oud zwemster Natasja Bos, Martje Hoekmeijer en Marion van Utteren van de Stichting A Sister's Hope: Alles over de Pink Moon Run & Walk. In onze jeugd hielden we ons altijd al met wedstrijdzwemmen bezig. Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar het gevoel is nooit uit mijn hart verdwenen, want na ruim vijfentwintig jaar zagen we elkaar weer voor het eerst: Hartelijk welkom Natasja Bos. Dit jaar lopen wij als gezin spontaan voor de Pink Moon Run & Walk mee en daarom hebben wij op 27 mei de organisatie van A Sister’s Hope bij Radio 6FM uitgenodigd. Deze organisatie verdient het om dit jaar in beeld te komen. Mede oprichtster Martje Hoekmeijer en medewerkster Marion van Utter...
Sinds januari 2018 staat voormalig Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer en later autobedrijf Van Kooy aan de kruising Amersfoortsestraatweg 43/ Huizerweg leeg, en het pand holt achteruit - de ziel is verdwenen. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Een supermarkt heeft in 2020 een gooi gedaan om het pand te betrekken. Echter staken de omwonenden daar een stokje voor en ging het hele plan niet door. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Als je nog even wacht kan je niet veel meer met het pand doen, behalve platgooien. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Kijk er niet gek van op als er straks een appartementencomplex wordt gebouwd met uitgebreide faciliteiten voor de bewoners. Bij de ingang staat een bord: De Gooische Boer 😊 Gerelateerde berichten 01-07-2007: Mercedes-Benz dealer Van Kooy Bussum 16-07-2017: Mercedes-Benz Van Kooy dealer 10 jaar later - zie filmpje hieronder
Bos en Duin - Het is alweer tien jaar geleden dat Toon Hermans is overleden. Ik weet nog als de dag van gisteren onze eerste en laatste ontmoeting. Toon Hermans - Mercedes Benz - Gerard Mulder en Gilbert Vogt - Autocentrum Pordon Utrecht In 1998 werkte ik voor Mercedes Benz dealer Pordon. Dit bedrijf was gelegen op de Autoboulevard in Utrecht. Het bijzondere van het bedrijf was de laagdrempeligheid. Dit kwam door het eenvoudige gebouw en de gastvrije toegankelijkheid van het personeel. We hadden Mercedes Benz in huis, maar wij waren zo gewoon gebleven. Iedereen was daar altijd van harte welkom. In september 1997 kregen wij de opdracht om de Mercedes Benz 500 SEC van Toon Hermans te mogen restaureren. Tot het moment van ophalen, stond de auto 'een beetje afgedankt groen' onder de carport van zijn tuin. Toch had deze steropmotorkap-grill een bijzondere waarde voor hem. In deze auto reed hij namelijk altijd samen met zijn Rietje 'zijn ster' alle theaters van Neder...
Huizen - Het is oudejaarsavond 2010. Typische een avond om met het gezin een spelletje te spelen, hapje te eten, wijntje te drinken, en het openhaardje aan te doen, als we plotseling door een moord worden opgeschrikt. Op oudejaarsavond hebben we al een paar jaar een traditie met het gezin. We spelen spelletjes Rummikub, en gaan we sjoelen. We gaan er echt helemaal op los, ieder jaar weer. En van spelen krijg je honger, dus ontbreken de oliebollen en appelflappen ook dit jaar weer niet. Als het mijn beurt is om te sjoelen kijk ik nog even half door het raam naar buiten. Ik zie nog net iemand aan de overkant van het donkere straatje over wat ijsresten lopen. Dit jaar was mijn zoon (13) goed op dreef, hij won bijna alles. Het is gewoon niet meer leuk om tegen hem te moeten spelen. De televisie staat aan voor de klok, en om precies twaalf uur gaan de glazen omhoog: “Gelukkig Nieuwjaar.” ’s Middags hadden we vuurwerk gekocht en mijn zoon was niet meer te houden. Toen we buiten stonden, bego...
Sommige wandelingen loop je voor jezelf. Andere loop je voor iemand die je lief is. Op 20 september loop ik 40 kilometer. Niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten, maar voor twee mannen die mij veel hebben geleerd. Mijn vader en mijn schoonvader. Allebei leven zij met dementie. "Kom op, nog een stukje." Het zijn woorden die mijn vader vroeger tegen mij zei. Bij het leren fietsen. Tijdens een wandeling. Of gewoon als iets niet meteen lukte. Jaren later loop ik opnieuw. Dit keer niet omdat mijn vader naast me loopt, maar omdat dementie steeds meer van hem afneemt. En hij is niet de enige. Ook mijn schoonvader leeft met dementie. Twee mannen die mij ieder op hun eigen manier hebben gevormd. Twee vaders die er altijd waren voor hun gezin. En nu zijn wij er voor hen. Op 20 september 2026 loop ik daarom 40 kilometer tijdens de HerinneringenLoop van Alzheimer Nederland. Niet omdat 40 kilometer bijzonder is. Maar omdat iedere kilometer een herinnering vertegenwoo...
Sommige plekken voelen direct vertrouwd. Alsof je er vaker bent geweest, zelfs wanneer je net van de boot stapt. Voor mij hebben de Waddeneilanden dat gevoel. Het geluid van meeuwen, de zilte lucht, de wind die altijd aanwezig is en het tempo dat automatisch lager gaat. Een eiland maakt me gelukkig. Dit jaar beginnen we ons waddenseizoen op Vlieland. Een klein eiland met iets meer dan duizend inwoners, maar jaarlijks bezocht door duizenden mensen die precies zoeken wat ik hier ook vind: rust, ruimte en vrijheid. Zodra de boot aanmeert merk je meteen hoe ontspannen alles hier voelt. Tegenover de haven zitten gezellige terrassen waar reizigers eerst even neerploffen voor koffie of lunch. Nog geen paar minuten lopen verder staan de fietsen al klaar om gehuurd te worden. Op Vlieland lijkt alles dichtbij, overzichtelijk en eenvoudig. Misschien is dat juist de charme. Vanaf de haven wandelen we zo de beroemde Dorpstraat in, het hart van het eiland. Geen grote winkelketens, geen haastige ...
Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...
Reacties