Zwemsteiger aan de Zomerkade in Huizen

Een prachtige zwemsteiger is er gekomen aan de Zomerkade in Huizen. Een goed moment de steiger eens helemaal af te lopen naar het einde toe. Het ziet er solide en stevig uit. Niet verkeerd.

Niks over gemengde gevoelens wat sommige media schrijven. En dan nog, je kan het niet iedereen het naar de zin maken. In mijn beleving wordt het steeds mooier in Huizen. Dat is wat ik tegen iedereen zeg. Trots om mijn dorp. Net als de Urkers en Spakenburgers over hun dorp. Dat zit hem ook in het blijven zien wat er verbetert, mooier wordt, dan te letten op wat niet goed gaat in de gemeente. Ik ben gewoon een positief mens. Mijn glas is altijd half vol of ik schenk gewoon bij.

Kinderen kunnen hier lekker spelen. Genieten op de steiger en naar het dorp kijken. Hier wil ik groot worden. Hier wil ik blijven wonen. Ik ga nooit meer weg uit mijn dorp. We hebben een strand met een nieuwe attractie: een steiger van hout. En er is zo’n 3,5 meter aan het eind van de stijger afgegraven om echt een duik te kunnen nemen. Nee, ik niet. IK vind het alleen super leuk hoe de jeugd zich hier kan vermaken, maar ik sla even over.

Mijn vrouw en ik genieten van het uitzicht en lopen weer terug naar onze fietsen. Op het strand spelen nog wat kinderen, terwijl hun ouders, of verzorgers, toekijken, en met elkaar praten. Ik vind het echt tof wat hier is ontstaan. Hulde!

Gerelateerde berichten over Huizen
01-01-2022: De Ark van Noach ligt in Huizen
04-09-2014: Huizen toen en nu

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Pelgrimsverhaal · Camino Portugués Coastal Route · bijna 300 km zonder plan. Over vertrouwen, twijfel en gewoon gaan

Soms ontstaat een reis niet uit een strak plan, maar uit een gevoel. Geen lijstjes. Geen schema's. Geen controle. Alleen een gedachte die blijft hangen: Ik moet gaan. 300 kilometer te voet . 14 dagen onderweg. De eerste stappen De eerste dagen waren onwennig. Mijn lichaam moest wennen aan het ritme. Mijn benen voelden zwaar, stram. Alsof ze zich afvroegen: meen je dit serieus? Mijn hoofd was nog druk. Vol ruis. Gedachten die alle kanten opgingen. Ik liep langs de kust. De zee altijd ergens in de buurt. Soms rustig, kabbelend, soms wild en onvoorspelbaar. Net als ik. Langzaam ontstond er een ritme: lopen, eten, slapen. En weer opnieuw. Eenvoudig, maar allesbehalve makkelijk. Verwachtingen bestaan niet Ik dacht: vandaag wordt een vlakke etappe. Het werd klimmen. Ik dacht: het blijft droog. Het regende uren. Elke dag weer moest ik bijstellen. Het leven volgt geen plan. Je kunt het proberen te sturen, maar uiteindelijk gebeurt wat er gebeurt. De vraag is niet óf het anders loopt, maar ...

Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen . Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit. Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM . Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op. Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alle...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

Een weekend vol smaak van limoncello tot Dordrecht

Het was mijn dochter die met het idee kwam: “Zullen we samen een limoncello-workshop doen?” Niet zomaar een cadeau, maar een beleving, iets wat we samen konden doen. En dat paste precies bij ons. We zijn niet zo van het geld geven, maar vinden iets samen beleven veel waardevoller Dus trokken we er met z’n vieren op uit: mijn dochter Melissa, haar vriendin Mel, Vera en ik. De bestemming? Koreman’s Limoncello in Breda – een familiebedrijf dat niet voor niets werd uitgeroepen tot beste limoncello ter wereld. Tijdens de workshop leerden we alles over het ambacht achter die goudgele drank. De passie spatte eraf. We roken, proefden, lachten… en natuurlijk namen we ook wat flessen mee naar huis. Of beter gezegd: naar ons hotel, want we besloten er meteen een weekendje weg van te maken. ’s Avonds in Made, waar we bleven slapen, hebben we nog een glaasje (of twee 😉 ) geproefd van onze net aangeschafte flessen. En ik kan je vertellen: het smaakte naar meer. De volgende ochtend waren we ver...

Mores. Wat mag nog wel?

Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...

Wandelen door wintermagie: waarom sneeuw me zo gelukkig maakt

Vandaag viel er zoveel sneeuw dat ik er gewoon een wandeling door moest maken! Het plezier, de stilte en die witte wereld om me heen… dat maakt me écht blij. 🌨️💙 Van wandelen word ik oprecht blij Wandelen is voor mij geen sport of doel. Het is ruimte maken in mijn hoofd. En vandaag deed de natuur daar nog een schepje bovenop. Het sneeuwde. Niet zomaar wat vlokken, maar van die sneeuw die je bijna niet meer verwacht. Alles werd stiller. Rustiger. Alsof de wereld even zachter sprak. Een winterwandeling die je voelt, niet uitlegt Ik trok mijn jas aan en liep. Zonder plan. Het enige wat ik hoorde was het knisperen onder mijn voeten en mijn eigen adem in de koude lucht. Dat zijn momenten waarop je niet hoeft na te denken. Je bent er gewoon. En precies dat maakt me zo blij. Waarom sneeuw iets met ons doet Sneeuw vertraagt. Het dempt geluid, maakt lijnen eenvoudiger en nodigt uit om te kijken in plaats van te haasten. Misschien is dat wel waarom wandelen in de sneeuw zoveel me...

Vijf voor twaalf bij dementie: wanneer beslissen we dat het genoeg is?

Een aantal jaar geleden zei mijn schoonvader aan de keukentafel dat hij nooit wilde leven met dementie. Hij had het bij de notaris vastgelegd. “Als ik ooit zo word als mijn schoonmoeder, dan wil ik dat niet meemaken,” zei hij resoluut. We knikten, enigszins ongemakkelijk. Toen leek het nog iets dat ver weg lag. Maar dat moment is nu. Mijn schoonvader weet niet meer wie hij is. Hij loopt vijf minuten nadat hij van de wc komt alweer richting de deur. We zeggen: “Je bent net geweest.” “O ja, is dat zo?” antwoordt hij verbaasd. Hij herkent onze namen niet meer, maar ergens voelt hij nog dat we goed volk zijn. Gesprekken zijn allang niet meer mogelijk. Vroeger kon hij honderduit praten over voetbal. “Pap,” zei mijn vrouw dan, “je weet toch dat Gilbert niets met voetbal heeft?” Maar hij vroeg toch: “Heb je Ajax–Feyenoord gezien?” Uit beleefdheid zei ik dat het een mooie wedstrijd was. “Hoeveel was het geworden?” vroeg ik daarna voorzichtig. Hij wist het niet meer. Dat waren d...

De ontmoetingen aan de balie: Dagelijks leven van een werkplaatsreceptionist

Als receptionist bij Autobedrijf Freeroad* Mazda en Suzuki dealer Almere ben ik als een vergaarbak van verhalen, zorgen en wensen. Mijn werk draait niet alleen om auto's, maar vooral om de mensen die ze rijden. Elk gesprek, elke ontmoeting begint met een simpel "Goedemorgen!" of "Welkom, waarmee kan ik u helpen?". Maar wat er daarna volgt, is vaak een onvoorspelbare reis door de gedachten en emoties van de persoon aan de andere kant van de balie. Gilbert Vogt (wekplaats) receptionist - Service Adviseur Ik begin mijn dag met een glimlach, want ik weet dat ik die vaak terugkrijg, maar niet altijd. Het leuke van mijn werk is dat ik nooit weet wat of wie er op mij afkomt. Soms is het iemand die zich zorgen maakt over een raar geluid onder de motorkap. Soms is het een klant die net zijn nieuwe auto komt ophalen en straalt van enthousiasme. Maar soms is het iemand met een ingewikkeld probleem, waar ze al dagen van wakker liggen. Neem bijvoorbeeld de klant die zeker...

Reclamespotje Meeùs opgenomen: proost!

Scheveningen - Het lijkt afhankelijk vandaag een grijze dag te worden, maar als we in Scheveningen aankomen, begint de zon spontaan te schijnen. Het is er wel ijzig koud, maar dat mag dan ook. Het is tenslotte november. Reclamespotje Meeus opgenomen in Scheveningen - Den Haag De pier is het verzamelpunt voor de figuranten en het startpunt van de opnames. Sommige mensen begroeten elkaar. Kennelijk doen deze mensen dit ‘werk’ wel vaker. We moeten met een groep van tachtig figuranten vanaf de boulevard de trap van de pier oplopen. We lopen met elkaar langs een vrouw die een interview afneemt met de baas van Meeùs? Er moet iets verschrikkelijks zijn gebeurd. Tussen ons in lopen ook brandweermannen en politiemensen. Als we de scene een paar keer hebben overgedaan mogen we definitief doorlopen naar boven en aan de lange tafel plaatsnemen. Daar gaan we eten, oh nee toch niet. We gaan daar proosten op de baas van Meeùs. Kennelijk heeft hij iets goeds gedaan? Het proosten doen we wel...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog