Het weekend van Racoon in AvroTros Muziekcafé

Hilversum - Zaterdag 28 februari trad de Zeeuwse band Racoon op in AvroTros Muziekcafé te Hilversum. Deze maand hebben zij een nieuw album gelanceerd.

Racoon in de Vorstin - Foto: © Gilbert Vogt

Al ruim voordat de deuren van de Vorstin opengingen stond er al een dikke rij met muziekliefhebbers voor de deur. Allemaal kwamen ze voor maar één band: Racoon.

De aanwezige fotografen mochten tijdens het optreden van de band alleen bij de eerste drie nummers foto’s en filmpjes maken. Daarna moest het beeld op zwart. Bart van der Weide is altijd heel bescheiden tijdens zijn optreden. Als Bart even niet hoeft te zingen tijdens de nummers, dan loopt hij steevast een paar stappen achteruit.

De band Racoon is in Nederland onwijs populair. Echter in het buitenland willen ze nog niet doorbrekend. Tijdens het interview met Daniël Dekker vertelde Bart dat hij hoopt dat het op een dag toch gaat lukken. “Als je goed bent, dan kom je vanzelf wel een keer bovendrijven.”

Gerelateerde berichten
25-02-2015: Gratis mini-concert van Racoon in de Vorstin - Dichtbij.nl
20-04-2013: Racoon in Tros Muziekcafé
23-04-2012: Racoon overtreft ieders verwachtingen

Populaire posts van deze blog

Een nieuw ontmoetingsbankje van Greetje Slotema-Feenstra waar je elkaar niet kunt verstaan in Blaricum

Blaricum heeft een prachtig bankje waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Een mooie plek, bovenop de dijk, met uitzicht op de kruising. Bankje boven op de dijk bij de doorgang van de wijk De Bijvanck naar de Randweg-Oost Alleen heeft niemand blijkbaar rekening gehouden met één klein detail. Het verkeer. 🚗💨😂 Het uitzicht vanaf het bankje naar de lawaaierige kruising Wij probeerden elkaar te verstaan, maar uiteindelijk waren we vooral druk met naar elkaar roepen. Een ontmoetingsbankje dat vooral voor héél veel hilariteit zorgt. Het bankje eert Greetje Slotema-Feenstra en symboliseert de verbinding tussen De Bijvanck en het oude dorp Blaricum Zet het geluid aan, bekijk het filmpje en oordeel zelf. 😄

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

“Hij zegt ja, maar weet hij nog waarom?” | VIDEO documentaire over dementie

Mijn schoonvader woont in een verzorgingshuis en heeft vergevorderde dementie. Ik heb al eerder een documentaire over hem gemaakt. Dit is het vervolg. Hij (hier 80 jaar) zou het nooit vergeten...Een ballonvaart samen mijn zijn dochter We zitten samen op de bank en bladeren door een fotoboek. We komen bij foto's van een ballonvaart die hij maakte voor zijn 80e verjaardag. Hij vond het geweldig. Een herinnering die hij, zo dachten we toen, nooit zou vergeten. Nu weet hij het niet meer. Ook de gesprekken veranderen. Een vraag waarop het antwoord eigenlijk al in de vraag zit, krijgt vaak een overtuigend “ja”. Stel ik een open vraag, dan volgt meestal: “Oh… dat weet ik niet.” En juist daarin zit voor mij het bijzondere van deze film. Niet alleen het verdwijnen van herinneringen, maar de zoektocht naar contact. Wat begrijpt hij nog? Wat voelt hij nog? En hoeveel van de man die hij altijd is geweest, zien we nog terug? Ik heb deze documentaire met veel aandacht en liefde gemaa...

Sparen voor later, maar wanneer is later eigenlijk?

Hoe lang blijf je sparen voordat je jezelf toestaat het te besteden? Ik ben van net na de babyboomgeneratie, maar ik heb wel iets meegekregen van de generatie ervoor: eerst sparen, dan kopen. Mijn vader leerde mij dat je niet zomaar iets kocht omdat je het leuk vond. Nee, daar moest eerst voor gespaard worden. Een nieuwe fiets? Sparen. Een auto? Sparen. Een vakantie? Als het even kon… ook sparen. Mijn vader is geboren in oorlogstijd. Zijn ouders beschikten niet over een ruime financiële buffer waaruit eenvoudig kon worden geput wanneer het leven daarom vroeg. Wat binnenkwam, werd grotendeels besteed aan het noodzakelijke om te overleven. Dat is een realiteit die mijn generatie nauwelijks nog kent. Wij leven in overvloed. Als iets niet in de winkel ligt, bestellen we het online. En als het meezit, staat het de volgende dag voor de deur. Het is inmiddels bijna vanzelfsprekend geworden dat vrijwel alles direct beschikbaar is. En als het geld er niet is? Dan kunnen we lenen. Misschie...

“Blue Zone” in Soesterduinen

Natuurreservaat "Soesterduinen" is een plek in Nederland, bekend om zijn zandduinen en heidevelden. Het is een populaire bestemming voor wandelen, natuurwandelingen en buitenactiviteiten. Een "blue zone" (blauwe zone) verwijst meestal naar een gebied waar mensen opmerkelijk langer leven en een hogere levensverwachting hebben dan elders. Daarom volgen wij vandaag de blauwe paaltjes, een handige manier om de weg te vinden, die ons leidt door de mooie delen van het gebied. En vooral te genieten van al het moois die het gebied te bieden heeft. Het geluid van de wind door de bomen voegt een rustgevende sfeer toe aan de natuurlijke omgeving en draagt bij aan de charme van het wandelen. Het witte zand doet ons denken aan de kust en dat maakt de ervaring nog specialer, zelfs als je niet daadwerkelijk aan de kust bent. De natuur heeft een unieke manier om ons te laten dromen en te genieten van het moment. Blijf genieten van het wandelen in dit prachtige gebied en laat de ...

Dementie in de familie

Dementie binnen de familie roept veel vragen op. Wat gebeurt er in iemands hoofd als ze niet meer weten door welke plaats ze rijden? Als de uitslag van de klassieker tussen Ajax en Feyenoord verdwijnt in een mist van vergeten? Als ze de herinnering aan dat gezellige diner bij de Molen kwijtraken, of de diepgaande gesprekken die we ooit samen voerden? Vader en zoon momentje Hoe voelt het wanneer het leven tussen je vingers wegglijdt? Als je niet meer weet wat je gisteravond hebt gegeten, of wat er tien minuten geleden is gezegd? Wanneer je alleen nog in het heden leeft, terwijl de geschiedenis die je zo vormde langzaam vervaagt? Is het hartverscheurend om te zien hoe alles wat iemand was, langzaam verdwijnt, alsof het nooit heeft bestaan. Maar ergens is er ook een sprankje hoop, een lichtpuntje: ze weten nog steeds wie we zijn, onthouden onze namen, herkennen ons gezicht. Als familie is het verleidelijk om je te fixeren op alles wat verloren is gegaan, op wat iemand niet meer weet of ka...

Muziek die verbindt – Jan Vayne, N’Joy en een moment met mijn vader

Eemnes- Er zijn van die middagen die in je geheugen blijven hangen. Zondag 2 november was er zo één. Ik had twee kaartjes gekocht voor een prachtig concert in het Huis van Eemnes : Jan Vayne samen met het geweldige koor N’Joy . Een middag vol muziek, emotie en herinneringen, maar vooral een middag samen met mijn vader. De zaal was tot de nok gevuld en vanaf de eerste noot wist Jan Vayne iedereen te raken. Zijn doorleefde improvisaties gingen naadloos over in de heldere, vrolijke klanken van het koor. Wat het extra bijzonder maakte: het publiek mocht verzoekjes doen. Ik kon het niet laten om aan Jan te vragen of hij iets van Ludovico Einaudi wilde spelen. En jawel, even later vulde de zaal zich met die herkenbare melancholische klanken. Slechts een minuut, maar precies lang genoeg om kippenvel te krijgen en om vast te leggen in de video hieronder. Het mooiste van de middag was niet eens de muziek zelf, maar dat ik hier samen met mijn vader zat . Mijn paps, die leeft met dementie, m...

Niet mijn baard doet pijn, maar de woorden erover

Soms laat ik een baard staan. Niet omdat het mode is. Niet om iemand te imponeren. Gewoon omdat ík hem mooi vind. Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand die bij mij past. Ik voel me er prettig bij. Toch zijn er altijd mensen die er iets van vinden. "Je lijkt ouder." "Het prikt." "Scheer het er maar af." Vaak wordt het zomaar gezegd. Zonder dat ik om een mening heb gevraagd. Misschien is het voor de ander maar een opmerking. Iets wat er even uit floept. Maar woorden kunnen blijven hangen. Niet omdat ik onzeker ben over mijn baard, maar omdat het me verdriet doet dat mensen die ik liefheb blijkbaar moeite hebben om mij te accepteren zoals ik ben. Het gaat allang niet meer over gezichtsbeharing. Het gaat over gezien worden. Over jezelf mogen zijn, zonder dat iemand meteen wil vertellen hoe jij eruit zou moeten zien. We denken soms dat eerlijk zijn betekent dat je alles maar moet zeggen. Maar eerlijkheid zonder empathie kan pijn doen. Niet alles wat je denkt...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

Waarom ik niet huilde bij de crematie van mijn oom

Mijn oom is overleden. Na een lang ziektebed kwam er een einde aan zijn leven. Ik kende hem vooral uit mijn jeugd. Daarna raakte de familieband op de een of andere manier uit elkaar. Het leven ging verder en iedereen ging zijn eigen weg. Toch stond ik er. Niet zozeer omdat ik mijn oom door de jaren heen heel dichtbij had meegemaakt, maar omdat ik er wilde zijn voor mijn familie. Om mijn moeder, mijn zus en anderen te steunen op een moment waarop afscheid nemen nooit gemakkelijk is. En toch gebeurde er iets met mij waar ik de afgelopen dagen over ben blijven nadenken. Ik huilde niet. Ik had ook niet het gevoel dat ik moest huilen. Ik stond daar, ik luisterde, ik keek naar de mensen om mij heen en probeerde vooral sterk te zijn. De sterke broer. De sterke zoon. Ik kan dit wel aan, dacht ik. Maar kan een mens eigenlijk alles aan wat het leven op zijn pad brengt? Dat is een vraag die steeds vaker door mijn hoofd gaat. Want de afgelopen jaren heb ik van dichtbij gezien dat mense...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog