Doorgaan naar hoofdcontent

Figurant wordt door castingbureaus slecht behandeld

Ben je van plan om een keer te figureren in een film, commercial of tv-serie; bedenk je dan wel dat je de opvulling bent van de totale set; dat je niet veel voorstelt vergeleken met de vaste crew, en je soms nog erger wordt behandeld dan klapvee bij een publiek.

Figuratie televisieserie
Er lopen zat mensen op de werkvloer maar niemand kan je vertellen hoe lang je moet wachten voordat je iets mag gaan doen. En wees vooral niet teleurgesteld als je jezelf helemaal niet meer op televisie terugziet. Het is daarom ook een vergissing om te denken dat je met figuratie een bekende Nederlander kan worden, uitzonderingen daargelaten natuurlijk, die kans is net zo groot als het winnen van een miljoen in de Staatsloterij.

Wachten wachten wachten, het hoort bij het vak figuratie, maar is er dan helemaal niemand die kan vertellen hoe laat ik iets mag doen? Het is toch te zot om je om 6.00 uur in de ochtend te moeten melden en dat je om 16.00 uur nog zit wachten in een ijskoude bouwkeet. Zelfs in een dierenasiel is het nog beter geregeld. Gelukkig is de catering wel weer goed verzorgd en met een beetje mazzel eet je met de vaste crew mee, maar meestal word je als figurant aan een aparte tafel gezet alsof je een besmettelijke ziekte hebt.

Je wordt geboekt voor een halve dag maar het loopt uit naar een hele dag, omdat de regisseur alles heeft omgegooid. Nou en, moet ik daar dan de klos van worden? En hoe zit het met de extra uren dat ik aanwezig ben? Je weet totaal niet waar je aan toe bent. Dat hoort bij figureren, zegt het castingbureau…je bent tenslotte ‘maar’ figurant. Ammahoela! Je moet wel op tijd aanwezig zijn, die plicht heb jij dan wel, maar je hebt toch ook wel rechten als figurant wanneer het allemaal uitloopt, of op zijn minst meer betaalt krijgen net als overwerk in het ‘gewone’ bedrijfsleven? Je hoeft toch niet alles te pikken?

Castingbureaus betalen je pas na tien, twaalf of langer weken uit. Soms moet je ook nog erachteraan bellen om je centen te krijgen. Het is net overgemaakt, het ligt bij de betaling, vrijdag is de betaaldag: is een veel gehoord excuus. Het is allemaal boelshit. Betaal meteen als je wat gedaan hebt, maar helaas kennen deze bureaus geen boter-bij-de-vis methode. Ze houden de boel bewust of onbewust op, totdat je het misschien vergeten bent? Natuurlijk zijn er ook castingbureaus die het allemaal wel heel netjes doen, en die ervaringen hebben wij gelukkig ook, maar over het algemeen word je niet zo netjes behandeld als jezelf zou willen.

Waarom dan toch in de figuratie? Je bent nieuwsgierig hoe het is om achter de schermen te werken en om te zien hoe en wat er allemaal moet gebeuren voordat je iets op televisie terugziet. Verder hoop je stiekem op dat stukje fragment waarop je bent vastgelegd en waarover mensen je de volgende dag op straat aanspreken. Bovendien kan je met de groep medefiguranten (lees: onbekende mensen) ontzettend veel lol met elkaar hebben. In het begin zit je dan ook lekker vaak te kletsen met elkaar, maar op een gegeven ogenblik komt er een moment aan dat je jezelf moet gaan vermaken. Neem daarom altijd een boek, computer, spelletje of iets anders mee om jezelf bezig te houden, anders wordt het een gefrustreerde dag en dat is pas echt zonde van je tijd.

Figuratie doe je niet voor het geld en al helemaal niet voor de soms slechte arbeidsomstandigheden. Je wordt vaak bruto betaalt voor de opdracht inclusief reis- en telefoonkosten en foto’s ten behoeve van het castingbureau. Bovendien moet zelf afrekenen met de Belastingdienst. Die gaat echt niet achter een tientje aan, maar als het om serieuze bedragen gaat, dan weten ze je echt wel te vinden, ook na een jaar of twee. De productie geeft je uitbetaling door aan de boekhouding verkregen via het burgerservicenummer (BSN) op je paspoort of rijbewijs.

Op de website www.filmfiguranten.nl staan regelmatig figuranten gevraagd. Je kunt inschrijven op de website en een nieuwsbrief ontvangen die elke week in je mailbox zit. Tips welke je castingbureaus je moet nemen doen we niet via de website. We adviseren we je om nooit inschrijfgeld te betalen voor een castingbureau en voor castingfoto’s nooit meer te betalen dan €50. Wil je meer informatie die niet op de website staat? Stuur dan een mailtje naar xzkforyoumedia@outlook.com of kijk op de website: Gilbert Vogt Figuratie

Gerelateerde berichten
14-05-2012: Figuratiewerk is ook werk
07-11-2011: Gilbert Vogt is makelaar in GTST

Reacties

Populaire posts van deze blog

Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen . Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit. Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM . Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op. Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alle...

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Vijf voor twaalf bij dementie: wanneer beslissen we dat het genoeg is?

Een aantal jaar geleden zei mijn schoonvader aan de keukentafel dat hij nooit wilde leven met dementie. Hij had het bij de notaris vastgelegd. “Als ik ooit zo word als mijn schoonmoeder, dan wil ik dat niet meemaken,” zei hij resoluut. We knikten, enigszins ongemakkelijk. Toen leek het nog iets dat ver weg lag. Maar dat moment is nu. Mijn schoonvader weet niet meer wie hij is. Hij loopt vijf minuten nadat hij van de wc komt alweer richting de deur. We zeggen: “Je bent net geweest.” “O ja, is dat zo?” antwoordt hij verbaasd. Hij herkent onze namen niet meer, maar ergens voelt hij nog dat we goed volk zijn. Gesprekken zijn allang niet meer mogelijk. Vroeger kon hij honderduit praten over voetbal. “Pap,” zei mijn vrouw dan, “je weet toch dat Gilbert niets met voetbal heeft?” Maar hij vroeg toch: “Heb je Ajax–Feyenoord gezien?” Uit beleefdheid zei ik dat het een mooie wedstrijd was. “Hoeveel was het geworden?” vroeg ik daarna voorzichtig. Hij wist het niet meer. Dat waren d...

De bielzenmars van verandering over menselijkheid, veerkracht en het tempo van organisaties

Soms voelt verandering op je werk als een bielzenmars. Zwaar, oncomfortabel, en precies bedoeld om te testen of je nog samen loopt. Wie weleens Kamp Van Koningsbrugge kijkt, kent die mars. Een houten balk op je schouders, altijd net te zwaar, net te lang, net te ver. Je komt nooit echt “uit” met je passen, en dat is precies de bedoeling. Het gaat niet om spierkracht, maar om veerkracht. Om samenwerken, vertrouwen en karakter. Soms lijkt werken in een veranderende organisatie precies zo’n bielzenmars. Ik heb dat ooit van dichtbij meegemaakt. Een warm familiebedrijf waar ik met trots werkte, veranderde langzaam van koers. Wat ooit begon met korte lijntjes, humor en besluiten aan de koffietafel, werd steeds formeler en afstandelijker. Er kwamen lagen, regels, protocollen. De spontaniteit verdween, het vertrouwen brokkelde af. Het voelde alsof iemand anders het tempo bepaalde, en wij alleen nog maar meeliepen. Zoals bij de bielzenmars: je probeert bij te blijven, maar er...

Dry January: het moment dat 0.0 mijn hersenen probeerde te foppen

Dry January.  De maand waarin je beter zou slapen, scherper zou zijn en fitter wakker wordt.  Tenminste. Dat zeggen ze.  Dit is het eerlijke, licht chagrijnige en licht humoristische verslag: doe ik het goed, of hou ik mezelf gewoon voor de gek? Ik ben al een paar dagen niet helemaal mezelf. Waar dat door komt? Geen idee. Maar laat ik eerlijk zijn: het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik deze maand geen alcohol drink. Want Dry January zou voordelen hebben. Beter slapen. Meer concentratie. Je fitter voelen. Jezelf herontdekken, maar dan zonder kater. Nou. Die dag moet bij mij nog komen. Alles van dat. In plaats daarvan ben ik meer in mezelf gekeerd, heb ik weinig zin om mijn bed uit te komen en voel ik me bepaald niet energieker. En alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog eens vijf keer per nacht mijn bed uit om te plassen. Fit word je daar niet van. Is er dan helemaal geen voordeel aan geen alcohol drinken? Toch wel. Mijn vrouw vertelde vanmorgen dat...

Een weekend vol smaak van limoncello tot Dordrecht

Het was mijn dochter die met het idee kwam: “Zullen we samen een limoncello-workshop doen?” Niet zomaar een cadeau, maar een beleving, iets wat we samen konden doen. En dat paste precies bij ons. We zijn niet zo van het geld geven, maar vinden iets samen beleven veel waardevoller Dus trokken we er met z’n vieren op uit: mijn dochter Melissa, haar vriendin Mel, Vera en ik. De bestemming? Koreman’s Limoncello in Breda – een familiebedrijf dat niet voor niets werd uitgeroepen tot beste limoncello ter wereld. Tijdens de workshop leerden we alles over het ambacht achter die goudgele drank. De passie spatte eraf. We roken, proefden, lachten… en natuurlijk namen we ook wat flessen mee naar huis. Of beter gezegd: naar ons hotel, want we besloten er meteen een weekendje weg van te maken.  ’s Avonds in Made, waar we bleven slapen, hebben we nog een glaasje (of twee 😉 ) geproefd van onze net aangeschafte flessen. En ik kan je vertellen: het smaakte naar meer. De volgende ochtend waren we ver...

💔 Laat die oudjes niet in hun blote kont staan

Dit is geen politiek statement. Dit is de werkelijkheid van duizenden families in Nederland. En mijn hart breekt dat we dit normaal zijn gaan vinden. Mijn schoonvader is aan het dementeren. Hij weet niet meer wie wij zijn. Hij kan zijn eigen billen niet meer afvegen. Hij woont nog thuis, want er is geen plek. De belofte? Twee tot drie maanden wachten. De realiteit? Zes maanden later nog niets. Hopelijk volgend jaar. Misschien. Mijn schoonmoeder zorgt dag en nacht. Tot ze erbij neervalt, want pas dan is het “urgent genoeg”. Zo werkt ons zorgsysteem tegenwoordig: geen menselijkheid, maar vinkjes, budgetten en wachtlijsten. In Den Haag ruziën politici over wie de poppetjes mag verdelen. Terwijl duizenden ouderen langzaam verdwijnen in de vergetelheid. De zorg kraakt, personeel haakt af, en wie nog werkt, krijgt regels opgelegd die het onmogelijk maken om te blijven. Er wordt beleid gemaakt, maar geen zorg geleverd. Er wordt gesproken over “efficiëntie”, maar d...

Dementie en familie: Mijn schoonvader verdwaalt en Nederland met hem

Mijn schoonvader heeft dementie, net als 350.000 andere lotgenoten in Nederland . En dat aantal neemt de komende jaren alleen maar toe. Hij woont nu nog thuis, maar voor hoe lang nog? Want er is een wachtlijst. Net als er in ons land zoveel wachtlijsten zijn voor van alles en nog wat. We wonen in “het mooiste land ter wereld”, volgens oud-president Mark Rutte . Het meest welvarend, het gelukkigste land, waar mensen gemiddeld een 8 geven voor hun bestaan. Maar achter die cijfers gaat een andere werkelijkheid schuil. Ik zie die werkelijkheid elke dag bij mijn schoonouders. De tussendeur tussen woonkamer en gang staat dicht. Mijn schoonvader loopt verdwaald richting de keuken. “Ab, wat zoek je?” vraagt mijn schoonmoeder. “De wc,” antwoordt hij. Het lijkt zo klein, maar daarin zit de grote vraag van onze tijd. Hoe houden we mensen met dementie thuis? Hoe geven we hen en hun naasten nog een waardig bestaan? De politiek, ik heb er geen verstand van, maar ik zie wel hoe partijen meer ...

De Ballentent Rotterdam – Waar humor en gehaktballen samenkomen

We kijken met veel plezier naar De Ballentent op RTL 5. Dus toen we naar de Euromast gingen, moest er van mij natuurlijk ook een bezoekje aan De Ballentent bij. We waren er rond 16.00 uur, en het begon al lekker druk te worden. We hadden niet gereserveerd, maar konden gelukkig nog een tafeltje krijgen tot 17.00 uur. Daarna zat de tent bomvol. Reserveren is dus aan te raden. We bestelden een balletje met friet en satésaus. Het balletje was vrij compact en viel bij het aansnijden een beetje uit elkaar. De smaak was wat flauw, maar je krijgt er wél dorst van. De bediening was vlot en rond 17.00 uur stroomde het echt vol. Het leek wel alsof er buiten een rij stond te wachten op het startsein. Eerlijk gezegd was ik blij dat wij in elk geval al gegeten hadden en rustig konden vertrekken. Marco en Sandy uit de serie hebben we niet gezien, maar dat hadden we ook niet echt verwacht. De sfeer in De Ballentent is gezellig en doet denken aan een ouderwetse kroeg waar ...

Boomers (2026): een sneak preview vanaf de set – figurant bij de nieuwe film met Huub Stapel🎬

Als figurant mocht ik van dichtbij meemaken hoe de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) met Huub Stapel tot stand komt. De afgelopen tijd mocht ik  meespelen als figurant  in de nieuwe Nederlandse film  Boomers (2026) , met  Huub Stapel  in de hoofdrol. Een ervaring die ik niet snel vergeet. Boomers is een komedie over ouder worden. Over lichamelijke kwaaltjes, werkdruk, relaties die schuiven, mantelzorg en het zoeken naar een nieuwe plek in een wereld die steeds sneller verandert. Regisseur Theu Boermans en scenarist Marieke van der Pol weten dat zware thema’s ook licht en herkenbaar verteld kunnen worden, met humor, maar zeker niet zonder diepte. Carine Crutzen en echtgenoot Gilbert Vogt Als figurant beleef je zo’n film van dichtbij. Je ziet hoe scènes ontstaan, hoe vaak iets opnieuw wordt gespeeld en hoeveel aandacht er zit in details waar je als kijker straks misschien achteloos aan voorbijgaat. Juist dát maakt het bijzonder. Mijn 'kinderen 'in de film...