Doorgaan naar hoofdcontent

Figurant wordt door castingbureaus slecht behandeld

Ben je van plan om een keer te figureren in een film, commercial of tv-serie; bedenk je dan wel dat je de opvulling bent van de totale set; dat je niet veel voorstelt vergeleken met de vaste crew, en je soms nog erger wordt behandeld dan klapvee bij een publiek.

Figuratie televisieserie
Er lopen zat mensen op de werkvloer maar niemand kan je vertellen hoe lang je moet wachten voordat je iets mag gaan doen. En wees vooral niet teleurgesteld als je jezelf helemaal niet meer op televisie terugziet. Het is daarom ook een vergissing om te denken dat je met figuratie een bekende Nederlander kan worden, uitzonderingen daargelaten natuurlijk, die kans is net zo groot als het winnen van een miljoen in de Staatsloterij.

Wachten wachten wachten, het hoort bij het vak figuratie, maar is er dan helemaal niemand die kan vertellen hoe laat ik iets mag doen? Het is toch te zot om je om 6.00 uur in de ochtend te moeten melden en dat je om 16.00 uur nog zit wachten in een ijskoude bouwkeet. Zelfs in een dierenasiel is het nog beter geregeld. Gelukkig is de catering wel weer goed verzorgd en met een beetje mazzel eet je met de vaste crew mee, maar meestal word je als figurant aan een aparte tafel gezet alsof je een besmettelijke ziekte hebt.

Je wordt geboekt voor een halve dag maar het loopt uit naar een hele dag, omdat de regisseur alles heeft omgegooid. Nou en, moet ik daar dan de klos van worden? En hoe zit het met de extra uren dat ik aanwezig ben? Je weet totaal niet waar je aan toe bent. Dat hoort bij figureren, zegt het castingbureau…je bent tenslotte ‘maar’ figurant. Ammahoela! Je moet wel op tijd aanwezig zijn, die plicht heb jij dan wel, maar je hebt toch ook wel rechten als figurant wanneer het allemaal uitloopt, of op zijn minst meer betaalt krijgen net als overwerk in het ‘gewone’ bedrijfsleven? Je hoeft toch niet alles te pikken?

Castingbureaus betalen je pas na tien, twaalf of langer weken uit. Soms moet je ook nog erachteraan bellen om je centen te krijgen. Het is net overgemaakt, het ligt bij de betaling, vrijdag is de betaaldag: is een veel gehoord excuus. Het is allemaal boelshit. Betaal meteen als je wat gedaan hebt, maar helaas kennen deze bureaus geen boter-bij-de-vis methode. Ze houden de boel bewust of onbewust op, totdat je het misschien vergeten bent? Natuurlijk zijn er ook castingbureaus die het allemaal wel heel netjes doen, en die ervaringen hebben wij gelukkig ook, maar over het algemeen word je niet zo netjes behandeld als jezelf zou willen.

Waarom dan toch in de figuratie? Je bent nieuwsgierig hoe het is om achter de schermen te werken en om te zien hoe en wat er allemaal moet gebeuren voordat je iets op televisie terugziet. Verder hoop je stiekem op dat stukje fragment waarop je bent vastgelegd en waarover mensen je de volgende dag op straat aanspreken. Bovendien kan je met de groep medefiguranten (lees: onbekende mensen) ontzettend veel lol met elkaar hebben. In het begin zit je dan ook lekker vaak te kletsen met elkaar, maar op een gegeven ogenblik komt er een moment aan dat je jezelf moet gaan vermaken. Neem daarom altijd een boek, computer, spelletje of iets anders mee om jezelf bezig te houden, anders wordt het een gefrustreerde dag en dat is pas echt zonde van je tijd.

Figuratie doe je niet voor het geld en al helemaal niet voor de soms slechte arbeidsomstandigheden. Je wordt vaak bruto betaalt voor de opdracht inclusief reis- en telefoonkosten en foto’s ten behoeve van het castingbureau. Bovendien moet zelf afrekenen met de Belastingdienst. Die gaat echt niet achter een tientje aan, maar als het om serieuze bedragen gaat, dan weten ze je echt wel te vinden, ook na een jaar of twee. De productie geeft je uitbetaling door aan de boekhouding verkregen via het burgerservicenummer (BSN) op je paspoort of rijbewijs.

Op de website www.filmfiguranten.nl staan regelmatig figuranten gevraagd. Je kunt inschrijven op de website en een nieuwsbrief ontvangen die elke week in je mailbox zit. Tips welke je castingbureaus je moet nemen doen we niet via de website. We adviseren we je om nooit inschrijfgeld te betalen voor een castingbureau en voor castingfoto’s nooit meer te betalen dan €50. Wil je meer informatie die niet op de website staat? Stuur dan een mailtje naar xzkforyoumedia@outlook.com of kijk op de website: Gilbert Vogt Figuratie

Gerelateerde berichten
14-05-2012: Figuratiewerk is ook werk
07-11-2011: Gilbert Vogt is makelaar in GTST

Reacties

Populaire posts van deze blog

Kroymans was ook mijn jongensdroom

Hilversum - Autobedrijf Kroymans heeft altijd een bijzondere aantrekkingskracht op me gehad. Als kind, tijdens bezoekjes aan mijn grootouders in Hilversum, maakten we regelmatig een wandeling langs Kroymans. Voor velen misschien slechts een voorbijgaand moment, maar voor mij was het iedere keer een magische ervaring. Ik stond daar, als klein jongetje, mijn neus tegen het glas gedrukt, vol bewondering kijkend naar de glimmende bolides in de showroom. Het was alsof ik een blik wierp in een andere wereld – een wereld van snelheid, luxe, en status. Kroymans: Een jongensdroom die In stukken viel De gedachte om ooit deel uit te maken van deze wereld werd een jongensdroom, een verlangen dat in de loop der jaren alleen maar sterker werd. Toen het boekje ‘Mister Ferrari’ verscheen, een hommage aan Frits Kroymans en zijn imperium, kon ik niet anders dan het onmiddellijk aanschaffen. De verhalen in dat boek gaven me een kijkje achter de schermen van een wereld die ik altijd al had bewonderd. Maar...

Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen . Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit. Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM . Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op. Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alle...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

Dry January en de leugen die ik gezelligheid noemde

Ik ben al jaren alcoholist. Dat woord schrijf ik nu pas hardop op. Niet het stereotype beeld. Geen parkbank. Geen afglijden. Ik ben een functionerende , gezellige, onzichtbare drinker. Ik drink omdat het normaal is. Omdat het hoort. Omdat een feestje pas begint na de koffieronde. Op borrels tel ik geen glazen, maar momenten. Het moment dat er wijn komt. Het moment dat iemand zegt: “Zullen we er nog één nemen?” Ik heb last van bodemdrift. Het glas moet leeg. Maar ook de fles, want die is toch al open. Als ik voor een ander inschenk, nip ik alvast in de keuken. Niet omdat ik moet. Maar omdat het kan. En omdat ik mezelf al jaren wijsmaak dat het onschuldig is. Zaterdagen en zondagen lig ik regelmatig uitgeschakeld in bed. Maagzuur is mijn vaste metgezel. Maar stoppen? Nee joh. Ik functioneer toch? Tot nu. Dry January. Geen uitdaging. Geen stoer voornemen. Maar een pauze. Het is zondagochtend, zes uur. Het heeft gesneeuwd. Ik zit beneden te typen. Mijn hoofd is ...

Rijden in een Mazda MX-30 maakt rijden geweldig

‘De auto Mazda MX-30 is volgeladen’, staat in het combi-instrument en ik kan 141 kilometer gaan rijden. 141 kilometer rijden? Maar in het boekje staat toch dat ik 200 kilometer kan gaan rijden? Dat heb ik toch in de folder gelezen? Lees ook de update en conclusie onderaan het artikel. Mazda MX-30 - Jan des Bouvrie - Wat wit is moet wit blijven in Naarden De auto waarmee ik ga rijden heeft al zo rond de 1300 kilometer gereden. De auto geeft op basis van de omstandigheden en de eerder gereden kilometers een prognose af. Dat is voor mij 141 kilometer. Het is net alsof je met een half opgeladen mobieltje op stap gaat. Misschien is het een kwestie van wennen? Het rijden in de Mazda MX-30 is een sensatie. Het uitzicht is goed en de stoelverwarming is een cadeautje. Die kan je in verschillende warmtestanden inschakelen. Mazda MX-30 - de vrije weg naar Almere Het over je schouder links en rechts kijken is minder duidelijk. Door de kleine geblindeerde ruitjes is het zicht beperkt. De ...

Dry January: het moment dat 0.0 mijn hersenen probeerde te foppen

Dry January.  De maand waarin je beter zou slapen, scherper zou zijn en fitter wakker wordt.  Tenminste. Dat zeggen ze.  Dit is het eerlijke, licht chagrijnige en licht humoristische verslag: doe ik het goed, of hou ik mezelf gewoon voor de gek? Ik ben al een paar dagen niet helemaal mezelf. Waar dat door komt? Geen idee. Maar laat ik eerlijk zijn: het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik deze maand geen alcohol drink. Want Dry January zou voordelen hebben. Beter slapen. Meer concentratie. Je fitter voelen. Jezelf herontdekken, maar dan zonder kater. Nou. Die dag moet bij mij nog komen. Alles van dat. In plaats daarvan ben ik meer in mezelf gekeerd, heb ik weinig zin om mijn bed uit te komen en voel ik me bepaald niet energieker. En alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog eens vijf keer per nacht mijn bed uit om te plassen. Fit word je daar niet van. Is er dan helemaal geen voordeel aan geen alcohol drinken? Toch wel. Mijn vrouw vertelde vanmorgen dat...

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Verliefd op Delta The Coffee House in Lissabon: mijn koffie-ervaring

Ik liep dwars door de straten van Lissabon, maar stopte op dat ene moment: Delta The Coffee House. Het aroma van vers gebrande bonen trok me aan, de geur van passie, stijl en pure koffie. In dit stuk vertel ik waarom deze plek mijn hart verovert slok voor slok. Ik ben verliefd. Tot over mijn oren. En nee, niet op een mens. Daar heb ik mijn portie van gehad. Mijn hart klopt tegenwoordig voor iets warms, donkers en onweerstaanbaars: koffie. Niet zomaar een bakkie troost hoor. Geen lauwe filterdrab waar de lepel in blijft staan. Nee, ik heb het over échte koffie. Die je ruikt voordat je hem ziet. Die je tong kust als een Italiaanse minnaar. De koffie waar je stil van wordt… en daarna extreem spraakzaam. Niet zo lang geleden liep ik Lissabon in. Portugal, zon, trams, tegeltjes. Maar het mooiste wat ik daar vond? Delta The Coffee House Experience in Amoreiras. Ik stapte naar binnen en BOEM. Het aroma knalde tegen me aan alsof iemand een espresso in mijn gezicht gooide. Het rook naar vers ...

Joyce Join verovert het internet met gekke filmpjes

De Amsterdamse vlogger Joyce Join zet met toenemende snelheid persoonlijke filmpjes op YouTube. De filmpjes zijn toe nu toe alleen in de keuken gemaakt en hebben een ontzettend hoog Theo & Thea en een Villa Achterwerk gehalte. De brildragende Joyce vertelt uiterst serieus persoonlijke verhaaltjes aan de mensen via YouTube, terwijl je als kijker als snel denkt: Wat ik nu zie dat kan niet waar zijn, dit meent ze toch niet. Met haar onverzorgde blik in de camera gaan vrijwel meteen je mondhoeken omhoog van het lachen, zelfs tegen het gieren aan. Haar filmpjes zijn zo grappig en geestig om te zien dat ze beslist de moeite waard zijn om naar te kijken en ook helemaal uit te kijken. Wie is Joyce Join? De grote vraag is alleen wie is die Joyce Join? Als je haar filmpjes bekijkt, dan zou Joyce ook nog een man kunnen zijn die heel goed een vrouw naspeelt.  Ze heeft het over haar vriend Wilbert en haar kind, maar wie zegt dat het waar is. Ze kan het ook heel goed spelen. Als...

Een weekend vol smaak van limoncello tot Dordrecht

Het was mijn dochter die met het idee kwam: “Zullen we samen een limoncello-workshop doen?” Niet zomaar een cadeau, maar een beleving, iets wat we samen konden doen. En dat paste precies bij ons. We zijn niet zo van het geld geven, maar vinden iets samen beleven veel waardevoller Dus trokken we er met z’n vieren op uit: mijn dochter Melissa, haar vriendin Mel, Vera en ik. De bestemming? Koreman’s Limoncello in Breda – een familiebedrijf dat niet voor niets werd uitgeroepen tot beste limoncello ter wereld. Tijdens de workshop leerden we alles over het ambacht achter die goudgele drank. De passie spatte eraf. We roken, proefden, lachten… en natuurlijk namen we ook wat flessen mee naar huis. Of beter gezegd: naar ons hotel, want we besloten er meteen een weekendje weg van te maken.  ’s Avonds in Made, waar we bleven slapen, hebben we nog een glaasje (of twee 😉 ) geproefd van onze net aangeschafte flessen. En ik kan je vertellen: het smaakte naar meer. De volgende ochtend waren we ver...