Kijkje in de keuken ANWB Den Haag

Den Haag- Woensdag 4 oktober kregen we een rondleiding bij de ANWB in Den Haag. Aanleiding was een bijeenkomst van Opel Nederland en het Klantenbedrijf voor medewerkers van een Klanten Contact Centrum / Business Development Center.

ANWB Alarmcentrale - Foto: Gilbert Vogt

Het is opvallend hoe rustig het is als je op de afdeling van het klanten contact binnenkomt. De vloerbededekking isolerend en het plafond is met geluidsplaten verlaagd. Tussen de tafels van de medewerkers zit soms een laag schotje.

Klanten Contact Centrum (KCC/BDC) ANWB - Foto: Gilbert Vogt

Op de Alarmcentrale kan je precies zien waar in Europa een auto stilstaat. De vrachtwagens op het scherm geven aan dat er een oplegger van de ANWB aan het rijden is. De ANWB werkt prettig met Spanje. Ze hebben er ook eigen auto’s rijden.

Alarmcentrale ANWB - Waar staat er een auto stil? - Foto: Gilbert Vogt

Per dag komen er tussen de 3000 tot 10.000 telefoontjes binnen. Er werken tussen 500 en 900 medewerkers. Het is opvallend dat er veel jonge mensen werken. Er zijn ook wel medewerkers te vinden die al meer dan 10 jaar bij de ANWB werken.

Wegenwacht in een Renault 4 - ANWB - Foto: Gilbert Vogt

De instelling van de ANWB is dat elke klant wordt geholpen, ook als het geen klant is. Het kan altijd nog een klant worden. De ANWB heeft niet voor niets 4 miljoen leden. Het is een net zo’n merk als KLM, Shell of Mercedes-Benz. Het imago van betrouwbaarheid.

Gerelateerde berichten
15-10-2015: Klanten Contact Centrum Engeland

Reacties

Populaire posts van deze blog

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Vijf voor twaalf bij dementie: wanneer beslissen we dat het genoeg is?

Een aantal jaar geleden zei mijn schoonvader aan de keukentafel dat hij nooit wilde leven met dementie. Hij had het bij de notaris vastgelegd. “Als ik ooit zo word als mijn schoonmoeder, dan wil ik dat niet meemaken,” zei hij resoluut. We knikten, enigszins ongemakkelijk. Toen leek het nog iets dat ver weg lag. Maar dat moment is nu. Mijn schoonvader weet niet meer wie hij is. Hij loopt vijf minuten nadat hij van de wc komt alweer richting de deur. We zeggen: “Je bent net geweest.” “O ja, is dat zo?” antwoordt hij verbaasd. Hij herkent onze namen niet meer, maar ergens voelt hij nog dat we goed volk zijn. Gesprekken zijn allang niet meer mogelijk. Vroeger kon hij honderduit praten over voetbal. “Pap,” zei mijn vrouw dan, “je weet toch dat Gilbert niets met voetbal heeft?” Maar hij vroeg toch: “Heb je Ajax–Feyenoord gezien?” Uit beleefdheid zei ik dat het een mooie wedstrijd was. “Hoeveel was het geworden?” vroeg ik daarna voorzichtig. Hij wist het niet meer. Dat waren d...

De bielzenmars van verandering over menselijkheid, veerkracht en het tempo van organisaties

Soms voelt verandering op je werk als een bielzenmars. Zwaar, oncomfortabel, en precies bedoeld om te testen of je nog samen loopt. Wie weleens Kamp Van Koningsbrugge kijkt, kent die mars. Een houten balk op je schouders, altijd net te zwaar, net te lang, net te ver. Je komt nooit echt “uit” met je passen, en dat is precies de bedoeling. Het gaat niet om spierkracht, maar om veerkracht. Om samenwerken, vertrouwen en karakter. Soms lijkt werken in een veranderende organisatie precies zo’n bielzenmars. Ik heb dat ooit van dichtbij meegemaakt. Een warm familiebedrijf waar ik met trots werkte, veranderde langzaam van koers. Wat ooit begon met korte lijntjes, humor en besluiten aan de koffietafel, werd steeds formeler en afstandelijker. Er kwamen lagen, regels, protocollen. De spontaniteit verdween, het vertrouwen brokkelde af. Het voelde alsof iemand anders het tempo bepaalde, en wij alleen nog maar meeliepen. Zoals bij de bielzenmars: je probeert bij te blijven, maar er...

Dry January: het moment dat 0.0 mijn hersenen probeerde te foppen

Dry January. De maand waarin je beter zou slapen, scherper zou zijn en fitter wakker wordt. Tenminste. Dat zeggen ze. Dit is het eerlijke, licht chagrijnige en licht humoristische verslag: doe ik het goed, of hou ik mezelf gewoon voor de gek? Ik ben al een paar dagen niet helemaal mezelf. Waar dat door komt? Geen idee. Maar laat ik eerlijk zijn: het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik deze maand geen alcohol drink. Want Dry January zou voordelen hebben. Beter slapen. Meer concentratie. Je fitter voelen. Jezelf herontdekken, maar dan zonder kater. Nou. Die dag moet bij mij nog komen. Alles van dat. In plaats daarvan ben ik meer in mezelf gekeerd, heb ik weinig zin om mijn bed uit te komen en voel ik me bepaald niet energieker. En alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog eens vijf keer per nacht mijn bed uit om te plassen. Fit word je daar niet van. Is er dan helemaal geen voordeel aan geen alcohol drinken? Toch wel. Mijn vrouw vertelde vanmorgen dat...

Een weekend vol smaak van limoncello tot Dordrecht

Het was mijn dochter die met het idee kwam: “Zullen we samen een limoncello-workshop doen?” Niet zomaar een cadeau, maar een beleving, iets wat we samen konden doen. En dat paste precies bij ons. We zijn niet zo van het geld geven, maar vinden iets samen beleven veel waardevoller Dus trokken we er met z’n vieren op uit: mijn dochter Melissa, haar vriendin Mel, Vera en ik. De bestemming? Koreman’s Limoncello in Breda – een familiebedrijf dat niet voor niets werd uitgeroepen tot beste limoncello ter wereld. Tijdens de workshop leerden we alles over het ambacht achter die goudgele drank. De passie spatte eraf. We roken, proefden, lachten… en natuurlijk namen we ook wat flessen mee naar huis. Of beter gezegd: naar ons hotel, want we besloten er meteen een weekendje weg van te maken. ’s Avonds in Made, waar we bleven slapen, hebben we nog een glaasje (of twee 😉 ) geproefd van onze net aangeschafte flessen. En ik kan je vertellen: het smaakte naar meer. De volgende ochtend waren we ver...

💔 Laat die oudjes niet in hun blote kont staan

Dit is geen politiek statement. Dit is de werkelijkheid van duizenden families in Nederland. En mijn hart breekt dat we dit normaal zijn gaan vinden. Mijn schoonvader is aan het dementeren. Hij weet niet meer wie wij zijn. Hij kan zijn eigen billen niet meer afvegen. Hij woont nog thuis, want er is geen plek. De belofte? Twee tot drie maanden wachten. De realiteit? Zes maanden later nog niets. Hopelijk volgend jaar. Misschien. Mijn schoonmoeder zorgt dag en nacht. Tot ze erbij neervalt, want pas dan is het “urgent genoeg”. Zo werkt ons zorgsysteem tegenwoordig: geen menselijkheid, maar vinkjes, budgetten en wachtlijsten. In Den Haag ruziën politici over wie de poppetjes mag verdelen. Terwijl duizenden ouderen langzaam verdwijnen in de vergetelheid. De zorg kraakt, personeel haakt af, en wie nog werkt, krijgt regels opgelegd die het onmogelijk maken om te blijven. Er wordt beleid gemaakt, maar geen zorg geleverd. Er wordt gesproken over “efficiëntie”, maar d...

Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen . Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit. Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM . Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op. Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alle...

Dementie en familie: Mijn schoonvader verdwaalt en Nederland met hem

Mijn schoonvader heeft dementie, net als 350.000 andere lotgenoten in Nederland . En dat aantal neemt de komende jaren alleen maar toe. Hij woont nu nog thuis, maar voor hoe lang nog? Want er is een wachtlijst. Net als er in ons land zoveel wachtlijsten zijn voor van alles en nog wat. We wonen in “het mooiste land ter wereld”, volgens oud-president Mark Rutte . Het meest welvarend, het gelukkigste land, waar mensen gemiddeld een 8 geven voor hun bestaan. Maar achter die cijfers gaat een andere werkelijkheid schuil. Ik zie die werkelijkheid elke dag bij mijn schoonouders. De tussendeur tussen woonkamer en gang staat dicht. Mijn schoonvader loopt verdwaald richting de keuken. “Ab, wat zoek je?” vraagt mijn schoonmoeder. “De wc,” antwoordt hij. Het lijkt zo klein, maar daarin zit de grote vraag van onze tijd. Hoe houden we mensen met dementie thuis? Hoe geven we hen en hun naasten nog een waardig bestaan? De politiek, ik heb er geen verstand van, maar ik zie wel hoe partijen meer ...

De Ballentent Rotterdam – Waar humor en gehaktballen samenkomen

We kijken met veel plezier naar De Ballentent op RTL 5. Dus toen we naar de Euromast gingen, moest er van mij natuurlijk ook een bezoekje aan De Ballentent bij. We waren er rond 16.00 uur, en het begon al lekker druk te worden. We hadden niet gereserveerd, maar konden gelukkig nog een tafeltje krijgen tot 17.00 uur. Daarna zat de tent bomvol. Reserveren is dus aan te raden. We bestelden een balletje met friet en satésaus. Het balletje was vrij compact en viel bij het aansnijden een beetje uit elkaar. De smaak was wat flauw, maar je krijgt er wél dorst van. De bediening was vlot en rond 17.00 uur stroomde het echt vol. Het leek wel alsof er buiten een rij stond te wachten op het startsein. Eerlijk gezegd was ik blij dat wij in elk geval al gegeten hadden en rustig konden vertrekken. Marco en Sandy uit de serie hebben we niet gezien, maar dat hadden we ook niet echt verwacht. De sfeer in De Ballentent is gezellig en doet denken aan een ouderwetse kroeg waar ...

Boomers (2026): een sneak preview vanaf de set – figurant bij de nieuwe film met Huub Stapel🎬

Als figurant mocht ik van dichtbij meemaken hoe de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) met Huub Stapel tot stand komt. De afgelopen tijd mocht ik meespelen als figurant in de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) , met Huub Stapel in de hoofdrol. Een ervaring die ik niet snel vergeet. Boomers is een komedie over ouder worden. Over lichamelijke kwaaltjes, werkdruk, relaties die schuiven, mantelzorg en het zoeken naar een nieuwe plek in een wereld die steeds sneller verandert. Regisseur Theu Boermans en scenarist Marieke van der Pol weten dat zware thema’s ook licht en herkenbaar verteld kunnen worden, met humor, maar zeker niet zonder diepte. Carine Crutzen en echtgenoot Gilbert Vogt Als figurant beleef je zo’n film van dichtbij. Je ziet hoe scènes ontstaan, hoe vaak iets opnieuw wordt gespeeld en hoeveel aandacht er zit in details waar je als kijker straks misschien achteloos aan voorbijgaat. Juist dát maakt het bijzonder. Mijn 'kinderen 'in de film...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog