Afscheid van de cabrio: Het einde van een midlifecrisis

Jarenlang was mijn cabrio mijn trots en vreugde. Samen met mijn vrouw hebben we er talloze avonturen mee beleefd. We kozen nooit de snelste weg van A naar B, maar zochten juist de slingerende, kronkelende routes die je langs verborgen pareltjes leiden. Het waren deze tochten die ons naar plekken brachten waar we met een gewone auto nooit zouden zijn gekomen. Paden die je anders zou missen, vergezichten die je enkel beleeft met de wind in je haren en de zon op je gezicht. De cabrio stond symbool voor vrijheid, voor een eeuwige jeugd die ik maar al te graag wilde vasthouden.

Op stap met de Mercedes-Benz SLK

Maar nu, na al die jaren, heb ik besloten om de cabrio te verkopen. Misschien is het een teken dat mijn midlifecrisis eindelijk achter mij ligt. Ja, die fase waarin je koste wat kost jong wilt blijven. De tijd waarin je denkt dat een sportwagen, een stoere motor of, in mijn geval, een cabrio je terugbrengt naar die onbezorgde dagen van weleer. Gelukkig heb ik nooit mijn haar geverfd. Ik begrijp mannen niet die hun grijze lokken willen verdoezelen. Alsof niemand ziet dat het nep is. Kijk naar televisiepresentatoren; ze lijken allemaal te denken dat grijs zijn iets is wat niet mag.

De cabrio heeft ons veel gebracht. Vrijheid, avontuur en het gevoel van jeugdigheid, zelfs als de jaren verstrijken. Maar de passie is verdwenen. Waar ik vroeger nog zo genoot van de ritten, merk ik nu dat mijn interesses zijn verschoven. Ik wil meer gaan wandelen, fietsen en zwemmen. Bewegen is belangrijk, vooral nu ik ouder word. In een cabrio beweegt alleen het stuur. Verder is het passief, en dat past niet meer bij wie ik nu ben. Mijn haren wapperen wel in de wind, dat blijft een feit, maar zelfs dat verliest zijn charme als het niet langer bijdraagt aan mijn gevoel van welbevinden.

De cabrio, mijn trouwe metgezel, was ooit een manier om contact te houden met een jongere versie van mezelf. Hij stond symbool voor een midlifecrisis die, achteraf gezien, onvermijdelijk was. Maar nu is die tijd voorbij. Ik voel me niet langer onzeker over wie ik ben of hoe ik overkom op anderen. Het kan me eerlijk gezegd niet meer schelen wat anderen van mij vinden. Ik doe wat ik leuk vind, zo veel en zo vaak als mogelijk. Ik zie om me heen hoe het leven kan verlopen, en daar ben ik me terdege van bewust. We hebben maar één kans om het goed te doen.

Dus, de cabrio is weg, samen met de krampachtige drang om jong te blijven. En hoewel het afscheid me toch een beetje weemoedig maakt, kijk ik nu vooruit. Dit is niet het einde, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Een hoofdstuk waarin ik mijn eigen pad kies, net zoals ik dat deed op al die omwegen en landweggetjes, maar nu zonder de noodzaak om terug te keren naar het verleden. Het leven gaat verder, en ik ga mee, in mijn eigen tempo en met mijn eigen overtuigingen. Want echt jong blijven zit niet in een cabrio, maar in de manier waarop je het leven omarmt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Sparen voor later, maar wanneer is later eigenlijk?

Hoe lang blijf je sparen voordat je jezelf toestaat het te besteden? Ik ben van net na de babyboomgeneratie, maar ik heb wel iets meegekregen van de generatie ervoor: eerst sparen, dan kopen. Mijn vader leerde mij dat je niet zomaar iets kocht omdat je het leuk vond. Nee, daar moest eerst voor gespaard worden. Een nieuwe fiets? Sparen. Een auto? Sparen. Een vakantie? Als het even kon… ook sparen. Mijn vader is geboren in oorlogstijd. Zijn ouders beschikten niet over een ruime financiële buffer waaruit eenvoudig kon worden geput wanneer het leven daarom vroeg. Wat binnenkwam, werd grotendeels besteed aan het noodzakelijke om te overleven. Dat is een realiteit die mijn generatie nauwelijks nog kent. Wij leven in overvloed. Als iets niet in de winkel ligt, bestellen we het online. En als het meezit, staat het de volgende dag voor de deur. Het is inmiddels bijna vanzelfsprekend geworden dat vrijwel alles direct beschikbaar is. En als het geld er niet is? Dan kunnen we lenen. Misschie...

Toon Hermans en zijn twee sterren

Bos en Duin - Het is alweer tien jaar geleden dat Toon Hermans is overleden. Ik weet nog als de dag van gisteren onze eerste en laatste ontmoeting. Toon Hermans - Mercedes Benz - Gerard Mulder en Gilbert Vogt - Autocentrum Pordon Utrecht In 1998 werkte ik voor Mercedes Benz dealer Pordon. Dit bedrijf was gelegen op de Autoboulevard in Utrecht. Het bijzondere van het bedrijf was de laagdrempeligheid. Dit kwam door het eenvoudige gebouw en de gastvrije toegankelijkheid van het personeel. We hadden Mercedes Benz in huis, maar wij waren zo gewoon gebleven. Iedereen was daar altijd van harte welkom. In september 1997 kregen wij de opdracht om de Mercedes Benz 500 SEC van Toon Hermans te mogen restaureren. Tot het moment van ophalen, stond de auto 'een beetje afgedankt groen' onder de carport van zijn tuin. Toch had deze steropmotorkap-grill een bijzondere waarde voor hem. In deze auto reed hij namelijk altijd samen met zijn Rietje 'zijn ster' alle theaters van Neder...

Toch is dementie niet alleen een verhaal van verlies. Het is ook een verhaal van liefde ❤️

Sommige wandelingen loop je voor jezelf. Andere loop je voor iemand die je lief is. Op 20 september loop ik 40 kilometer. Niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten, maar voor twee mannen die mij veel hebben geleerd. Mijn vader en mijn schoonvader. Allebei leven zij met dementie. "Kom op, nog een stukje." Het zijn woorden die mijn vader vroeger tegen mij zei. Bij het leren fietsen. Tijdens een wandeling. Of gewoon als iets niet meteen lukte. Jaren later loop ik opnieuw. Dit keer niet omdat mijn vader naast me loopt, maar omdat dementie steeds meer van hem afneemt. En hij is niet de enige. Ook mijn schoonvader leeft met dementie. Twee mannen die mij ieder op hun eigen manier hebben gevormd. Twee vaders die er altijd waren voor hun gezin. En nu zijn wij er voor hen. Op 20 september 2026 loop ik daarom 40 kilometer tijdens de HerinneringenLoop van Alzheimer Nederland. Niet omdat 40 kilometer bijzonder is. Maar omdat iedere kilometer een herinnering vertegenwoo...

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Wanneer het lichaam nee zegt

Ik ben heel benieuwd hoe het komt dat je lichamelijke klachten hebt en dat je niet weet waar het vandaan komt. Ik ben geen wetenschapper, maar wel een fanatieke lezer als het gaat over dit onderwerp. Ik ben nieuwsgierig wat lichaam en geest met elkaar te maken hebben. Het Brein in Valencia 1 maart 2022 Ze zeggen toch niet voor niets: Luister naar je lichaam/lijf. Het zegt iets tegen jou. Bij elk pijntje stel ik mij dan ook de vraag: Wat wil mijn lichaam tegen mij zeggen? Ik vind dat best een moeilijke vraag, want daar is niet zomaar een antwoord op te geven. Dat is te ingewikkeld. Als ik zeg: Ik heb zeurende last van mijn knie. Wat zegt mijn knie dan concreet tegen mij? Dat ik misschien niet meer moet gaan hardlopen? Dat ik op andere schoenen moet gaan lopen? Dat ik beter kan gaan wandelen in plaats van hardlopen? Ik zal dus moeten onderzoeken doen hoe ik van de zeurende pijn in mijn knie af kan komen. Ik had zoveel last van mijn rechterknie tijdens het hardlopen, dat het onmogel...

Gebouw van het voormalige hotel-restaurant De Gooische Boer verloedert in Bussum

Sinds januari 2018 staat voormalig Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer en later autobedrijf Van Kooy aan de kruising Amersfoortsestraatweg 43/ Huizerweg leeg, en het pand holt achteruit - de ziel is verdwenen. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Een supermarkt heeft in 2020 een gooi gedaan om het pand te betrekken. Echter staken de omwonenden daar een stokje voor en ging het hele plan niet door. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Als je nog even wacht kan je niet veel meer met het pand doen, behalve platgooien. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Kijk er niet gek van op als er straks een appartementencomplex wordt gebouwd met uitgebreide faciliteiten voor de bewoners. Bij de ingang staat een bord: De Gooische Boer 😊 Gerelateerde berichten 01-07-2007: Mercedes-Benz dealer Van Kooy Bussum 16-07-2017: Mercedes-Benz Van Kooy dealer 10 jaar later - zie filmpje hieronder

Wie is die man bij Supercoop Huizen?

Eerlijk gezegd zou het bedelen met een daklozenkrantjes in zo'n welvarend land als Nederland helemaal niet mogen. Net als een Voedselbank vind ik het de grootste armoede van onze Regering. Je gaat boodschappen doen en komt ze tegenwoordig bijna bij elke ingang van een supermarkt tegen, de daklozen. Maar wat bezielt deze mensen toch om de hele dag met een daklozenkrantjes bij een supermarkt te gaan staan? Waarom doen die mensen dat, zijn ze wel dakloos en waar komen ze vandaan, vieren zij ook Pasen, hebben ze kinderen, of heet dat simpelweg bedelen...waarom waarom? Bij de ingang van de Supercoop aan de Phohistraat 10 in Huizen staat ook regelmatig een uiterst en vriendelijke Roemeen Mihai. Hoewel hij spreekt geen woord Nederlands, maar ik heb wel van hem begrepen dat hij met de bus van Amersfoort naar Huizen komt om daar zijn daklozenkrantjes te verkopen. Het gekke is dat die goedlachse man toch op een of andere manier een soort medelijden opwerkt en elke keer als wij de supermarkt ...

Kroymans was ook mijn jongensdroom

Hilversum - Autobedrijf Kroymans heeft altijd een bijzondere aantrekkingskracht op me gehad. Als kind, tijdens bezoekjes aan mijn grootouders in Hilversum, maakten we regelmatig een wandeling langs Kroymans. Voor velen misschien slechts een voorbijgaand moment, maar voor mij was het iedere keer een magische ervaring. Ik stond daar, als klein jongetje, mijn neus tegen het glas gedrukt, vol bewondering kijkend naar de glimmende bolides in de showroom. Het was alsof ik een blik wierp in een andere wereld – een wereld van snelheid, luxe, en status. Kroymans: Een jongensdroom die In stukken viel De gedachte om ooit deel uit te maken van deze wereld werd een jongensdroom, een verlangen dat in de loop der jaren alleen maar sterker werd. Toen het boekje ‘Mister Ferrari’ verscheen, een hommage aan Frits Kroymans en zijn imperium, kon ik niet anders dan het onmiddellijk aanschaffen. De verhalen in dat boek gaven me een kijkje achter de schermen van een wereld die ik altijd al had bewonderd. Maar...

De Otters het Gooi 4 - De Amstel 2 (5-7)

Bussum - We hebben afgelopen zaterdag opnieuw verloren. De grote vraag is hoe dat nou precies kwam, waar is het misgegaan? Natuurlijk hebben als mens allemaal de neiging om iemand aan te wijzen, dat zit nou eenmaal in ons. Vorig seizoen waren we nog in heel goed doen. De meeste waterpolomaatjes kwamen elke week op de training, en kon je een keertje niet, dan gaf je eventjes een belletje. De wedstrijden verliepen in de eerste periode ook bijzonder goed, en we gingen zelfs als winterkampioen de winterstop in. Maar helaas. In de tweede helft van de competitie ging het toch mis. We verloren enkele wedstrijden, en gingen toch koppie onder: we werden geen kampioen. Dit seizoen zijn we veel minder gemotiveerd aan de wedstrijden begonnen, dan een jaar geleden. Sommige komen bij een wedstrijd niet opdagen, geen belletje niets, en andere zitten er met hun koppie niet bij. Hoe komt dat dan? We hebben een nieuwe keeper Gijs, en hij doet ontzettend zijn best, maar hij komt qua niveau niet eens in ...

De ontmoetingen aan de balie: Dagelijks leven van een werkplaatsreceptionist

Als receptionist bij Autobedrijf Freeroad* Mazda en Suzuki dealer Almere ben ik als een vergaarbak van verhalen, zorgen en wensen. Mijn werk draait niet alleen om auto's, maar vooral om de mensen die ze rijden. Elk gesprek, elke ontmoeting begint met een simpel "Goedemorgen!" of "Welkom, waarmee kan ik u helpen?". Maar wat er daarna volgt, is vaak een onvoorspelbare reis door de gedachten en emoties van de persoon aan de andere kant van de balie. Gilbert Vogt (wekplaats) receptionist - Service Adviseur Ik begin mijn dag met een glimlach, want ik weet dat ik die vaak terugkrijg, maar niet altijd. Het leuke van mijn werk is dat ik nooit weet wat of wie er op mij afkomt. Soms is het iemand die zich zorgen maakt over een raar geluid onder de motorkap. Soms is het een klant die net zijn nieuwe auto komt ophalen en straalt van enthousiasme. Maar soms is het iemand met een ingewikkeld probleem, waar ze al dagen van wakker liggen. Neem bijvoorbeeld de klant die zeker...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog