Jacqueline, mijn collega én inmiddels loopmaatje, besloot vorig jaar dat ze wilde gaan hardlopen. Stoer, dacht ik. Zeker omdat ik een jaar daarvoor juist mijn hardloopschoenen aan de wilgen had gehangen.
“Wat vond jij daar nou zo leuk aan?” vroeg ze. Nou, Jacq (zo mag ik haar noemen)… ik vond het vooral fijn dat ík bepaalde hoe hard ik liep. Of ik ging rennen alsof m’n leven ervan afhing, of gewoon joggen met een glimlach – het was mijn feestje.
En m’n hoofd werd er lekker leeg van. Nou ja, leeg…
opgeruimd. De finish voelde dan als de slagroom op de taart. Of in mijn geval: een
frietje met mayonaise en een speciaal tapbiertje na afloop.
Maar goed, Jacq wilde serieus aan de bak. “Hoe ga ik het
aanpakken?” vroeg ze.
Ik zei: “Begin met intervaltrainingen. Dan bouw je het op. En kies een doel.”
“Zoals?”
“De Hilversum City Run. Je hebt een half jaar. Als jij je inschrijft, doe ik
mee.”
Ze keek me aan alsof ik net had voorgesteld om de Mount Everest op sneakers te
beklimmen. Maar… ze deed het. En ik ook.
En vandaag was het zover. Hilversum in de zon. We deden
samen met je nicht de warming-up, en blijkbaar kon ik jullie aardig motiveren. De
startvakken stonden vol met lopers, muziek en energie.
We liepen de hele route zij aan zij. Niet alleen om elkaar
niet kwijt te raken tussen het publiek, maar ook omdat dat gewoon... fijn
voelde. En terwijl Jacq zwoegde, genoot ik. Van de bandjes langs de route en van
het publiek.
Maar we deden het. We finishten hand in hand. Een magisch moment. Alsof we samen een soort mini-levensreis hadden doorgemaakt. Met zweet, muziek en een paar motivatie gesprekken onderweg. En dat past ook bij wie we zijn.
Op het werk zijn we meer dan collega’s. We filosoferen over het leven, analyseren mensen (gewoon voor de lol hoor), stellen vragen die soms nét iets te diep gaan voor iemand die alleen z’n auto komt brengen.
We merken vaak dat er iets speelt bij mensen. En dan geven we ruimte. Een luisterend oor. De auto is dan even bijzaak. En dat maakt ons werk mooi. Vandaag ging het niet over auto’s, of werk, of wie de snelste was. Vandaag ging het over elkaar helpen. Over lachen. En zweten. Over samen gaan. En samen aankomen.
Jacqueline – bedankt voor deze dag.
En mocht je ooit nog een halve marathon in je hoofd halen…
bel me dan alsjeblieft pas ná je inschrijving. 😄
Reacties