Wandelen in de natuur: mijn gedachten aan het begin van een nieuw jaar

Afgelopen jaar is er veel gebeurd. Mooie momenten, maar ook dingen die pijn deden. Ik weet inmiddels één ding zeker: je hebt altijd een keuze. Ook als het niet zo voelt. Elke keuze heeft consequenties. Soms pakken ze goed uit, soms niet. Uiteindelijk draait het om één vraag: hoe ga ik om met wat er op mijn pad komt?

Aan het begin van dit nieuwe jaar had ik mijn vader aan de telefoon
We wensten elkaar het beste voor het nieuwe jaar. Zo makkelijk als ik dat nu opschrijf, zo moeilijk kwamen zijn woorden door de hoorn. Hakkelend, onsamenhangend, maar nog steeds met die duidelijke wil om iets tegen mij te zeggen.

Het raakte me diep. Er ging een schok door me heen. Als dit zich dit jaar zo voortzet… ik wil er eigenlijk niet te lang bij stilstaan.

Vannacht droomde ik over hem

Mijn vader stond op een ladder het bovenraam te lappen. Mijn dochter spoot hem van onderen nat met een hogedrukspuit. Hij schrok, verloor zijn evenwicht en viel achterover, hard op de aarde van de tuin. Ik weet niet of hij in die droom nog bijgekomen is. Maar akelig was het wel.

Het is iets wat me dit jaar opnieuw zal bezighouden. Hoe ga ik hiermee om? Hoe lang hebben we nog?

Wandelen helpt mij daarbij

Ik wandel het liefst alleen, in de ochtend. Als de wereld nog stil is en mijn gedachten vrij kunnen bewegen. Tijdens het lopen gaat er van alles door me heen. Juist daarom is alleen wandelen zo fijn: ik kan één zijn met mijn gedachten.

Wat mijn wandeling soms verstoort? Loslopende honden

Als ze aangelijnd zijn: prima. Maar als ze vrij rondrennen en op me af stormen, rondjes draaien, kwispelen, met hun natte snuit tegen mijn hand of hun tong tegen mijn broek… dan voel ik irritatie. Ik ben daar om te ontspannen, om te mijmeren, te mediteren. Zo’n hond voelt dan als een onderbreking van mijn rust. Hé baas, roep je hond bij je, denk ik dan. Soms iets minder netjes.

En toch… ook hier heb ik een keuze

Aai ik de hond? Knik ik vriendelijk naar de baas? Negeer ik hem? Kijk ik boos? Ik bepaal hoe ik reageer. En eerlijk is eerlijk: dat verschilt per moment. Als een hond alleen blaft, denk ik: ach. Maar als hij, zoals eerder bij het hardlopen, in mijn kuit bijt, dan ben ik echt boos.

“Ja maar, hij doet niets.”

Ja, dus… moet hij met zijn snuit langs mijn benen lopen?

Het lijkt misschien alsof ik geen dierenliefhebber ben, maar dat ben ik wel. Alleen graag op gepaste afstand.

Gelukkig woon ik dicht bij bos en heide
Op loopafstand. Ik heb al veel paden bewandeld. Ik hou van het groen, van het opsnuiven van de bomen om me heen. De natuur geeft me energie.

Tijdens het wandelen kijk ik terug: wat heb ik goed gedaan, wat minder? En wat wil ik dit jaar verbeteren of uitbreiden?

Ik voel me gelukkig
Omdat ik van veel dingen houd. Omdat ik nog mogelijkheden heb. Omdat ik vooruit mag kijken. Ik kijk uit naar mijn wandeling van Porto naar Santiago in april. En tot die tijd probeer ik te genieten van alles wat hier is. Want eerlijk is eerlijk: wat is het mooi hier.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Iedereen wil gezien worden - De mens achter de receptie

Kreijne Automotive is in de loop der jaren uitgegroeid tot een bekende naam binnen de automotive, met vestigingen in Zwolle, Harderwijk, Hilversum, Hoogland, Amersfoort en Almere. Ondanks de groei probeert het familiebedrijf vast te houden aan iets wat volgens serviceadviseur Gilbert Vogt misschien wel het belangrijkste is: persoonlijke aandacht. (Gilbert Vogt en Jacqueline Dessens) Al heel wat jaren geleden begon voor mij het avontuur in de autobranche. Niet direct aan de receptie, maar achter de schermen als administratief medewerker. Toch merkte ik al snel dat mijn hart ergens anders lag. Niet tussen stapels papier of alleen achter een computer, maar juist tussen de mensen. Het contact. Het welkom heten. Het luisteren. Dat bracht me uiteindelijk bij de receptie van verschillende autodealers in Midden-Nederland. In al die jaren ontdekte ik ook waar mijn voorkeur ligt: het familiebedrijf. Daar zijn de lijnen vaak korter. Je kent elkaar. Er ontstaat sneller een gevoel van saamhorigheid...

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Nissan Experience Days grow2gether

Lelystad - Door de dagelijkse werkzaamheden kom je er eigenlijk maar zelden aan toe om de mooie producten van Nissan uit te proberen en te beleven zoals de klant die ervaart. Dat moet Nissan Nederland ook hebben gedacht en zo is er op een dag: de Experience Days ontstaan. De testauto’s zijn nog bevroren als we met een busje op het circuit van Lelystad aan-komen. We worden keurig netjes welkom geheten in een mobile partytent en ontvangen het programma van de Experience Day, een windjas tegen de kou en een kopje koffie. Na de koffie krijgen we in een zaaltje nog een uitleg over de reden van deze dag. Nissan wil namelijk van zijn bescheiden rol in de markt af en met een paar procent per jaar groeien. Door de medewerkers enthousiast te maken met de producten van Nissan, moet het ook lukken om de klant weer te prikkelen om te (blijven) kopen. De producten kennen we op zich wel, maar de rijeigenschappen van de auto’s en de extra mogelijkheden bij de bestelbusjes is toch voor een hoop medewer...

Dames organiseren discofeest voor A Sisters Hope bij The Spot in Bussum

Bussum - Barbara (in het midden afgebeeld) wil meedoen met de 60km wandeling van de stichting A Sisters Hope. Bianca Hoorn, Barbara Roeten, Ellen Askes -Foto: Gilbert Vogt De organisatie A Sisters Hope probeert zoveel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek naar borstkanker. Daarom organiseert Barbara op 7 september vanaf 20.30 uur een ouderwets lekker swingend discofeest in The Spot in Bussum. Het is negen maanden geleden dat Barbara Roeten werd geconfronteerd door een verschrikkelijke ziekte. Bij het horen van de diagnose ‘borstkanker’ is het leven van Barbara maar ook dat van haar man en kinderen, in één klap verandert en aan het denken gezet. Ze is al jaren lid van het kankerfonds en nu heeft ze er zelf mee te maken gekregen. Het is voor haar dan ook een extra motivatie om zich voor het goede doel in te zetten. Lees meer... Barbara Roeten heeft gevochten als een paard maar de strijd tegen kanker verloren. Op vrijdag 2 mei 2014 is zij overleden. In de weken vooraf...

Sttttt op Schiermonnikoog

Schiermonnikoog - Het idee om dit jaar naar Schiermonnikoog te gaan heeft te maken met de goede herinnering van een weekendje samen weg, nu ongeveer vier jaar geleden. Toen maakten we voor het eerst kennis met dit prachtige eiland. Ik deed toen mee aan de Monnikenloop op 20-10-2007. En dat goede gevoel van toen, dat willen we nu opnieuw beleven en delen met onze kinderen. Het prettige van het eiland is dat het er rustig, klein en overzichtelijk, mooi en groen is. Er rijden hier geen auto's, met uitzondering van de eilanders. Er rijden hier wel bussen, maar die rijden alleen om de mensen van de boot te halen en naar hun bestemming te brengen. Je ziet overal mensen fietsen en wandelen. Als je echt tot rust wil komen, dan is Schiermonnikoog een echte aanrader. 'Wat ben je stil', zegt mijn vrouw. Dat kom door mijn omgeving. Als die stil is, dan ben ik dat ook. Behalve de blaadjes van de bomen dan, want verder hoor je helemaal niets, of toch? Soms hoor je hier het gel...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

Dry January: het moment dat 0.0 mijn hersenen probeerde te foppen

Dry January. De maand waarin je beter zou slapen, scherper zou zijn en fitter wakker wordt. Tenminste. Dat zeggen ze. Dit is het eerlijke, licht chagrijnige en licht humoristische verslag: doe ik het goed, of hou ik mezelf gewoon voor de gek? Ik ben al een paar dagen niet helemaal mezelf. Waar dat door komt? Geen idee. Maar laat ik eerlijk zijn: het zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik deze maand geen alcohol drink. Want Dry January zou voordelen hebben. Beter slapen. Meer concentratie. Je fitter voelen. Jezelf herontdekken, maar dan zonder kater. Nou. Die dag moet bij mij nog komen. Alles van dat. In plaats daarvan ben ik meer in mezelf gekeerd, heb ik weinig zin om mijn bed uit te komen en voel ik me bepaald niet energieker. En alsof dat nog niet genoeg is, moet ik ook nog eens vijf keer per nacht mijn bed uit om te plassen. Fit word je daar niet van. Is er dan helemaal geen voordeel aan geen alcohol drinken? Toch wel. Mijn vrouw vertelde vanmorgen dat...

Autocentrum Pordon Utrecht | officiële Mercedes-Benz dealer in Midden-Nederland

Autocentrum Pordon voert het Mercedes-Benz en ligt aan de Franciscusdreef 68-70 in Utrecht Pordon Autocentrum aan de Franciscusdreef in Utrecht Service en kwaliteit staan centraal bij onze dienstverlening. De gastvrije en persoonlijke benadering van onze professionele verkoop- en werkplaatsteams versterken het familiegevoel binnen het bedrijf. Wij doen dat - in een ontspannen en ongedwongen sfeer- om alles zo aangenaam mogelijk te maken. Wie heeft er nog foto's van Pordon? allesopvierwielen@outlook.com Gerelateerde berichten 15-03-2010 Toon Hermans Pordon: 40 jaar Mercedes-Benz Utrecht december 2000 - Autobedrijf Pordon is volgens de kronieken van DaimlerChrysler Nederland 40 jaar Mercedes-Benz dealer. Als oprichtdatum van het bedrijf moet het jaartal 1927 worden genoemd, het jaar waarin de vader van Pim en Hans Pordon een algemeen garagebedrijf startte. Een tijd waarin autorijden slechts voor een elite was weggelegd. Pordon Nieuwegein - StergamPordon - Ster...

Vlieland: vijf dagen vrijheid tussen wind, zee en stilte

Sommige plekken voelen direct vertrouwd. Alsof je er vaker bent geweest, zelfs wanneer je net van de boot stapt. Voor mij hebben de Waddeneilanden dat gevoel. Het geluid van meeuwen, de zilte lucht, de wind die altijd aanwezig is en het tempo dat automatisch lager gaat. Een eiland maakt me gelukkig. Dit jaar beginnen we ons waddenseizoen op Vlieland. Een klein eiland met iets meer dan duizend inwoners, maar jaarlijks bezocht door duizenden mensen die precies zoeken wat ik hier ook vind: rust, ruimte en vrijheid. Zodra de boot aanmeert merk je meteen hoe ontspannen alles hier voelt. Tegenover de haven zitten gezellige terrassen waar reizigers eerst even neerploffen voor koffie of lunch. Nog geen paar minuten lopen verder staan de fietsen al klaar om gehuurd te worden. Op Vlieland lijkt alles dichtbij, overzichtelijk en eenvoudig. Misschien is dat juist de charme. Vanaf de haven wandelen we zo de beroemde Dorpstraat in, het hart van het eiland. Geen grote winkelketens, geen haastige ...

Ik wacht niet op een televisieprogramma – ik loop mijn eigen Camino

Mijn Camino komt steeds dichterbij. In april vlieg ik naar Porto om van daaruit langs de kust naar Santiago de Compostela te wandelen . Alleen. Met mijn rugzak. Mijn gedachten. En een verlangen dat al een tijdje onder mijn huid zit. Ik ben niet nerveus. Nou ja, misschien een klein beetje over mijn rugzak. Hij valt net iets buiten de toegestane handbagage-afmetingen van KLM . Dat zijn van die details waar je dan ’s nachts ineens aan denkt. Zie ik mezelf al staan bij de gate. “Meneer, deze moet toch het ruim in.” Gelukkig stelde een stewardess uit de familie me gerust: meestal zijn ze niet zo streng. Ik vertrouw daar maar op. Vorig jaar was ik in Porto met mijn vrouw Vera. We vonden het een geweldige stad. De kleuren, de sfeer, de straatjes. Dit keer ga ik alleen terug. Met een ander doel. Niet om te slenteren, maar om te vertrekken. Vanaf Porto volg ik de kust richting Spanje. De oceaan links van mij. Mijn gedachten rechts. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je ruim twee weken alle...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog