Afgelopen jaar is er veel gebeurd. Mooie momenten, maar ook dingen die pijn deden. Ik weet inmiddels één ding zeker: je hebt altijd een keuze. Ook als het niet zo voelt. Elke keuze heeft consequenties. Soms pakken ze goed uit, soms niet. Uiteindelijk draait het om één vraag: hoe ga ik om met wat er op mijn pad komt?
Aan het begin van dit nieuwe jaar had ik mijn vader aan de
telefoon
We wensten elkaar het beste voor het nieuwe jaar. Zo makkelijk als ik dat nu opschrijf, zo moeilijk kwamen zijn woorden door de hoorn. Hakkelend, onsamenhangend, maar nog steeds met die duidelijke wil om iets tegen mij te zeggen.
We wensten elkaar het beste voor het nieuwe jaar. Zo makkelijk als ik dat nu opschrijf, zo moeilijk kwamen zijn woorden door de hoorn. Hakkelend, onsamenhangend, maar nog steeds met die duidelijke wil om iets tegen mij te zeggen.
Het raakte me diep. Er ging een schok door me heen. Als dit zich dit jaar zo
voortzet… ik wil er eigenlijk niet te lang bij stilstaan.
Vannacht droomde ik over hem
Mijn vader stond op een ladder het bovenraam te lappen. Mijn dochter spoot hem
van onderen nat met een hogedrukspuit. Hij schrok, verloor zijn evenwicht en
viel achterover, hard op de aarde van de tuin. Ik weet niet of hij in die droom
nog bijgekomen is. Maar akelig was het wel.
Het is iets wat me dit jaar opnieuw zal bezighouden. Hoe ga ik hiermee om? Hoe
lang hebben we nog?
Wandelen helpt mij daarbij
Ik wandel het liefst alleen, in de ochtend. Als de wereld nog stil is en mijn
gedachten vrij kunnen bewegen. Tijdens het lopen gaat er van alles door me
heen. Juist daarom is alleen wandelen zo fijn: ik kan één zijn met mijn
gedachten.
Wat mijn wandeling soms verstoort? Loslopende honden
Als ze aangelijnd zijn: prima. Maar als ze vrij rondrennen en op me af stormen,
rondjes draaien, kwispelen, met hun natte snuit tegen mijn hand of hun tong
tegen mijn broek… dan voel ik irritatie. Ik ben daar om te ontspannen, om te
mijmeren, te mediteren. Zo’n hond voelt dan als een onderbreking van mijn rust.
Hé baas, roep je hond bij je, denk ik dan. Soms iets minder netjes.
En toch… ook hier heb ik een keuze
Aai ik de hond? Knik ik vriendelijk naar de baas? Negeer ik hem? Kijk ik boos?
Ik bepaal hoe ik reageer. En eerlijk is eerlijk: dat verschilt per moment. Als
een hond alleen blaft, denk ik: ach. Maar als hij, zoals eerder bij het
hardlopen, in mijn kuit bijt, dan ben ik echt boos.
“Ja maar, hij doet niets.”
Ja, dus… moet hij met zijn snuit langs mijn benen lopen?
Het lijkt misschien alsof ik geen dierenliefhebber ben, maar
dat ben ik wel. Alleen graag op gepaste afstand.
Gelukkig woon ik dicht bij bos en heide
Op loopafstand. Ik
heb al veel paden bewandeld. Ik hou van het groen, van het opsnuiven van de
bomen om me heen. De natuur geeft me energie.
Tijdens het wandelen kijk ik terug: wat heb ik goed gedaan, wat minder? En wat
wil ik dit jaar verbeteren of uitbreiden?
Ik voel me gelukkig
Omdat ik van veel dingen houd. Omdat ik nog mogelijkheden heb. Omdat ik vooruit mag kijken. Ik kijk uit naar mijn wandeling van Porto naar Santiago in april. En tot die tijd probeer ik te genieten van alles wat hier is. Want eerlijk is eerlijk: wat is het mooi hier.
Omdat ik van veel dingen houd. Omdat ik nog mogelijkheden heb. Omdat ik vooruit mag kijken. Ik kijk uit naar mijn wandeling van Porto naar Santiago in april. En tot die tijd probeer ik te genieten van alles wat hier is. Want eerlijk is eerlijk: wat is het mooi hier.
Reacties