Huizen - Vorig jaar heb ik mijn hardloopschoenen officieel aan de wilgen gehangen. Na jaren van rennen vond ik het wel mooi geweest. Maar zoals dat vaak gaat, komt er altijd iets op je pad dat je van gedachten doet veranderen. "Pap," zei mijn zoon laatst, "wat denk je hiervan? Ik heb een kaartje gekregen voor de Wolfskamerloop in Huizen, 5 of 10 kilometer."
Nou, wat leuk! Jarenlang heb ik hem en zijn zusje meegesleept naar allerlei hardloopevenementen. Nooit kwam er een moment waarop ze zelf zeiden: “Dat wil ik ook!” Maar nu ineens is mijn zoon klaar om zijn hardloopschoenen aan te trekken. Verbaasd vroeg ik: “Ga je echt hardlopen?!”
Dus besloten we samen te gaan oefenen. Ik had al een tijdje
niet gerend, maar hé, ik was benieuwd hoe het zou gaan. Zo gezegd, zo gedaan.
Samen maakten we onze eerste kilometers, vader en zoon, zij aan zij. En ik moet
toegeven: hij deed het verrassend goed! Mijn ademhaling daarentegen... die was
iets minder onder controle. Veel te hoog en zwaar. Als ik nog een beetje wil
meedoen, moet ik daar echt aan werken.
We hebben nog een maand, dus de tijd dringt. Terwijl ik dit schrijf, voel ik al de spierpijn opkomen. Wat ben ik stijf! Maar ondanks de stijfheid vind ik het geweldig om samen met mijn zoon sportief bezig te zijn. Eerder hebben we al een keer padel gespeeld, wat ik ook ontzettend leuk vind om te doen. Het is een sport wat je met zijn vieren speelt, en eerlijk gezegd weet ik niet of ik alle spelregels precies volg, maar dat maakt me eigenlijk niet uit. Het gaat om het samen doen, het plezier hebben.
Bewegen zit er bij mij van jongs af aan al in, en nu is het mooi om te zien dat mijn zoon het stokje overneemt. Het plezier in sport, of het nu hardlopen is of padel, is iets wat ons verbindt. Over een maand staan we daar samen aan de start van de Wolfskamerloop. Eén ding is zeker: ik kijk er nu al naar uit!
Reacties