De winterdip: Van blote tollies en lichtsauna's

Ah, de winterdip, die jaarlijkse traditie waarbij we ons allemaal voelen alsof we in een eindeloze aflevering van Game of Thrones zijn beland, maar dan zonder de draken. Veel mensen hebben er last van, inclusief ikzelf. Vroeger was ik een ware winterdip-expert. Ik kon die ellendige periode al in oktober voelen aankomen, en ja hoor, daar was 'ie dan, mijn jaarlijkse portie neerslachtigheid. Maar laten we even in de verleden tijd praten, want gelukkig is die winterdip nu verder weg dan de kans op een fatsoenlijke wifi-verbinding in een afgelegen hutje in de bergen.

Wat is er veranderd, vraag je je misschien af? Heb ik mijn winterdip doorgegeven aan een ongelukkige ziel, zonder dat ik het doorhad? Of ben ik er simpelweg overheen gegroeid? Wie zal het zeggen? Misschien heb ik gewoon geleerd wat me echt blij maakt. Dus nu ga ik bewust op zoek naar dingen die me laten glimlachen. Gelukkig ontdek ik dat ik van veel dingen kan genieten.

Een van mijn favoriete ontsnappingsroutes uit de winterdip is de sauna. Ja, dat klopt, ik ben een frequente bezoeker van deze oases van warmte en ontspanning. De sauna, waar iedereen gelijk is, namelijk naakt. Dat klopt, bloot, naakt, zonder een draadje kleding aan je lijf. En raad eens? Het voelt helemaal niet ongemakkelijk. Waarom? Omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, eh, in ons blootje dus. Er zijn mensen van allerlei vormen en maten: groot, rond, breed. Je kunt het zo gek niet bedenken, en het loopt daar rond. Maar gek genoeg voel ik me nooit ongemakkelijk. Ik bedoel, pas als iedereen in zwembroeken en badpakken rond zou lopen, en ik daar in mijn nakie zou staan, zou ik me misschien een tikkeltje ongemakkelijk voelen. Het is maar goed dat dat niet het geval is. Stel je voor, een sauna vol blote tollies én bikini's, dat zou pas echt een winterdip veroorzaken!

Dus ja, misschien ben ik mijn winterdip kwijtgeraakt, misschien heb ik hem stiekem doorgegeven, of misschien heb ik gewoon een manier gevonden om te genieten van de simpele, naakte waarheid van het leven. In ieder geval ben ik vastbesloten om deze winter door te komen zonder de hulp van zonnebanken, lichttherapie of andere twijfelachtige methoden. Als ik mijn winterdip ooit nog tegenkom, zal ik hem begroeten met een brede glimlach en een hartelijke "Tot volgend jaar, misschien!" En wie weet, misschien kom ik je wel tegen in de sauna, waar we allemaal bloot en gelijk zijn, en waar de winterdip ver te zoeken is. Cheers, op een naakte en dipvrije winter!

Gerelateerde berichten
Help, de blaadjes gaan weer vallen - de winterdip

Reacties

Populaire posts van deze blog

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

De witte schoenen met drie zwarte strepen

Sommige spullen bewaar je omdat ze nog goed zijn. Andere omdat je er geen afstand van kunt doen. En soms is een voorwerp zoveel meer dan wat het op het eerste gezicht lijkt. Zoals een paar witte schoenen met drie zwarte strepen. Ze vertellen een verhaal dat inmiddels vijftig jaar oud is. Begin jaren zeventig. Mijn ouders zijn nog gelukkig met elkaar. Een gezin zoals zoveel gezinnen. Op het eerste gezicht niets aan de hand. Tot ik acht jaar werd Mijn ouders gaan uit elkaar . Mijn vader komt niet meer thuis. Er blijkt een andere vrouw in het spel te zijn. Mijn toekomstige stiefmoeder. En eerlijk is eerlijk, ik moest in het begin helemaal niets van haar hebben. Ik was acht jaar en mijn vader was ineens niet meer thuis. Dan zit je als kind niet bepaald te wachten op een nieuwe vrouw in zijn leven. Toch liep het anders dan ik toen kon bedenken. Een keer in de veertien dagen kwam ik bij mijn vader en haar thuis. Ik leerde haar vader en moeder kennen. We gingen samen boodschappen ...

10 kg afvallen in 2 maanden

Huizen - Lees hier mijn geheim over verantwoordelijk afvallen en de onzin van het Sonja Bakker dieet, Dr. Frank dieet, Montignacen, afslankpillen, boeken en nog meer rotzooi in: “Afslanken Ontmaskerd.” Tien kilo afvallen zonder dieet in twee maanden, kan dat? Het is nu ruim twee maanden geleden dat ik in een enorme shock terecht kwam. Het leek wel alsof ik mij ineens realiseerde, dat ik de laatste jaren, niet had zitten opletten of zo. En niemand, maar ook daadwerkelijk niemand, leek zich ook maar enigszins te realiseren hoe kwetsend sommige opmerkingen bij mij overkwamen. Het voelde alsof er een bom was ingeslagen: “Wat zie jij er goed uit zeg,” maar eigenlijk bedoelde ze, “Jeeeé, wat ben jij lekker dik geworden zeg!” En op een dag werd ik wakker. Liep naar de badkamerspiegel en ging er eens goed voorstaan. Ik probeerde mijn bierbuik nog een beetje in te houden en dacht: Zo kan het (echt) niet langer! Dit is de grens. Bijna 100kg Hoe heeft het toch zo ver heeft kunn...

Mijn eerste tattoo: 300 kilometer Camino, zon, zee en vrijheid onder mijn huid

Je kunt een souvenir kopen, een foto maken of een magneetje op de koelkast plakken. Maar ik besloot het anders te doen. Ik liet mijn Camino vereeuwigen op mijn arm. En geloof me, dat is best even slikken als je nog nooit een tattoo hebt laten zetten. Eerste tattoo Een man van bijna zestig en zijn eerste tattoo Daar zit je dan. Bijna zestig jaar op deze aardbol en nog nooit een tattoo laten zetten. Sommige mensen hebben op die leeftijd al een halve arm vol inkt. Ik moest er eerst 300 kilometer voor lopen. Afgelopen jaar liep ik in mijn eentje de Camino van Porto naar Santiago de Compostela . Een pelgrimstocht die niet alleen kilometers in je benen achterlaat, maar ook herinneringen in je hoofd. Je loopt, denkt, geniet, ziet af en komt jezelf onderweg ongetwijfeld een paar keer tegen. En dan kom je thuis. Je rugzak gaat in de kast, je wandelschoenen krijgen rust en het gewone leven gaat weer verder. Maar dat gevoel van vrijheid, de zee, de zon en de bijzondere momenten onderw...

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Mores. Wat mag nog wel?

Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...

De ontmoetingen aan de balie: Dagelijks leven van een werkplaatsreceptionist

Als receptionist bij Autobedrijf Freeroad* Mazda en Suzuki dealer Almere ben ik als een vergaarbak van verhalen, zorgen en wensen. Mijn werk draait niet alleen om auto's, maar vooral om de mensen die ze rijden. Elk gesprek, elke ontmoeting begint met een simpel "Goedemorgen!" of "Welkom, waarmee kan ik u helpen?". Maar wat er daarna volgt, is vaak een onvoorspelbare reis door de gedachten en emoties van de persoon aan de andere kant van de balie. Gilbert Vogt (wekplaats) receptionist - Service Adviseur Ik begin mijn dag met een glimlach, want ik weet dat ik die vaak terugkrijg, maar niet altijd. Het leuke van mijn werk is dat ik nooit weet wat of wie er op mij afkomt. Soms is het iemand die zich zorgen maakt over een raar geluid onder de motorkap. Soms is het een klant die net zijn nieuwe auto komt ophalen en straalt van enthousiasme. Maar soms is het iemand met een ingewikkeld probleem, waar ze al dagen van wakker liggen. Neem bijvoorbeeld de klant die zeker...

Depressie is een keuze

Nederland behoort tot de top tien rijkste landen ter wereld en scoort hoog in levenskwaliteit. Nederlanders waarderen hun leven met een 7,8, wat hen de vijfde plek in Europa oplevert. Toch kampen ruim een miljoen mensen met depressie en slikken hiervoor medicatie. Daarnaast heeft 1 op de 6 werknemers burn-out klachten. Hoe kan dit? We leven in een vrij land, maar kunnen we hier wel mee omgaan? Help, de blaadjes vallen weer van de bomen Jarenlang heb ik last gehad van donkere wolken in mijn hoofd, maar op een dag was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde dat de zon weer zou gaan schijnen, en wat vaker dan tot nu toe het geval was. Ik vind het lastig om erover te praten. Ik wil niet dat mensen in mijn omgeving een ander beeld van mij krijgen. Ik heb namelijk altijd gedaan alsof er niets aan de hand was. Niemand kon er ook iets aan doen, alleen ikzelf. Ik wilde ook mijn partner niet met mijn donkere gevoelens opschepen. Ik heb lang mijn best gedaan om het bij haar weg te houden, maar nooit...

Wie is die man bij Supercoop Huizen?

Eerlijk gezegd zou het bedelen met een daklozenkrantjes in zo'n welvarend land als Nederland helemaal niet mogen. Net als een Voedselbank vind ik het de grootste armoede van onze Regering. Je gaat boodschappen doen en komt ze tegenwoordig bijna bij elke ingang van een supermarkt tegen, de daklozen. Maar wat bezielt deze mensen toch om de hele dag met een daklozenkrantjes bij een supermarkt te gaan staan? Waarom doen die mensen dat, zijn ze wel dakloos en waar komen ze vandaan, vieren zij ook Pasen, hebben ze kinderen, of heet dat simpelweg bedelen...waarom waarom? Bij de ingang van de Supercoop aan de Phohistraat 10 in Huizen staat ook regelmatig een uiterst en vriendelijke Roemeen Mihai. Hoewel hij spreekt geen woord Nederlands, maar ik heb wel van hem begrepen dat hij met de bus van Amersfoort naar Huizen komt om daar zijn daklozenkrantjes te verkopen. Het gekke is dat die goedlachse man toch op een of andere manier een soort medelijden opwerkt en elke keer als wij de supermarkt ...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog