Geef mij maar een spuitje: wie bepaalt wanneer er een einde aan je leven komt?

Vergeten is een van de meest angstaanjagende dingen die een mens kan overkomen. Je eigen dochter niet meer herkennen, zoeken naar herkenningspunten die er niet meer zijn, niet meer weten waar het toilet is, niet meer weten wat je voelt. En misschien wel het ergste: niet meer kunnen uitspreken wat je denkt. Wanneer bereiken we het punt waarop we onszelf afvragen of dit nog menswaardig is? En wie bepaalt dat? Zelfs als je, in heldere momenten, het leven uit handen hebt gegeven aan je vrouw of dochter, en dit hebt laten vastleggen bij de notaris, wie beslist dan of het leven nog waardig is?

Dementie in de familie - hier was iets vroeger, maar wat ook alweer?

Mijn schoonvader, nog volledig bij zijn volle verstand, heeft ooit zijn wensen vastgelegd. Als hij ooit in deze staat zou komen, zo zei hij, wilde hij niet verder leven. Hij vertrouwde zijn vrouw en dochter om die beslissing voor hem te maken wanneer hij dat zelf niet meer kon. Maar nu het moment daar is, blijkt het idee van een spuitje verre van eenvoudig. Het idee om een huisdier in te laten slapen is al pijnlijk, laat staan je eigen vader. De realiteit van zo’n beslissing is een ander verhaal.

Mijn eigen vader is niet meer in staat om volledige zinnen te vormen. In zijn hoofd misschien wel, maar wat eruit komt is vaak onbegrijpelijk. Hij denkt dat hij zichzelf duidelijk maakt, maar ik begrijp hem niet altijd. Dit vind ik misschien wel het moeilijkste. Ik ben me altijd bewust van hoe ik iets vertel, en ik vraag me af hoeveel hij werkelijk meekrijgt van wat ik zeg. Maar ik wil ook niet telkens controleren of hij me begrepen heeft, uit angst dat ik steeds minder ga zeggen. Want als het lijkt alsof hij me toch niet hoort, waarom zou ik dan nog praten?

Toch heb ik een manier gevonden om om te gaan met de ongemakken van beide vaders. Ik ben niet hun verzorger, ik sta aan de zijlijn. Maar ik kan hun situatie wel omarmen. Natuurlijk, als je de partner bent, is het anders. Zeker als de ene altijd de leiding heeft gehad en door de ziekte gedwongen wordt die rol over te dragen aan de ander.

Dementie is een wrede ziekte die niet alleen degene die eraan lijdt, maar ook hun dierbaren diep raakt. De moeilijkheid van het loslaten, van het moeten beslissen over het einde van iemands leven, brengt ons voor vragen waar geen goed antwoord op is. Het enige wat we kunnen doen is proberen liefdevol aanwezig te blijven, zelfs als woorden hun betekenis verliezen. Want uiteindelijk gaat het er niet om of het leven nog waardig is, maar of we elkaar in die waardigheid blijven zien.

Gerelateerde berichten over dementie in de familie:
19-07-2024 Als je niet meer wordt herkend
08-05-2024 Zoveel mogelijk herinneringen maken
10-04-2024 Wanneer je geheugen het laat afweten
05-11-2023 Hier heb ik ooit gewerkt - Dementie in de familie

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mercedes-Benz dealer Van Kooy | officiële website | Een wereld in beweging

Van Kooy Bussum - Hoofdvestiging Leo Knijn is geboren op 12 maart 1939 te Amsterdam. Na het doorlopen van de HBS en de militaire dienst, nam hij op 1 juli 1961 samen met zijn vader en broer een stallingsbedrijf over op het Scheldeplein te Amsterdam. Op 1 januari 1962 verkregen zij het dealerschap van het merk NSU en was de basis gelegd voor een carrière in de autobranche. In 1975 werd de familie Knijn aandeelhouder in het Van Kooy bedrijf. Naast alle werkzaamheden voor de VKG is Leo ook extern altijd actief geweest; zo was hij oprichter van de NDA (afdeling van de BOVAG). In 2005 is hij lid van de Raad van Commissarissen van Auto Recycling Nederland, lid van het hoofdbestuur van de Europese dealervereniging van Mercedes-Benz en bondspenningmeester bij de BOVAG. Binnen de VKG vervult hij vooral een adviserende rol. Hoe het allemaal begon - geschiedenis Op 22 mei 1922 start de oude Jan van Kooy zijn eerste autobedrijf in Den Dolder. Hij doet in fietsen en motorfiet...

Trijntje naar Bussum-Zuid

Bussum - Trijntje is toch niet meer weg te denken uit de vaderlandse muziek. Haar stem raakt iedereen... Trijntje Oosterhuis komt met haar nummer van Michael Jackson, ‘She's out of my Life’. Dat nummer gecombineerd met haar stem en de gevoelige (elektrische) snaar doet de druppels achter mijn ogen drukken, ongelofelijk wat heeft die vrouw toch een mooie stem. Haar stem is zo mooi, zo zacht. Het liefst zou ik daar elke avond even door haar worden toegezongen in de vorm van een slaapliedje. Dan hoef ik nooit meer schaapjes te tellen. Ze wordt geïnspireerd door Burt Bacharach, maar ook door Paul McCartney en Michel Jackson. Allemaal artiesten die hun sporen in de muziek al lang hebben verdiend. Als je het samenspel tussen Trijntje en haar begeleider op de gitaar hoorde, dan had je echt het gevoel dat ze elkaar raakten. Mooie liedjes kregen wij te horen zoals: ‘De zee’ en ‘Ken je mij’ beter dan ik - wie ben ik dan. Dat laatste liedje zou ook zo mooi door Liesbeth List vertolkt kunnen w...

Gebouw van het voormalige hotel-restaurant De Gooische Boer verloedert in Bussum

Sinds januari 2018 staat voormalig Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer en later autobedrijf Van Kooy aan de kruising Amersfoortsestraatweg 43/ Huizerweg leeg, en het pand holt achteruit - de ziel is verdwenen. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Een supermarkt heeft in 2020 een gooi gedaan om het pand te betrekken. Echter staken de omwonenden daar een stokje voor en ging het hele plan niet door. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Als je nog even wacht kan je niet veel meer met het pand doen, behalve platgooien. Herberg/hotel-restaurant De Gooische Boer Kijk er niet gek van op als er straks een appartementencomplex wordt gebouwd met uitgebreide faciliteiten voor de bewoners. Bij de ingang staat een bord: De Gooische Boer 😊 Gerelateerde berichten 01-07-2007: Mercedes-Benz dealer Van Kooy Bussum 16-07-2017: Mercedes-Benz Van Kooy dealer 10 jaar later - zie filmpje hieronder

De Figurant: Een dag op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden

Amsterdam - Op een koele voorjaarsmorgen in Amsterdam, waar de zon nog besluiteloos scheen en de stad langzaam ontwaakte, begon mijn avontuur. Het was niet zomaar een dag; het was de dag dat ik terugkeerde naar de set van "Goede Tijden, Slechte Tijden", een plek waar ik jaren geleden als figurant een klein rolletje had gespeeld. Toen was ik de makelaar , een voorbijganger in het snelle leven van soapsterren, maar vandaag zou ik iets anders zijn. Wat? Dat moest nog blijken. Gedeelte van de regiekamer in de keuken bij GTST Ik arriveerde vroeg bij de studio, gewapend met drie verschillende outfits, zorgvuldig gekozen om aan de strikte kledingvoorschriften te voldoen. Geen logo's, geen strepen of stippen, en zeker geen zwart. De kleding werd snel goedgekeurd, en ik werd naar een wachtkamer geleid waar andere figuranten al druk in gesprek waren. Het was een bont gezelschap van enthousiaste mensen die, net als ik, genoten van de kans om deel uit te maken van deze iconische Ne...

Wandelen door wintermagie: waarom sneeuw me zo gelukkig maakt

Vandaag viel er zoveel sneeuw dat ik er gewoon een wandeling door moest maken! Het plezier, de stilte en die witte wereld om me heen… dat maakt me écht blij. 🌨️💙 Van wandelen word ik oprecht blij Wandelen is voor mij geen sport of doel. Het is ruimte maken in mijn hoofd. En vandaag deed de natuur daar nog een schepje bovenop. Het sneeuwde. Niet zomaar wat vlokken, maar van die sneeuw die je bijna niet meer verwacht. Alles werd stiller. Rustiger. Alsof de wereld even zachter sprak. Een winterwandeling die je voelt, niet uitlegt Ik trok mijn jas aan en liep. Zonder plan. Het enige wat ik hoorde was het knisperen onder mijn voeten en mijn eigen adem in de koude lucht. Dat zijn momenten waarop je niet hoeft na te denken. Je bent er gewoon. En precies dat maakt me zo blij. Waarom sneeuw iets met ons doet Sneeuw vertraagt. Het dempt geluid, maakt lijnen eenvoudiger en nodigt uit om te kijken in plaats van te haasten. Misschien is dat wel waarom wandelen in de sneeuw zoveel me...

Boomers (2026): een sneak preview vanaf de set – figurant bij de nieuwe film met Huub Stapel🎬

Als figurant mocht ik van dichtbij meemaken hoe de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) met Huub Stapel tot stand komt. De afgelopen tijd mocht ik meespelen als figurant in de nieuwe Nederlandse film Boomers (2026) , met Huub Stapel in de hoofdrol. Een ervaring die ik niet snel vergeet. Boomers is een komedie over ouder worden. Over lichamelijke kwaaltjes, werkdruk, relaties die schuiven, mantelzorg en het zoeken naar een nieuwe plek in een wereld die steeds sneller verandert. Regisseur Theu Boermans en scenarist Marieke van der Pol weten dat zware thema’s ook licht en herkenbaar verteld kunnen worden, met humor, maar zeker niet zonder diepte. Carine Crutzen en echtgenoot Gilbert Vogt Als figurant beleef je zo’n film van dichtbij. Je ziet hoe scènes ontstaan, hoe vaak iets opnieuw wordt gespeeld en hoeveel aandacht er zit in details waar je als kijker straks misschien achteloos aan voorbijgaat. Juist dát maakt het bijzonder. Mijn 'kinderen 'in de film...

Kaakchirurg Cnossen met pensioen

Blaricum - Jarenlang was hij de Friese Vlag op de afdeling kaakchirurgie in het Tergooiziekenhuizen in Blaricum, maar nu is J. Cnossen met pensioen. Per 1 januari 2010 is hij door W. Bouwman opgevolgd. Al vanaf kleins af aan heb ik een abonnement op de afdeling kaakchirurgie, maar de volledige naam van dit specialisme is ‘mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie’. Dat krijg je als je zo vaak in de persoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis hebt gezeten, of erger nog, in zijn ligstoel hebt gelegen. Ik kwam altijd via mijn tandarts bij de kaakchirurg Cnossen terecht. Voor het trekken van mijn hoektanden, verstandskiezen en afgebroken kiezen ben ik er geweest, maar ik kwam er ook voor mijn wortelpuntontstekingen. Gek genoeg wilde ik juist altijd naar hem toe en dat terwijl hij mij jarenlang ontzettend veel, maar op zeer vakkundige wijze, pijn had gedaan. Hij was een man van weinig woorden. Als hij mij had behandeld, dan had ik ook geen woorden meer. Ik had al pijn als ik kwam, maar als ...

Vader-dochter-momentje bij X Factor

Kinderen worden steeds sneller volwassenen en gaan steeds vaker hun eigen leventje leiden. Daar is op zich niks mis mee natuurlijk, en juist daarom koester ik onze kleine momentjes die we nog samen hebben: Zoals het vader-dochter-momentje bij de X Factor. Radio- televisie- en film studio’s, muziek en entertainment hebben altijd al een aantrekkingskracht op mij gehad. Ik voel me thuis in de buurt van een podium, en soms, heel soms, heb ik de neiging om er op te gaan staan. Het is wel het wereldje waarin ik mij zou kunnen thuisvoelen, ook al is dit wereldje vaak niet echt. Televisie presentator worden? Meer... De live uitzending begon om 20:30u en liep tot middennacht door. Ik vind het dan wel bijzonder dat een uitzending uren kan duren, terwijl waar het werkelijk om gaat (zangtalent), slechts een half uurtje duurt. De rest wordt allemaal opgevuld met items over de artiesten, sms reclame, gewone reclame, en Peter van der Vorst ziet sterren. In pauze en na de uitzending konden we voor een...

Mores. Wat mag nog wel?

Het woord mores hoor je niet vaak meer. Maar sinds het proces tegen Marco Borsato blijft het in mijn hoofd hangen. Want wat mag er nog wél? En waar ligt de grens tussen menselijkheid en misverstand? Afgelopen week draaide het nieuws om twee dingen: de verkiezingen en het proces tegen Marco Borsato. Twee totaal verschillende werelden, maar allebei vol spanning, oordeel en emotie. Marco moest uitleggen waarom hij aan een 15-jarig meisje had gezeten. Hij zou naar boven zijn gegaan, terwijl hij wist dat zij naakt in bed lag. Het is een verhaal dat schuurt, dat vragen oproept en dat je niet zomaar naast je neerlegt. Ik heb gelukkig nooit iets meegemaakt wat daarop lijkt. Maar zulke verhalen zetten me wel aan het denken. Want waar ligt de grens nog? Wanneer is iets nog gewoon menselijk, en wanneer is het opeens verdacht? In de tijd dat mijn kinderen klein waren, stond ik weleens met een van hen onder de douche. Dat was vanzelfsprekend. Warm water, lachen, sop in het haar. Gewoon vader en kin...

Dry January en de leugen die ik gezelligheid noemde

Ik ben al jaren alcoholist. Dat woord schrijf ik nu pas hardop op. Niet het stereotype beeld. Geen parkbank. Geen afglijden. Ik ben een functionerende , gezellige, onzichtbare drinker. Ik drink omdat het normaal is. Omdat het hoort. Omdat een feestje pas begint na de koffieronde. Op borrels tel ik geen glazen, maar momenten. Het moment dat er wijn komt. Het moment dat iemand zegt: “Zullen we er nog één nemen?” Ik heb last van bodemdrift. Het glas moet leeg. Maar ook de fles, want die is toch al open. Als ik voor een ander inschenk, nip ik alvast in de keuken. Niet omdat ik moet. Maar omdat het kan. En omdat ik mezelf al jaren wijsmaak dat het onschuldig is. Zaterdagen en zondagen lig ik regelmatig uitgeschakeld in bed. Maagzuur is mijn vaste metgezel. Maar stoppen? Nee joh. Ik functioneer toch? Tot nu. Dry January. Geen uitdaging. Geen stoer voornemen. Maar een pauze. Het is zondagochtend, zes uur. Het heeft gesneeuwd. Ik zit beneden te typen. Mijn hoofd is ...

XZK for You Media

Zoeken in deze blog